مارادونا، رقیب خطرناک آرژانتین

سم کلی:

روز بیست و ششم جولای، درست وسط هفته، شاغلانی از همه طیف‌های زندگی برای یک راهپیمایی سیاسی به مناسبت پنجاه و هشتمین سالمرگ «ماریا اوا دوارته دپرون» به خیابان‌های بوئنوس آیرس ریختند، همان چهره تقدس یافته‌ای که در خارج از آرژانتین او را به نام «اویتا» می‌شناسند. اما این روز تقارن عجیبی داشت؛ فرجام تنها چهره دیگری که آرژانتینی‌ها ممکن است به اندازه «اویتا» به او عشق بورزند؛ آخرین روز حضور نام دیه‌گو آرماندو مارادونا بالای سر تیم ملی آرژانتین. او مصادف با سالمرگ اویتا رسما سه‌شنبه هفته گذشته به حیات خود در قامت مرد اول فوتبال آرژانتین پایان داد. خولیو گروندونا، رئیس اتحادیه فوتبال آرژانتین نیز که از روش مربیگری یلخی مارادونا به ستوه آمده بود، در روزهای آخر این جدایی را زمینه‌چینی کرد. حالا در آن بخشی از دنیا که شمای خواننده حضور دارید این خبر به شکل برکناری مارادونا، استعفای او یا هرجور دیگر پیچیده باشد فرقی نمی‌کند. به هر حال واقعیت این است که تا می‌شد او را برای بازگشت به نیمکت کشاندند و در دنیا هیچ رئیسی بهتر از خولیو اومبرتو گروندونا پیدا نمی‌شود که مرئوسش را اینطور دودستی بچسبد. با این حال اتفاقات هفته گذشته دیدگاه گروندونا را تغییر داد. یکی از دلایل این تغییر تاخیر مارادونا برای جلسه گفت‌وگو درباره قرارداد جدیدش بود. مارادونا در موعد مقرر، به ونزوئلا پرواز کرد تا دوست خوبش «هوگو چاوز» را ببیند و در واقع به مذاکرات با اتحادیه پشت پا بزند. در این تاخیر چند روزه البته او از نوعی دیالوگ غیرمستقیم با بدنه اتحادیه غافل نبود چنانکه از ونزوئلا در گفت‌وگوی تلفنی که زنده از تلویزیون پخش می‌شد، شرکت و موضع خودش را روشن کرد: «حتی اگر آنها به مسؤول پیراهن‌های کادر فنی دست بزنند من می‌روم». 2 روز بعد وقتی مذاکرات آغاز شد، بنا به گفته خود مارادونا، گروندونا باز هم بی‌انصافی کرد چون اول از همه می‌خواست همان مسؤول پیراهن کذایی را خط بزند. مارادونا را حالا همه ما با روش‌های خاص خودش برای انجام دادن هر کاری در هر زمینه‌ای می‌شناسیم. بنابراین فقط حرف‌هایش در آن شوی تلویزیونی (ال شو د فوتبول) نبودند که به رؤسایش بهانه لازم برای راحت شدن از شرش را بخشیدند بلکه حضور غیرمنتظره آن شب «اسکار روگری» در آن شوی پربیننده نیز رؤسا را به تعبیری منفی سوق داد. چون روگری که مهم‌ترین عامل اختلاف مارادونا با فدراسیون دوست و همراه همیشگی اسطوره یاغی است در آن برنامه از استودیو مارادونا را همراهی می‌کرد. روگری که هرگز یک شخصیت تلویزیونی به حساب نمی‌آمد با اصرار مارادونا و انکار گروندونا برای پیوستن به کادر فنی تیم ملی آرژانتین مواجه شد و وقتی ناکام ماند، به فکر یک راه حل افتاد. او به عنوان یک ژورنالیست تلویزیون قراردادی امضا کرد و برای تفسير بازی‌های آرژانتین راهی آفریقای جنوبی شد و در واقع تنها خبرنگاری بود که از سوی مارادونا اجازه پیدا کرد سر جلسات تمرین تیمش حضور داشته باشد. نه فقط این، بلکه شبکه‌ای که روگری برای آن کار می‌کند