بنت الهدی صدر:
«یوسف! نمی‌دونم شکایت‌تو رو به چه کسی باید کرد، اما التماس می‌کنم یه کمی از مهربونیتو به من نشون بده، فرصت این زندگی‌رو از من نگیر»*. در اوج مشکلات و سختی‌ها که دست به دعا بلند می‌کنیم بهترین آدم روی زمین می‌شویم. خیالاتمان را زیر و رو می‌کنیم و هرچه خوبی و پاکی در دنیا وجود دارد به خدا وعده می‌دهیم. برای خدا کسی را می‌سازیم که فکر می‌کنیم او از ما انتظار دارد. وعده می‌دهیم! دو رو می‌شویم. یک رو خودمان و دیگری تصویری که در آینه خیال برای خدا ساخته‌ایم. وقتی آینه را در دعاهایمان پیشکش بارگاه مقدس خداوند می‌کنیم، می‌شویم حق‌دار و خدای عادل را محکوم می‌کنیم که حق ما را به ما نمی‌دهد! به او می‌گوییم: آمال و آرزوهایمان را(که حق خودمان می‌دانیم!) به من بده، آن وقت بنشین و تماشا کن مرا میان گود آفرینش ... حالا مردی نابینا اگر از خدا دو چشم بینا بخواهد چه می‌شود؟! فکر می‌کند اگر ببیند، هیچ چیز دنیا که تکان نمی‌خورد، خب اگر او هم به نوایی برسد و توشه‌ای از گیرایی «رنگ و رو» برگیرد چه می‌شود؟ دامن خدا را می‌گیرد و رهایش نمی‌کند تا وقتی بینا می‌شود. آن هم درست آن سوی دنیا که پایان رنگ‌هاست! آن وقت جهانش زیر و رو می‌شود. زرق و برق دنیا که نگاهش را پر کند وعده‌ای که به خدا داده است را از یاد می‌برد، آن وقت است که یادش می‌رود به خدا بگوید: «می‌شود دست نگاهم را بگیری که راهش را گم نکند...؟!» نگاه که روی هر چیز دم‌دستی سر بخورد «نگاه» دار هم از پسش برنمی‌آید. نگاه که از «رنگ‌خدا» بگذرد و روی آفریده‌اش سر بخورد، مثل «بید مجنون» (مجيد مجيدي) تن هر تنابنده‌ای را می‌لرزاند، نگاه که سر بخورد...
* بيد مجنون، مجید مجیدی