قصه تلخ انفجار

موج مرده/ نویسنده و کارگردان: ابراهیم حاتمی‌کیا/ بازیگران: پرویز پرستویی، آزیتا حاجیان، پوپک گلدره، قاسم زارع، کامبیز کاشفی

الهام صالح:

چک چک آب، نوری که در آب منعکس شده، اجسادی که در آب غوطه‌ورند، اجساد سوخته، عروسکی بر آب. شاید عروسک، برای هیچ کس در حکم یک کابوس نباشد، هیچ کس به جز سردار راشد، او که اجساد غوطه ور در آب را به چشم دیده، او که عروسک را از آب گرفته. بله! او کابوس می‌بیند. کابوسی تکراری، اما این تکرار از دلهره سردار نمی‌کاهد. او از خواب برمی‌خیزد به جست و جوی عروسک و تا نیابدش آرام نمی‌یابد. همسرش از سر استیصال می‌گوید: «خودت گفتی یه جایی گم و گورش کن!» اما مرد انگار حرف‌های خودش را فراموش کرده. او قفسه‌ها را زیر و رو می‌کند برای یافتن عروسک. این صدای همسر اوست با عروسکی در دست. صدای گریه عروسک، موشکی که از جایگاه می‌گریزد به سوی هدف. هدف؛ یک هواپیمای مسافربری. این است کابوس همیشگی سردار راشد. «این قصه کی تموم می‌شه؟» زن، هم از جانب خود می‌پرسد هم از سوی مخاطب. اما قصه تلخ انفجار هواپیما در خلیج فارس، هیچ گاه برای سردار تمام نمی‌شود. این قصه، داستان «موج مرده» را پیش می‌برد. اما روی دیگر قصه، تقابل است، تقابل پدر و پسر که اغلب به رویارویی آنها منجر می‌شود. همین رویارویی‌هاست که پسر را که «حبیب» پدر است به رفتن وامی‌دارد، رفتن به سوی دیاری دیگر، اما بی‌فرجام. سردار، خود مسوول تعقیب پسر می‌شود. حبیب و سلما، از نیمه راه بازمی‌گردند. باز هم سردار است که مجازات را برعهده می‌گیرد: «دزدیدن قایق سپاه، پانزده روز. خروج غیرقانونی از مرز آبی، سی روز. فرار از سربازی، پانزده روز. ارتباط با بیگانگان، 30 روز... جمعا می‌شه نود روز. این حکم از همین الان اجرا می‌شه.» و سردار، خود حکم را اجرا می‌کند. پدر و پسر در برابر هم قرار می‌گیرند، اما پای جان مادر که درمیان باشد، آنها با هم همراه می‌شوند.