نيلوفر کنگرانی
باخت تیم‌های بزرگ نخستین و بهترین فرصت است تا سیل انتقادات به سرمربی و سیستم بازی و بازیکن و مدیرعامل و غیره و غیره سرازیر شود اما این بدان معنا نیست که در زمان پیروزی هیچ نقطه ضعفی وجود نداشته و در زمان باخت به یکباره این نقاط ضعف به تیم سرازیر شده است. استقلال خیلی زود بهانه به دست مخالفانش داد تا با عریضه‌ای از انتقادات در برابر پرویز مظلومی و بقیه اعضای این تیم قد علم کنند. اگرچه هرگونه اظهارنظری درباره تیم‌ها در حالی که تنها 2 هفته از مسابقات لیگ گذشته کار منطقی نیست اما پتانسیل استقلال حتی در این
2بازی تا حدود زیادی مشخص شده و نه پیروزی هفته اول مقابل شهرداری تبریز بر این پتانسیل افزود و نه این باخت خانگی مقابل فولاد از آن کاست. تمام آنچه در این 2 بازی از استقلال دیدیم را شاید بشود تنها در یک عبارت خلاصه کرد؛ «استقلال شیشه‌ای». تیمی که با وجود بازیکنان خوبی که در خدمت دارد هر لحظه می‌توان منتظر شکستنش بود.
نخستین فاکتور این تیم در تعداد بالای بازیکنان فانتزی‌اش است. تجمع بازیکنانی مانند میلاد میداوودی، ایمان مبعلی، محسن یوسفی و فرهاد مجیدی باعث شده تا کمبود یک بازیکن جنگنده بشدت احساس شود. فراموش نکنیم که استقلال بسیاری از امتیازاتش در فصل گذشته را مدیون سیاوش اکبرپور بود که به اندازه چند بازیکن می‌دوید و کاری به مراتب مفید‌تر از گلزنی برای آبی‌پوشان انجام می‌داد. شاید میلاد میداوودی به نظر مزدک میرزایی گلزن‌تر از شماره 10 فصل گذشته باشد اما مطمئنا نمی‌تواند جای خالی او را برای آبی‌پوشان پر کند. پرویز مظلومی به دلایلی که شاید یکی از آنها مقابله با حاشیه‌های ناشی از نیمکت‌نشینی بازیکنان پست هجومی‌اش است، تصمیم گرفته از سیستم 1-4-1-4 استفاده کند، مانند ذوب‌آهن فصل گذشته. اما پرویز مظلومی یک نکته را فراموش کرده و اینکه اجرای این سیستم بیش از هر فاکتور دیگری نیازمند یک هافبک دفاعی تمام عیار است؛ همانند شاهین خیری و سینا عشوری که در 2 فصل متوالی جزو پدیده‌های لیگ برتر بودند و به همین دلیل هم ذوب‌آهن توانست با این سیستم موفق شود اما در استقلال بازیکنی را در این پست می‌بینیم که نه جنگنده است و نه متفکر. فرزاد آشوبی یک هافبک پاسور است که خوب می‌بیند و به سرعت پاس می‌دهد اما او نمی‌تواند از عهده پستی که مظلومی برایش در نظر گرفته به خوبی برآید.
دومین فاکتور در شکنندگی استقلال شرایط روحی و روانی این تیم است. گل دوم فولاد نشان داد که این تیم چقدر از لحاظ روحی و روانی شرایط نامساعدی دارد. تیمی با این همه مهره بعد از گل دوم فولاد و در حالی که حدود 20 دقیقه از بازی باقیمانده بود روی به بازی احساسی آورد و هیچ نشانه‌ای از فوتبال بازی کردن در این تیم دیده نمی‌شد. استقلال بعد از دریافت گل دوم به‌خوبی نشان‌دهنده شرایط روحی سرمربی‌اش بود. مظلومی با نخستین تعویضش یعنی بیرون کشیدن مجیدی و تعویض یک مهاجم با مهاجم دیگر نشان داد که رشته بازی کاملا از دستش در رفته و از زمان آشفته شدن تفکرات سرمربی آبی‌پوشان، بازیکنان استقلال هم کرکره‌ها را پایین کشیدند و تنها با حملات بی‌هدف زمان بازی را گذراندند و از خوردن گل‌های بیشتر جلوگیری کردند. تمام این به‌هم ریختگی‌های روحی در شرایطی رخ داد که تازه در هفته دوم لیگ قرار داریم و این باخت نمی‌تواند تاثیر چندانی در سرنوشت استقلال داشته باشد. پرویز مظلومی پیش از حضور روی نیمکت استقلال بارها و بارها اعلام کرده بود که حاشیه‌های استقلال و راه برخورد با آنها را به‌خوبی می‌شناسد اما بعید به نظر می‌رسد حال که او در وسط مهلکه ایستاده است به همان صراحت از توانایی‌هایش در این زمینه صحبت کند. غیبت او در مصاحبه بعد از بازی شاید به‌خوبی نشان‌دهنده این واقعیت باشد اگرچه هومن افاضلی اعتقاد داشت که در شرایطی مشابه مهم‌ترین دغدغه سرمربی آرام کردن بازیکنانش و روحیه دادن به آنهاست اما به نظر می‌رسد که در آن شرایط کسی که بیش از همه به آرامش و روحیه دادن احتیاج داشت پرویز مظلومی بود. به نظر می‌رسد باید منتظر دشمن فرضی پرویزخان باشیم تا به او روحیه داده و قدرت ایستادن در برابر حاشیه‌ها را به او بدهد.