گروه سیاسی:
نقش جمهوری اسلامی در تحولات داخلی لبنان چنان پررنگ شده است که دورترین گروه سیاسی این کشور از مواضع دیپلماتیک تهران نیز از «سفر احتمالی» محمود احمدی‌نژاد به بیروت استقبال می‌کند. هنوز یک هفته از سفر رئیسجمهور لبنان به تهران و دعوت او از رئیسجمهور ایران برای سفر به بیروت نگذشته که پایگاه اینترنتی النشره خبر داده «نبیل دوفریج» از نمایندگان عضو گروه 14 مارس (فراکسیون اکثریت پارلمان لبنان)، از سفر احتمالی احمدی‌نژاد به بیروت استقبال کرده است. این عضو فراکسیون المستقبل، سفر میشل سلیمان، رئیسجمهور لبنان به ایران را نیز یکی از مهم‌ترین سفرهای خارجی وی برشمرد و در عین حال مجموعه سفرهای خارجی سلیمان را مورد تمجید قرار داد.
بدین‌ترتیب، دورترین گروه لبنانی نسبت به مواضع تهران که به نزدیکی به غرب و تاثیرپذیری از عربستان شهره است و همزمان از مخالفان نقش سوریه در لبنان نیز به شمار می‌رود، در چرخشی آشکار از نزدیکی هرچه‌بیشتر کشورش با جمهوری اسلامی استقبال کرد. این در حالی است که تا همین 9 ماه قبل، سعد حریری رهبر گروه 14 مارس، تندترین انتقادات را نثار ایران و سوریه كرده و نارواترین نسبت‌ها را به تهران و دمشق مي‌داد. او یک‌بار در زمان اوج بحران داخلی لبنان «ریشه اصلی» این بحران را «وجود طرح‌های سوری» دانست که «با نظارت ایران» انجام می‌شود تا بار دیگر به مشروعیت لبنان خدشه وارد کند و یک‌بار هم، بهار امسال در انتقادی بی‌سابقه گفت که ایران و سوریه از طریق نیروهایی که «آلت دست» آنها هستند، قصد دارند لبنان را در «محاصره تروریستی، امنیتی و سیاسی» قرار دهند و تهدید کرد که برای رویارویی با این رفتارها آماده است. حریری همچنین 24 اردیبهشت‌ماه امسال در تندترین اظهارات خود برضد ایران و سوریه گفته بود: «اداره اطلاعات سوریه و سپاه پاسداران ایران آزادانه در لبنان می‌چرخند و از ما می‌خواهند که تسلیم شویم. می‌خواهند که سعد حریری و ولید جنبلاط و گروه 14 مارس تسلیم شوند، یا اجازه بدهند سوریه به لبنان بازگردد یا حداقل لبنان را تحویل حکومت تهران و دمشق بدهند اما این امر غیرممکن است؛ آنها می‌توانند یورش بیاورند و شرارت کنند، ولی پیام تسلیم از حریری و جنبلاط نخواهند شنید.» اینگونه موضع‌گیری‌های فرزند نخست‌وزیر فقید لبنان البته بعد از وساطت فعال ایران در بحران سیاسی لبنان که منجر به پایان مسالمت‌آمیز آن شد و آرامش را به این کشور که تا آستانه جنگ داخلی پیش‌رفته بود، بازگرداند، اندک‌اندک تغییر کرد. بویژه زمانی که منوچهر متکی، وزیر امور خارجه ایران پس از انتخاب میشل سلیمان به ریاست‌جمهوری لبنان، به‌عنوان اولین مقام خارجی به بیروت سفر کرد و پس از ابلاغ مراتب تبریک جمهوری اسلامی به او، به دیدار سعد حریری نیز رفت. پس از دیدار متکی با حریری بود که رئیس جریان المستقبل خشنودی خود را از انتخاب میشل سلیمان به ریاست جمهوری لبنان ابراز داشت و درباره مذاکراتش با وزیر امور خارجه ایران گفت: مذاکرات ما بر روابط میان دو کشور و راه‌هاى بهبود و تقویت این روابط متمرکز بود. البته همان موقع روزنامه الحیات، چاپ لندن نوشت که در این دیدار طرفین «با صراحت لهجه خاصی» مسائل را مطرح کردند، اما متکی در برابر این رک‌گویی‌ها یادآور شد که ایران در حل مشکلات لبنان تاثیر مستقیم داشته و در مذاکرات دوحه نیز طرف هیچکس را به نفع دیگری نگرفته و تلاش کرده بی‌طرفانه رفتار کند. در همین دیدار بود که وزیر امور خارجه ایران برای دومین بار پس از سال 85، سعد حریری را به تهران دعوت کرد، اما حریری هنوز برای نرمش نشان دادن در برابر ایران آماده نبود.
