مهدي طاهرخاني:
توپ‌های بولینگ سال‌ها به همراه آن آدمک‌های سفیدرنگ در سیاه‌چاله محبوس شدند و میزهای بیلیارد و چوب‌هایش در زیرزمین‌های شهر خاک خوردند. شاید مقصر اصلی سینماگرانی بودند که اکثر لوکیشن «بد من» فیلم‌های خود را کنار میز بیلیارد و سالن بولینگ انتخاب کردند تا چهره مخدوش شده‌ای از این ورزش در ذهن مردم ما باقی بماند اما خورشید مهجور آنها کم‌کم از پشت ابر بدبینی خارج شد و وقتی سازمان ورزش و نهادهای ذی‌صلاح بر عمومیت این دو رشته تاکید کردند آنگاه ما فهمیدیم برای دریبل دو طرفه اعتیاد و فساد و همچنین مدال‌آوری در میادین بین‌المللی، بیلیارد چه پتانسیل والایی دارد.اواخر دهه 70 خورشیدی بود که سالن‌های بیلیارد درهای خود را روی عموم گشودند و جوانان ایرانی مأمن گاه مناسبی برای تفرج و ورزش پیدا کردند. البته به واسطه عدم تجربه و سوء مدیریت متولیان خیلی زود آن تب تند رو به سردی گذاشت. به گفته سرپرست فدراسیون بیلیارد یا همان کیو اسپورت، در ابتدا 3هزار مجموعه ورزشی در سطح کشور داشتیم که کم‌کم تعداد آنها رو به نزول گذاشت و اینک به یک‌سوم عدد اولیه تنزل پیدا کرده است. هدفگذاری غلط سرمایه‌گذاران اولیه که در آن نقش آموزش و همچنین پرورش ورزشکار در اولویت‌های چندم قرار داشت از یک‌سو و عدم حمایت نهادهای بالادست از سوی دیگر موجب شد دوباره این ورزش‌های تازه پا گرفته در ایران با عدم استقبال جوانان روبه‌رو شود اما پتانسیل میز کیو اسپورت (بیلیارد) که قرار است از المپیک 2012 جزو ورزش‌های مدال‌آور المپیک باشد، سازمان ورزش در دولت دهم را بر آن داشت تا نگاه دیگری به این ورزش داشته باشد. به گفته اسکندری، سرپرست فدارسیون کیو اسپورت و بولینگ 68 مدال در این ورزش‌ها توزیع می‌شود که با توجه به علاقه و توانایی ورزشکاران ایرانی می‌توان با صرف هزینه نه چندان زیاد استعداد‌های موجود را برای صید مدال در المپیک و همچنین میادین جهانی آماده کرد.
در کمتر رشته‌ای این تعداد مدال پخش می‌شود و حالا که کیو اسپورت این معدن طلا را روبه‌روی ما قرار داده تا کی باید این ورزش را با عینک بدبینی به نظاره بنشینیم؟ خیانت سینماگران در حق سالن‌های بیلیارد را اینک باید فراموش کرد و به خانواده‌ها ضمانت داد که حضور نوجوانان آنها در سالن‌های بولینگ و بیلیارد نه تنها زیانی را متوجه جسم و اخلاقیات آنها نمی‌کند، چه بسا کمک شایانی به سلامت روح و تنشان خواهد کرد. این وظیفه خطیر اینک بر دوش فدراسیون بولینگ و بیلیارد است و مدیریت جدید در این راستا قدم بر می‌دارد که علاوه بر آشتی جامعه با این ورزش‌های مفرح، کانال جدیدی را برای کسب مدال در المپیک برای کشورمان پی ریزی کند. سالن‌های تاریک و پر از دود سیگار بیلیارد را فراموش کنید و همچنین محل ملاقات بزهکاران را در سالن بولینگ. آنچه در ذهن شما نقش بسته تصویری کاملا ساختگی و گمراه‌کننده است. امروز 68 مدال دست نخورده در دل ورزشی خوابیده که با کمی هوشیاری می‌توان ایران را دوباره از قطب‌های بلامنازع آن در آسیا کرد.