جلال ذوالفنون استاد پیشکسوت سه‌تار، خدمات فراوانی به موسیقی این مرز و بوم کرده و چندین نسل در کلاس درس او از تجربياتش بهره برده‌اند. حاصل سال‌ها فعالیت او تالیف کتاب‌هایی در زمینه آموزش و تکنیک سه‌تار و همچنین ضبط برنامه‌های متعددی به صورت کاست بویژه آثار ماندگاری چون «گل صد برگ» و «آتشی در نیستان» با صدای شهرام ناظری و همچنین آثاری برای تکنوازی از جمله آلبوم‌های پرند، پیوند، پرواز، دل آوا، دانه‌های مروارید، رقص مضراب و... است. وی هم‌اکنون به زعم خود پس از تجدید عهد با سه‌تار و تولد گل صد برگ که اثری ماندنی در موسیقی ایران است، مشغول رقم زدن سومین اتفاق زندگی خویش است و تلاش می‌کند تا برای ساماندهی فضای موسیقی کشور مکتب موسیقی ذوالفنون را با اهدافی چون ارائه کنسرت‌های رایگان و حمایت از استعدادهای جوان راه اندازی کند. ذوالفنون در تازه‌ترین اظهار نظرش درباره موسیقی گفت: هدف از موسیقی فرهنگ‌سازی است. ما باید سعی کنیم که با استفاده از موسیقی فرهنگ اصیل ایرانی را تقویت کنیم و آن را گسترش دهیم. این مساله خیلی مهم است که شما چه نوع فرهنگی را با نواختن ساز خود گسترش دهید. او با تاکید بر اینکه در موسیقی نباید زیاد به اسم‌ها تکیه کرد، ادامه داد:در موسیقی نباید از کسی بت ساخت و تکیه بر افراد خاصی کرد. او همچنین نظرش را درباره موسیقی سنتی و غیر سنتی چنین بیان کرد:من بارهاگفته‌ام بین موسیقی سنتی و غیر‌سنتی باید رابطه به وجود آورد تا بتوان از طریق آن ذهن‌ها را برای شناخت انواع موسیقی آماده‌کرد. در حوزه موسیقی نباید تبعیض قائل شد و باید حتما اجازه پیشرفت را به همگان در این حوزه داد. موضوعی که هر ایرانی باید در نظر داشته باشد، این است که بزرگ‌ترین و با ارزش‌ترین سرمایه ایران و ایرانی، سرمایه فرهنگی است که حفظ و اشاعه آن در گستره جهانی به‌عنوان هویت ملی و هویت ایرانی، به نظر من نه تنها وظیفه است، بلکه می‌تواند موجب افتخار و سربلندی هر ایرانی باشد.
ذوالفنون همچنین درباره موسیقی زیرزمینی گفت:موسیقی‌های زیرزمینی موسیقی‌هایی مقطعی است که برای گذران وقت است و حالت شو دارد و هیچ چیز خاصی را به ذهن نمی‌دهد. البته لحظه‌ای که این نوع موسیقی‌ها شنیده می‌شود فکر را مشغول می‌کند اما بعد از شنیدن آن ذهن چیزی به دست نمی‌آورد. امروزه این موسیقی‌ها خیلی زیاد شده‌است آن هم به خاطر این مساله است که هم از نظر ملودی هم از نظر ریتم و شعر شنیدنش بسیار راحت است و مردم ما هم که این روزها کم حوصله هستند و به همین دلیل این موسیقی‌ها را راحت می‌پذیرند. این موسیقی‌ها فقط برای گذران وقت صرف می‌شود و از نوع موسیقی‌های روزمره هستند که هیچ ربطی به فرهنگ ندارد و تاثیر سویی را نیز بر فرهنگ نخواهند گذاشت. حتی کسانی‌که در آواز جایگاهی داشتند و یا دارند نیز اگر به سمت موسیقی‌های زیر زمینی حرکت بکنند حرکت و ماندگاری آنها در این زمینه مداوم نخواهد بود و آنها در نهایت به نوع اصیل خود باز خواهند گشت. موسیقی را در رابطه با جامعه به 2 بخش می‌توان تقسیم کرد، موسیقی تفننی و موسیقی فرهنگی، هستند کسانی که این 2 نوع موسیقی را با هم مخلوط می‌کنند و با بخش فرهنگی هم می‌خواهند برخورد تفریحی تفننی داشته باشند و این ایجاد مشکل می‌کند و آشفتگی به بار می‌آورد و گرنه موسیقی‌های مقطعی می‌آیند و می‌روند و نمی‌توانند تاثیر آن چنان مخربی بر جامعه داشته باشند و یا حداقل می‌توان گفت که وقتی می‌روند تاثیرات خود را نیز با خود می‌برند. به گزارش هنر نیوز، این پیشکسوت موسیقی در ادامه درباره افراد فعال در این حوزه چنین می‌گوید: به طور کلی ما 2 دسته از افراد را در حوزه موسیقی داریم، کسانی در فضای موسیقی هستند که فقط به فکر خودشان هستند و به دنبال موقعیت‌هایی هستند که سازی بزنند، کنسرتی برگزار کنند و سالن‌های کنسرتشان را پر‌کنند و اسم این کارشان را نیز موفقیت می‌گذارند اما یکسری کسانی هستند که این نوع افراد و کار آنها را قبول ندارند و اعتقاد دارند حرکتشان باید در راستای فرهنگ و تعالی ذهن باشد. استاد ذوالفنون عقیده دارد که دولت باید بیش از این موسیقی را حمایت کند، در غیر این صورت موسیقی از مسیر واقعی‌اش منحرف می‌شود: من معتقدم که هم اکنون موسیقی ملی، از مسیر اصلی خود منحرف شده و در دام سودجویی‌ها و جاه‌طلبی‌ها و هواهای نفسانی اسیر گشته و جالب اینجاست که برخی کسانی هم که در فضای موسیقی ایران هستند آنقدر با معیارهای غلط و فضای مسموم خود خوگرفته‌اند که توجهی به این موضوع ندارند؛ بنابراین برای رهایی از این فضای مسموم، نیاز به یک تحول بزرگ و اساسی است. او تاکید دارد که در حال حاضر و نسبت به 30 سال پیش بهتر شده‌است اما هنوز هم آن‌طور که شاید و باید نتوانسته جایگاه اصلی موسیقی خود را به دست بیاورد.