سید عابدین نورالدینی
فرقت محمد نوری برای دلشدگان ساز و آواز با بغضی غریب همراه است. محمد نوری پیوندی عمیق با میل ملی‌گرایی و وطن‌پرستی ایرانیان داشته و تا مدت‌ها خواهد داشت. خواننده‌ای که ندایش وقتی در نوای سازها می‌غلتید، جریان پر‌شوری از شرر چنگ و نه زبان، که دل هویدا می‌کرد. آنچه هیمنه نوری را در جمع مردم باعث شد، صداقت در آواز بود و اصالت در مرام. ابتذال را هیچگاه نسبتی با هنرش نبود. نه آوازش را به دار زرق و برق آویخت و نه هنرش را ابزار دست یازیدن به منفعت کرد، چراکه چشم به مردم و سر در مقابل «تعهد» همواره فرو داشت. چنان در مقابل تعهد، متعهد بود که این مرد آرام در رفتار و خروشان در آواز، بی‌هنران به یغما برده جامه هنر را اینگونه نهیب می‌داد که «هنرمندی که به تساهل، تظاهر، تغافل و تهاجر دست بیازد او را هنرمندی نیمه تمام و تمام شده می‌دانیم... چنین هنرمندانی در همان خواب صد‌ساله بهتر است خفته باشند». خود اما سرآمد عهد ملت و میهن در جرگه همنوعان بود. هنرش فقط آواز نبود اما آواز او را نشان‌دار کرد و چه نشانی زیبنده‌تر از «هنرمند ملی». از ایران می‌خواند و عجیب ندا و نوا غرور و شور ملی جاری می‌ساخت.
فرقت محمد نوری برای دلشدگان ساز و آواز با بغضی غریب همراه است. محمد نوری پیوندی عمیق با میل ملی‌گرایی و وطن‌پرستی ایرانیان داشته و تا مدت‌ها خواهد داشت. خواننده‌ای که ندایش وقتی در نوای سازها می‌غلتید، جریان پر‌شوری از شرر چنگ و نه زبان، که دل هویدا می‌کرد. آنچه هیمنه نوری را در جمع مردم باعث شد، صداقت در آواز بود و اصالت در مرام. ابتذال را هیچگاه نسبتی با هنرش نبود. نه آوازش را به دار زرق و برق آویخت و نه هنرش را ابزار دست یازیدن به منفعت کرد، چراکه چشم به مردم و سر در مقابل «تعهد» همواره فرو داشت. چنان در مقابل تعهد، متعهد بود که این مرد آرام در رفتار و خروشان در آواز، بی‌هنران به یغما برده جامه هنر را اینگونه نهیب می‌داد که «هنرمندی که به تساهل، تظاهر، تغافل و تهاجر دست بیازد او را هنرمندی نیمه تمام و تمام شده می‌دانیم... چنین هنرمندانی در همان خواب صد‌ساله بهتر است خفته باشند». خود اما سرآمد عهد ملت و میهن در جرگه همنوعان بود. هنرش فقط آواز نبود اما آواز او را نشان‌دار کرد و چه نشانی زیبنده‌تر از «هنرمند ملی». از ایران می‌خواند و عجیب ندا و نوا غرور و شور ملی جاری می‌ساخت.«ای ایران ایران، دور از دامان پاکت دست دگران، بد گهران
ای عشق سوزان، ای شیرین‌ترین رویای من، تو بمان، در دل و جان»
نوری اما کنایه‌ای است برای فرو افتادگان از اصل و نمادی است برای تفاخر ساز و آواز ایرانی. هیاهو نداشت اما ماندگار است چون میهن و وطن ماندگار. آوازش حتی در هماوردی با چنگ بر ساز نیز نبود. تعهدش به هنر و مردم و میهن این هماوردی را بر نمی‌تافت چه برسد به آنکه ندایش را چون چنگی بر صورت مردمان دیارش کشد. نوری کنایه‌ای است تا همیشه برای سارقان جلد هنر. نه مرتبه هنر را آلوده دستگاه‌های غیرایرانی کرد و نه اصالت هنر را دستکاری شهرتش. هنرمند مردم بود و اشتیاق و ذوق غمین ملت در هنگامه شنیدن آوازهای ملی او تفسیری غیرندارد.ردیف‌های آوازی را برای مردم و همان تعهدش ندا می‌داد تا ردیف‌های غیرهنری مدعیان بیشتر به چشم آید. آنان‌که بویژه در یک سال اخیر دچار منفعت شدند و ناگاه آواز را آلوده کردند و بر مام و مرام آواز وطنی چشم پوشیدند و همخوابه دروغ شدند، در کدام جرگه مذمت قرار دارند؟ «تساهل»، «تظاهر»، «تغافل» یا «تهاجر»؟ فریاد «ما برای اینکه ایران کشور خوبان شود رنج دوران برده‌ایم» این روزها تهاجر مدعیان را بر سنگ مذمت می‌کوبد. همان مدعیانی که آثار چنگشان بر رخساره ملت همچنان قابل رویت است.