حسین قدیانی
عصر دیروز سایت «چیزآن‌لاین» خبری داشت بدین مضمون: «حسین قدیانی نویسنده متون روزخند به طرز مشکوکی کشته شد. گروهک القاعده مسؤولیت این اقدام جنایتکارانه را برعهده مجاهدین دکن انداخت.» این ضایعه تاسف‌بار دو جور بازتاب پیدا کرد که جالب است. لامصب‌ها از مرگ من استفاده ابزاری کرده‌اند!
بازتاب چپ:
قتل وی کار گروه فشار بود. به جای قاتلین، آمرین باید دستگیر شوند. این نویسنده به توقیف مطبوعات گلایه‌ها داشت. در دوم‌خرداد به خاتمی رای داد، دلش از رد صلاحیت‌های گسترده خون بود، به مدیریت بهشت‌زهرا(س) انتقاد داریم ولی در تشییع جنازه قدیانی شرکت می‌کنیم! کشته شدن یک امر عرفی است، قلب او به عشق مذاکره با آمریکا می‌تپید، آمریکا باید بر عملکرد سازمان پزشکی قانونی نظارت کند، در اعتراض به عملکرد شورای نگهبان شب‌ها روزه سیاسی می‌گرفت، در زمان شاه چندین بار اعدام شد، خدابیامرز به مدیران باتجربه بویژه 70 سال به بالا اعتقاد خاصی داشت، کل یوم با عملکرد کمیته انتقال موافق بود، روح مصدق در او حلول کرده بود، در مقام یک اصلاح‌طلب بود، از بنیادگرایی نفرت داشت، مثل مولوی عبدالحمید دلباخته کروبی بود. همه هم و غمش هرمنوتیک بود. قبل از به‌دنیا آمدنش گرایشات دوم‌خردادی داشت.
بازتاب راست:
این فاجعه زیر سر دوم‌خردادی‌هاست، او محور نشست 6+5 بود، در شبانه‌روز خدمتگزار مردم بود، تنها یک ساعت می‌خوابید، از هشت سال دفاع مقدس 10 سالش را در جبهه بود، از تندروی‌های جراید دوم‌خردادی شب‌ها تا صبح آبغوره می‌گرفت، خدابیامرز کشور را شش‌دانگ مال جوانان می‌دانست، وصیت کرده بود رای به ناطق‌نوری را در قبرش بگذارند، عاشق حمله به اسرائیل بود، از خاتمی و اون یکی خاتمی انتقادات فراوانی داشت، کفش‌هایش را از بچگی تا دم مرگ عوض نکرد، فقط دو، سه عرق‌گیر داشت که شور به شور می‌پوشید، هرگز جوجه‌کباب نمی‌خورد.