حسین جوادی
چزاره پراندلی «تابو»ی دعوت نشدن آنتونیو کاسانو به اردوی آتزوری را شکست تا پسر ناآرام ایتالیایی‌ها بار دیگر به رویای خود نزدیک شود. این موضوع که آیا آنتونی می‌تواند از لحاظ فنی خلأ‌های موجود در تیم ملی ایتالیا را پر کند یا نه، بحثی جداگانه است زیرا کاسانو داستان فصل گذشته را با «بلو چرچیاتی» [سمپدوریا] آنقدر خوب به پایان رساند که هواداران او را به لقب «سن آنتونیو» مفتخر کردند! شاید برای‌تان جای تعجب باشد که چگونه مهاجم ناآرام و حاشیه‌سازی مانند کاسانو دست از یاغی‌گری برمی‌دارد تا در طول یک فصل اذهان عمومی را وادار به پاک کردن رزومه نه‌چندان خوشایند خود کند. اما باور کنید که این اتفاق افتاده و شما می‌توانید شمایل جدیدی از کهنه‌سرباز ایتالیایی را مشاهده کنید. بدون هیچ توصیفی چزاره پراندلی نیز به این واقعیت پی‌برده که کاسانو درست مثل کاراکتر پینوکیو اثر جاودانه کارلو کلودی می‌خواهد تغییر هویت بدهد و دیگر خبر از جنجال‌آفرینی و ایجاد ناآرامی در رختکن تیمش ندارد. این مساله یکی از اصلی‌ترین فاکتورهای روانشناسی در فوتبال است که به یک مربی اجازه می‌دهد از مهره‌هایی استفاده کند که با رفتارهای متعارف آرامش اردو را برهم نزنند. در این مقاله سعی داریم بیشتر به نقش مثبت بازیکنان بدون حاشیه و محبوب که فضایی مربی‌پسند را ایجاد می‌کنند، بپردازیم. از طرف دیگر می‌خواهیم به نخاله‌هایی که موجب اضطراب مربیان می‌شوند نیز اشاره کنیم. در اینجا تقابل خیر و شر در میان بازیکنان و رفتارشناسی آنها در بیرون و داخل زمین فوتبال به ما ثابت می‌کند که روانکاوی ستاره‌ها
مهم‌ترین عاملی است که می‌تواند به‌عنوان یار دوازدهم یک مربی، او را همراهی کند. اینکه شما در تیم‌تان از مهره‌ای استفاده کنید که نیمی از انرژی و پتانسیل مجموعه را با حرکات حاشیه‌ای از بین ببرد یا اینکه بازیکنی با وقار و معتمد فضای تیم را برای موفقیت آماده‌سازی کند اصلی‌ترین فاکتوری است که باید به آن توجه کنید.
آنتونیو کاسانو
با وجود تلاش‌های او، 9 گلی که در 32 بازی زد و پاس‌های گل زیادی که داد، مارچلو لیپی او را برای جام‌جهانی نادیده گرفت. احتمالا این نخستین و آخرین فرصت او برای حضور در جام جهانی بود، چون در جام جهانی 2014 برزیل 31 ساله خواهد شد. این فانتاسیستا هرگز به صورت کامل از پوشیدن پیراهن تیم ملی لذت نبرد، هرچند متولد 12 جولای 1982 بود، یعنی همان شبی که ایتالیا در آن برنده سومین جام‌جهانی خود شد. به دلایل دعوت نشدن او به تیم ملی به اندازه كافي پرداخته شده و دلیل اصلی آن رابطه نه‌چندان خوب با مارچلو لیپی، مربی تیم بوده است. اما این موضوع فصل 10-2009 او با سمپدوریا را لکه‌دار نکرد. او مقام قدیس گرفت و لقب «سن آنتونیو» به سرعت در میان طرفداران افراطی سمپدوریا جا افتاد. دورانی که او را پسر بدی می‌خواندند و رفتار نامناسبی داشت سپری شده است. کاسانو همچنان نشان می‌دهد چرا بسیاری او را بازیکنی در سطح جهانی می‌دانند. نمایش او به نحوی بود که سمپدوریا مجبور شد علاقه یوونتوس و اینتر به خرید او را رد کند. ژوزه مورینیو، مربی سابق اینتر – که احتمالا بهترین مربی دنیاست – کاسانو را اسطوره فوتبال خواند و حتی در دوران حضور روی نیمکت نرآتزوری به صورت علنی او را ستود: «آنتونیو کاسانو را با آنکه به ما گل زده دوست دارم. او مهاجم سمپدوریاست اما اگر در تیم ملی بازی کند و به عنوان هافبک تهاجمی به میدان برود نگاه دیگری به او خواهیم داشت.» «فانتانتونیو» و دوستانش سمپدوریا را پس از 18 سال به لیگ قهرمانان رساندند. این کار آسانی نبود، بویژه آنکه لوییجی دل‌نری در سمپدوریا کمترین تعداد بازیکن در لیگ را در اختیار داشت و مقابل بزرگ‌ترین تیم‌های
سری A می‌جنگید. اما این کاسانو بود که در هفته ششم کمک کرد تیمش اینتر را یک بر صفر در ماراسی
شکست دهد. سمپدوریا در طول فصل در خانه شکست نخورد و یکی از 3 تیمی بود که این دستاورد را داشت. کاسانو بود که امیدهای یوونتوس برای رسیدن به لیگ قهرمانان را در ماه مارس، با ضربه‌ای سنگین از فاصله
32 متری به پایان برد – ضربه او می‌تواند گل فصل باشد – و تضمین کرد که تیمش دارد به سمت چهارمی جدول می‌رود. جالب بود که این نخستین بازی او پس از یک دوره مصدومیت بود. با لیگ قهرمانان این فصل، اوضاع تنها برای کاسانو می‌تواند بهتر شود.