و این هنر امیر قلعه نویی است؛ مردی که می‌داند فرق زمین ناهموار حافظیه با چمن یکدست آزادی در چیست، از این رو تیمش را به گونه‌ای می‌چیند که بیشترین بازدهی را داشته باشد. یک برد پرگل دیگر برای آبی‌ها به ارمغان آمد و شاگردان قلعه‌نویی توانستند با نتیجه شگفت انگیز چهاربریک از سد برق شیراز بگذرند اما چرایی این برد ریشه در تفکرات خاص سرمربی استقلال داشت. فلاش‌بک به بازی‌های گذشته تیم قلعه‌نویی در شیراز به یاد آورنده یک حقیقت محض است؛ امیر به خوبی شرط پیروزی در حافظیه را می‌داند. درخت فوتبال درگیرانه استقلال در خاک حافظیه چنان پر بار است که حتی می‌توان بازتاب عکس جام هشتم را در این شهر روی چهره آبی‌ها به نظاره نشست. چه کسی باور داشت میزبان اینچنین دست‌وپا بسته مقابل میهمان تعظیم کند و همه بزرگی‌های روزهای نخستش را در آغاز لیگ هشتم به آرشیو تاریخ بسپارد؟
محسن قهرمانی در سوتش دمید و این تهرانی‌ها بودند که برای باز پس‌گیری صدر جدول از ذوب‌آهن بی‌رحمانه به دنبال گل نخست می‌گشتند. فابیو جانواریو در قامت مهندس حملات استقلال وظیفه بازیسازی را به دوش می‌کشید، با این وجود او همان قدر درگیرانه بازی می‌کرد که حسین کاظمی به عنوان مرد شماره 6 این وظیفه را بر عهده داشت. فقط پنج دقیقه از آغاز بازی گذشته بود که 2 حمله خطرناک دروازه برق را تا آستانه فرو ریختن تهدید کرد؛ بار نخست ضربه سر بیک‌زاده را بیرانوند برگشت داد و درست یک دقیقه بعد آبی‌ها در هجومی برق‌آسا و پر تعداد برابر دروازه برق ظاهر شدند که این بار آرش برهانی با بی دقتی توپ را به بالای فضای دروازه فرستاد. بعد از این دو خطر استراتژی حملات استقلال با حدت بیشتری دنبال شد، به دستور قلعه‌نویی آنها وظیفه داشتند پرس را از مقابل دروازه برق آغاز کنند و همین فشارهای پر تعداد موجب می‌شد هافبک‌های برق بعد از تصاحب توپ بدون آنکه فعل و انفعال خاصی روی آن انجام دهند آن را به بازیکنان میانی استقلال بسپارند. در سوی مقابل، میهمان بسان فنر عمل می‌کرد؛ استقلال در هنگام از دست دادن توپ در زمین خودی تجمع می‌کرد و بلافاصله بعد از تصاحب آن با سرعت زیادی به سوی دروازه بیرانوند باز می‌شد. درست در دقیقه 27 بود که این تاکتیک استقلال مفید فایده واقع شد و حسین کاظمی توانست نخستین گل تیمش را به ثمر برساند. توپ گیری فابیو جانواریو و ارسال آن برای هاشم بیک‌زاده فونداسیون گل اول استقلال را پایه‌ریزی کرد چرا که سانتر مناسب بیک‌زاده در محوطه شش قدم به حسین کاظمی رسید و او با شوتی سر ضرب نیمی از حافظیه را به خوشحالی دعوت کرد. تازه بعد از این گل بود که برق یادش آمد در خانه خودی بازی می‌کند. آنها در غیاب مهدی کریمیان که جای خالی او هیچگاه پر نشد، سعی در نفوذ از جناح چپ استقلال را داشتند که در نهایت این حربه برای اولین و آخرین بار در نیمه نخست کارگر افتاد. خطای بیک‌زاده روی فرید عابدی موجب شد ستار زارع از روی نقطه پنالتی کار را به تساوی بکشاند. آنچه در 15 دقیقه وقت استراحت در رختکن استقلال رخ داد زیربنای یک برد پر گل بود. طبق فرمان سرمربی، آبی‌ها دستور داشتند در همان دقایق نخست نیمه دوم کار را تمام کنند، همین جسارت و ذکاوت موجب شد جانواریو از روی ضربه ایستگاهی به زیبایی گل دوم استقلال را به نام خود ثبت کند اما فرق استقلال با تیم 45دقیقه اول در این بود که آنها به سبک تمام پیروزی‌های پر گل گذشته سعی کردند گل فاصله‌انداز را خیلی سریع خلق کنند. فقط 6 دقیقه از گل جانواریو گذشته بود که حسین کاظمی باز در لباس مرد گلزن ظاهر شد. توپ ارسالی خسرو حیدری از سمت راست با دو ضربه متوالی شماره 6 آبی‌ها مواجه شد که ضربه دوم او در قعر دروازه برق جا خوش کرد. شاگردان محمد عباسی با این گل به کما رفتند اما این پایان کار نبود چرا که یکی از تاکتیکی‌ترین گل‌های لیگ هشتم در انتظار آنها بود. حرکت پا به توپ برهانی از سمت چپ و پاس عرضی او برای علیزاده با تیزهوشی اوت‌انداز همراه شد چرا که علیزاده آن توپ را به سیاوش سپرد و اکبرپور آخرین ضربه را چنان استادانه نواخت که هیچ نایی برای مدافعان و دروازه‌بان مستاصل برق برای گرفتن آن نمانده بود. استقلال در بازه زمانی کمتر از 11 دقیقه سه مرتبه متوالی دروازه برق را گشود و این یعنی آنها مدعی نخست کسب جام هشتم هستند.
برق که دیگر هیچ نشانی از تیم مدعی روزهای نخست فصل نداشت در 20 دقیقه انتهایی برای کم کردن فاصله رو به فوتبال انتحاری آورد اما این بار نوبت مدافعان و دروازه‌بان استقلال بود که ثابت کنند آنها هم در موفقیت این تیم چه نقش ویژه‌ای را ایفا می‌کنند. شیراز باز هم پر از خاطرات خوب برای ژنرال بود و تیم او با کسب این سه امتیاز، مجددا به صدر جدول برگشت؛ مکانی شایسته برای تیمی که تا ثانیه آخر نه دست از تکل بر می‌دارد و نه با یک گل راضی می‌شود.
باربد بهراد