سرمایه‌گذاران ارزشی اساسا از تحلیل‌های بنیادی برای انتخاب سهام‌های مرغوب استفاده می‌کنند. قیمت سهام این شرکت‌ها در مقایسه با ارزش واقعی‌شان مفت است. به عبارت دیگر، سرمایه‌گذاران ارزشی در جست‌وجوی سهامی هستند که به نوعی در معرض حراج قرار دارد و اغلب سرمایه‌گذاران، حاضر به خرید این سهام نیستند. این سهام، سهام شرکت‌هایی است که دارای نسبت E/P بسیار پایین هستند چون نرخ رشد عایدی‌شان بسیار کم است، مثلا شرکت‌های بیمه و بانک‌ها. سرمایه‌گذاران ارزشی معمولا سرمایه‌گذاری بلندمدت انجام می‌دهند و گاهی اوقات سال‌ها در انتظار سودآوری سهام خود می‌مانند. در دهه 1990 سرمایه‌گذاران ارزشی حاضر به خرید سهام شرکت‌های فناوری نبودند. درحالی که قیمت برخی سهام پررشد در آن زمان 2 یا 3 برابر شده بود بسیاری از سهام ارزشی سود بسیار ناچیز داشتند. در اواخر دهه 90 سهام ارزشی دوباره مورد استقبال قرار گرفت و مردم به خرید این نوع سهام تمایل زیادی پیدا کردند و در جست‌وجوی کارگزارانی بودند که بتوانند در این زمینه راهنمایی‌شان کنند.
خرید سهام شرکت‌های رو به رشد
به طور کلی سرمایه‌گذاران باتجربه برای یافتن سهامی که رشدی سریع‌تر از روند اقتصاد کشور دارد یا سودآوری‌اش بیش از دیگر سهام‌هاست، تحلیل‌های بنیادی خاصی را به کار می‌گیرند. این سرمایه‌گذاران خواهان افزایش 15 تا 20 درصدی سالانه درآمدشان طی 3 تا 4 سال آتی هستند. مهم‌تر اینکه رشد درآمد این شرکت‌ها در مقایسه با شرکت‌های فعال در صنایع رقابتی بیشتر است. معمولا به سهام این شرکت‌ها سود تقسی می تعلق نمی‌گیرد زیرا درآمدی که شرکت کسب می‌کند، دوباره در شرکت انباشت می‌شود. این نوع سرمایه‌گذاری تاکنون نتایج بسیار خوبی داده است. سرمایه‌گذاری در سهام پررشد بویژه سهام شرکت فناوری و سهام شرکت‌های اینترنتی طی دهه 1990 سودآوری بسیار بالایی به همراه داشت و سالانه 100 درصد عایدی برای سرمایه‌گذاران خیلی دور از انتظار نبود. اگرچه سرمایه‌گذاری در سهام پررشد ممکن است نوعی ریسک محسوب شود اما سودآوری آن نیز بسیار زیاد است. یکی از روش‌های سرمایه‌گذاری در سهام پر رشد، رشد به یک قیمت مناسب است. سرمایه‌‌گذارانی که این شیوه را به کار می‌گرفتند، در واقع ترکیبی از 2شیوه سرمایه‌گذاری ارزشی و سرمایه‌گذاری رشد را همزمان به کار می‌بردند.