پس از آن و بعد از انتخاب فواد سینیوره به نخست‌وزیری لبنان، محمدرضا شیبانی، سفیر جمهوری اسلامی در بیروت دو بار دیگر به ملاقات سعد حریری رفت و دعوت ایران از او را تکرار کرد. در آخرین دیدار شیبانی با حریری که هشت روز پس از دیدار تاریخی رهبر گروه 14 مارس با دبیر کل حزب‌الله انجام می‌شد، حریری سرانجام اعلام کرد که «در اولین فرصت مناسب» به تهران سفر خواهد کرد. اینجا بود که اولین نشانه‌های چرخش در استراتژی جریان المستقبل نسبت به ایران به چشم آمد. المستقبل که میانجیگری موثر ایران در برگزاری دیدار حریری- نصرالله را دیده بود و از سوی دیگر شاهد نزدیکی سایر گروه‌های فعال در عرصه سیاست داخلی لبنان به تهران بود، موضع‌گیری‌های خصمانه‌اش نسبت به جمهوری اسلامی را تعدیل کرد. چراکه میشل عون، رئیسجمهور اسبق لبنان و رهبر جریان آزاد ملی این کشور که از نزدیک‌ترین هم‌پیمانان حزب‌الله است، در سفری طولانی به ایران، با مقامات بلندپایه جمهوری اسلامی رایزنی و تبادل نظر کرد و بلافاصله پس از او نیز امیل لحود، رئیسجمهور پیشین لبنان سفری یک‌هفته‌ای به تهران را تدارک دید و با اغلب مقامات ایرانی درباره تحولات کشورش مشورت کرد. در فاصله این 2 سفر نیز میشل سلیمان، رئیسجمهور لبنان به کاخ ریاست‌جمهوری سوریه در دمشق پا نهاد و بعد از رایزنی با بشار اسد، رئیسجمهور این کشور، توافقنامه ازسرگیری روابط کامل دیپلماتیک بین سوریه و لبنان را امضا کرد. امضای این توافقنامه میان لبنان و سوریه نیز یک پیروزی برای دیپلماسی ایران به حساب می‌آمد، چراکه پررنگ شدن نقش سوریه -به‌عنوان شریک استراتژیک ایران- در تحولات داخلی لبنان، آن هم در شرایطی که غربی‌ها و حتی شخص حریری همواره از حضور تاثیرگذار دمشق در معادلات داخلی لبنان نگران بودند، اتفاقی نبود که بشود به آسانی از آن چشم پوشید.
سرانجام بعد از میانجیگری غیرمستقیم ایران و انجام دیدار حریری و نصرالله که به تعبیر نبیه بری، رئیس مجلس لبنان «بهار سیاسی» این کشور بود، رهبر گروه 14 مارس تصمیم گرفت برای تامین منافع گروه سیاسی خود هم که شده، موضع ملایم‌تری نسبت به تهران اتخاذ کند و دعوت وزیر امور خارجه ایران را اجابت کند. اما اکنون که نبیل دوفریج، از اعضای جریان المستقبل از سفر احتمالی محمود احمدی‌نژاد به بیروت استقبال می‌کند، شاید بتوان چرخش تمام‌عیار این جریان را به فهمیده‌شدن جایگاه و نقش جمهوری اسلامی در بازگرداندن آرامش و اتحاد به لبنان تعبیر کرد چراکه منافع همه گروه‌های لبنانی در پیگیری هرچه سریع‌تر طرح «آشتی ملی» است. موضوعی که به اعتقاد نبیل دوفریج، هنوز محقق نشده و باید با نظارت میشل سلیمان بر روند گفت‌وگوها، این کار «به‌روشنی» انجام شود. تلاشی که اگر به نتیجه برسد، مهم‌ترین خواست ایران درباره لبنان را نیز که وحدت کلمه گروه‌های مختلف برای مقابله با رژیم اشغالگر قدس است، محقق می‌کند.