مهدی طاهرخانی
آنچه بعد از 10 نفره شدن پرسپولیس رخ داد بسان پرتوی قوی از نورافکن بود بر کنج تاریکی؛ مشکلی که تا امروز زنده بود و نفس می‌کشید اما مستتر بود و پنهان. غلامحسین پیروانی فرمول ساده و مشخصی دارد، او حتی وقتی با مدد از فیلم‌های آموزشی می‌خواهد خودش را در تبار مربیان علم گرا قرار دهد باورش چندان ساده نیست، چرا که فوتبال او ساده‌تر از آن است که با تاکتیک‌های روز دنیا گره بخورد، اما همین مربی سنتی از دسته مربیان موفق به حساب می‌آید.حالا علت چیست؟ پایبندی به همان اصول آموخته و ادراک صحیحی که نسبت به پتانسیل تیمش دارد. ستاره‌های پیروانی را کنار هم قرار دهید و ببینید شاخص مشترک بیشتر آنها چیست؛ از مهدی رجب زاده گرفته تا مهرزاد معدنچی، سیاوش اکبرپور، غلامرضا رضایی و اینک رضا خالقی‌فر. سرعت، سرعت و باز هم سرعت. در سبک فوتبال پیروانی به این فاکتور احترام گذاشته می‌شود و وقتی او در یک کلام می‌خواهد ضعف پرسپولیس را بیان کند به زبان ساده و بی‌نیاز از بازی با واژه می‌گوید: «این تیم بازیکن سرعتی ندارد».
پرسپولیس مادامی که به گل پیروزی نرسیده بود و با 11 بازیکن در زمین حضور داشت از راه صحیح به دنبال گل می‌گشت؛ همه با هم حمله می‌کردند و همه با هم به هیچ می‌رسیدند، اما تنها گل بازی با فولاد از روی حرکتی خلق شد که از مشابه آن در تمام دقایق باقیمانده اثری نبود؛ پاس هوشمندانه و درعمق توره و مجبور کردن علی کریمی برای کورس بستن با ناجی بداوی.
نتیجه؛ متوقف کردن شماره هشت و اعلام ضربه پنالتی برای میزبان. پرسپولیس این چنین به گل می‌رسد، اما دیگر چنین صحنه‌ای خلق نشد و بدتر از همه وقتی توره اخراج شد، نبود سرعت به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن خویشتن را از حجاب گمراه کننده‌اش خارج ساخت.
آنچه غلام پیروانی با فهمش از ضعف فوتبال پرسپولیس بیان کرد در 45 دقیقه نیمه دوم آنقدر واضح بود و عیان که نیل‌آرمسترانگ فقید هم می‌توانست از کره ماه آن را ببیند! دفاع در برابر چشمان هواداران خودی آن هم در ورزشگاه آزادی چندان خوشایند نیست حتی اگر در پس آن سه امتیاز نهفته باشد اما ذهن افشین - که به رغم همه ضعف‌هایش نشان داده ترسو نیست – دفاع مطلق را نشانه نمی‌رفت. پرسپولیس قرار بود 10 نفره دفاع کند و در ضدحملات همان سناریویی را عملیاتی کند که چند ماه قبل فولاد در اهواز کرد، اما پر مهره‌ترین مجموعه لیگ برتر حتی برای یک بار هم نتوانست چنین کند تا در پایان این مصاف، سرمربی جنوبی‌ها تیمش را بازنده سرافراز بداند.
لقبی که هیچگاه تیم‌های بازنده در زمان دنیزلی نمی‌توانستند به خود بچسبانند، چرا که در زمان هجوم به دروازه پرسپولیس بلافاصله با ضد حمله و تهدید دروازه خودی مواجه می‌شدند، اما پرسپولیس در روزی که برای حفظ افشین دست به هر کاری می‌زد نتوانست چنین کند. علت چندان پیچیده نبود؛ نه علی کریمی به عنوان مهاجم هدف سرعت اجرای این تاکتیک را داشت و نه نیکبخت ناآماده و بادامکی چنین پارامتری را دارا بودند. آرامش تنها زمانی برمی‌گردد که دست‌کم قرمزها سه مصاف متوالی را با پیروزی طی کنند، اما با این نقیصه بزرگ تا کجا می‌توان جلو رفت؟
چرایی این حقیقت که تا امروز فقط آنها در 2 دیدار(داماش و پاس) توانستند با تفاضل بیش از یک گل برنده شوند و علت شکننده بودن پیروزی‌های پرسپولیس ریشه در چنین معضلی دارد؛ تیمی که برای گل زدن حتما باید با بیش از پنج یار حمله کند و در غیاب توره چنان با فقر سرعت مواجه می‌شود که هیچ دفاعی دغدغه غافلگیری از ضدحمله را نخواهد داشت.
می‌توان خواهان مربی بزرگ و کاربلد بود، می‌توان تمنای حضور مجدد امثال دنیزلی و برانکو را داشت، اما آنچه امروز به عنوان یک ضعف بزرگ و اساسی خودنمایی می‌کند چندان پیچیده نیست؛ شما مهره‌هایی می‌خواهید که از هر چند ضدحمله موثر یک گل خلق کنند، نه آنکه به مثابه دقایق پایانی با فولاد باکس هجده قدم حریف را با پارک محله‌شان اشتباه بگیرند!