یعنی همان کانالی که هفته گذشته مارادونا تلفنی روی آنتنش رفت یعنی «تی‌والی‌سی اسپورتس» یک شرکت پخش کابلی است که گفته می‌شود مارادونا با گردانندگانش سر و سری دارد. بعضی از خوانندگان ستون هفتگی من در soccernet شاید به یاد داشته باشند که سال گذشته لیگ قهرمانی آرژانتین با حمایت دولت از گروندونا به تعویق افتاد تا شبکه TYC مجبور شود دوباره حق پخش بازی‌ها را به شبکه‌های دولتی بفروشد. به همین دلیل TYC به طور گسترده به انتقاد از AFA می‌پردازد و به سمت مارادونا چرخیده است تا کارکنانش را از بین دوستان او انتخاب کند چون به نظر می‌رسد اختلاف مارادونا با دولت و اتحادیه واقعا عمیق باشد. وقتی دولت آرژانتین مثل دیگر دولت‌های همسایه‌اش که عملکردی خوب در جام‌جهانی گذشته داشتند توسط رئیس‌جمهور خانم «کریستینا فرناندس دِ کرشنر»، سرمربی و اعضای تیم ملی آرژانتین را که به‌تازگی و با استقبالی پرشور وارد فرودگاه بوئنوس آیرس شده بودند به یک ضیافت ویژه در ریاست‌جمهوری دعوت کرد تا بلکه خانم رئیس‌جمهور با عکس‌های یادگاری در کنار ستاره‌ها و مارادونا در انتخابات بعدی چند رایی بیشتر به دست آورد، مارادونا نه خودش رفت و نه به بازیکنان اجازه داد به ضیافت رئیس‌جمهور بروند و در عوض نخستین رئیس‌جمهوری که پس از بازگشت به سراغش رفت هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا بود. خانم کرشنر تازه فهمیده بود که پس از حمایت های وسیع از مارادونا حالا نمی‌تواند از او به‌عنوان یک را‌ی‌آور عمده استفاده کند. گروندونا هم از سوی دیگر از دست مارادونا به ستوه آمده بود پس فقط زمان لازم بود تا همه با هم از شر مارادونا خلاص شوند که اعترافات تلویزیونی مارادونا بهانه لازم را ایجاد کرد. گروندونا با ژست یک «پدرخوانده» سرانجام دوشنبه مارادونا را به حضور پذیرفت و فقط یک کار کرد، او به مارادونا دستور داد که قرارداد جدید را بپذیرد. و بعد؟ خب، بدیهی بود که مربی یاغی دستورپذیر نبود اما حتی جایگزین او هم تعیین شده بود «آلخاندرو سابیا» سرمربی استودیانتس قهرمان لیبرتادورس (و بازیساز سابق شفیلدیونایتد و لیدز) که اگر هم او نمی‌پذیرفت دیه‌گو سیمئونه، میگل آنخل روسو یا سرخیو باتیستا مربی تیم ملی جوانان آرژانتین حاضر و آماده بودند. در نتیجه در کنفرانس خبری سه‌شنبه، مارادونا هنوز داشت از کادر فنی‌اش حمایت می‌کرد در حالی که گروندونا در دل به او می‌خندید. پس چهارشنبه عصر وقتی پرده‌ها کنار رفتند تنها کاری که می‌شد کرد این بود که تی‌شرت‌هایی با این مضمون در حمایت از مارادونا به نمایش گذاشته شوند: «گروندونا به من دروغ گفت، بیلاردو به من خیانت کرد». این جمله‌ای بود از زبان مارادونا. با اینکه به نظر می‌رسد اتحادیه تصمیم فنی درستی برای کنار گذاشتن مارادونا اتخاذ کرده باشد ولی باید در نظر گرفت که آلبی چلستی از این پس 2 حریف خواهد داشت؛ یکی رقبای ملی و دیگری اسطوره‌ای محبوب و هوادارانش. البته ما از اویتای قدیسه صحبت نمی‌کنیم، از مارادونا صحبت می‌کنیم که دیگر برایش مهم نیست آرژانتین بدون او ببازد یا ببرد.