گروه سیاسی:
از زمان برگزیده شدن باراک اوباما برای ریاست بر کاخ‌سفید، رویکرد احتمالی وی در سیاست خارجی آمریکا محور تحلیل‌ها و ارزیابی‌های فراوانی قرار گرفت اما در این میان هم به لحاظ اهمیت و هم از حیث تاثیرگذاری سازوکار پیشنهادی اوباما برای مذاکره «مستقیم و بدون پیش‌شرط» با ایران از موضوعات دیگر متمایز بود و از این رو واکنش‌های بسیاری به همراه داشت. چراکه اغلب سیاستمداران آمریکایی بر این باور بودند که در صورت جهت‌گیری جدید و متفاوت رئیس دموکرات کاخ سفید، دولتمردان واشنگتن نخستین گام را در راستای بهبود وجهه منفور آمریکا که میراث به جا مانده از هشت سال ریاست‌جمهوری جورج بوش بوده، برداشته‌اند. از این رو آنها ظاهرا بر اثر نگرانی از احتمال تاثیرپذیری و یا تسلیم اوبامای جوان در برابر مولفه‌های قدرت در ساختار سیاسی آمریکا، دست به کار شدند و در قالب تیم‌های کارشناسی و با استناد به روش‌های ناکارآمد پیشین از جمله تلاش برای تغییر نظام یا توسل به گزینه نظامی، به تشویق وی برای عملی کردن شعارش برای مذاکره بدون پیش شرط با ایران پرداختند و او را از تنگ‌تر کردن حلقه تحریم‌ها علیه ایران بر حذر داشتند. گویا در نتیجه همین فضا بود که اوباما نیز بیکار ننشست و با ارائه دو ابتکارعمل مختص خود پا به میدان گذاشت؛ یکی راه‌اندازی بخش ویژه ایران در وزارت خارجه آمریکا و دیگری تعیین تیمی متشکل از دیپلمات‌های متخصص در امور خاورمیانه برای اعزام به این منطقه. در ضمن طبق گزارش‌هایی که صحت آنها هنوز تایید نشده، اوباما ظاهرا سید ولی رضا نصر، تنها عضو ایرانی‌الاصل شورای روابط خارجی آمریکا را که دارای دکترای روابط بین‌الملل است، به عنوان مشاور خود در امور خاورمیانه برگزیده است؛ فردی که به واسطه حوزه تخصصش در مسائل خاورمیانه بویژه ایران از یک سو و تجربیاتش که حاصل رابطه نزدیک وی با دموکرات‌ها، مشاوره دادن به هیلاری کلینتون و همکاری با دنیس راس، وزنه سنگینی در معادلات سیاسی و خاورمیانه‌ای اوباما محسوب خواهد شد. البته همزمان با این اقدامات که در راستای بهبود و تقویت مناسبات واشنگتن با تهران ارزیابی می‌شود، اوباما در چند سخنرانی اخیر خود با فاصله گرفتن از لحن و زبان پیشین خود، از ایران به عنوان «تهدیدی» برای «امنیت ملی آمریکا» یاد کرد و متعهد شد که برای جلوگیری از تبدیل شدن ایران به قدرت منطقه‌ای از هیچ اقدامی فروگذار نکند. با این حال وی در گفت‌وگو با شبکه خبری سی‌بی‌اس حرف بیشتر درباره ایران را به پس از مراسم تحلیف خود موکول کرده است. اما نکته نگران کننده دیگری که بیش از پیش سخنان و تعهدات اوباما درباره برقراری ارتباط مثبت و سازنده با ایران را زیر سوال می‌برد، رایزنی و مشورت با کارشناسان سیاست خارجی غیر آمریکایی از جمله هاله اسفندیاری و ابراهیم یزدی، دبیرکل نهضت آزادی است؛ خبری که مجله «فارین پالیسی» با افشای آن به نقل از منابع آمریکایی، نوشت: باراک اوباما اواخر هفته گذشته در ساختمان رونالد ریگان واشنگتن با هاله اسفندیاری پژوهشگر ایرانی-آمریکایی و مدیر بخش مطالعات خاورمیانه موسسه غیر دولتی «وودرو ویلسون» در شهر واشنگتن به طور پنهانی دیدار کرده است؛ فردی که در ماه مه سال 2007 میلادی، به عنوان نماینده مخفی بنیاد آمریکایی سوروس به اتهام اقدام علیه امنیت کشور از طریق فعالیت‌‌های تبلیغی و جاسوسی به نفع بیگانگان، دستگیر شد و پس از سه ماه بازداشت در اعترافات خود اظهار داشت که بنیاد سوروس در ایران با ایجاد یک شبکه ارتباط غیر رسمی و تلاش برای توسعه و گسترش آن، اهداف براندازانه خود را دنبال می‌کرده است.
از طرف دیگر، طبق برخی گزارش‌ها ظاهرا اوباما با ابراهیم یزدی دبیر کل نهضت آزادی نیز دیدار و گفت‌وگو کرده است؛ فردی که حزب تحت نظارت وی در تلاش برای براندازی آرام و قانونی جمهوری اسلامی است و تئوری انقلاب مخملی را برای تغییر روش‌ها و اهداف حکومت، موثر می‌داند. در همین راستا، وی آوریل سال 2008 در سخنرانی خود در انستیتو خاورمیانه واشنگتن، نظریه «براندازای از طریق انقلاب» را اشتباه خوانده و گفته بود: «شانس انقلاب در ایران وجود ندارد. من به نسل جوان ایران می‌گویم که اشتباه ما را تکرار نکنید.» وی بر این باور است که در ایران مثل کشورهای اروپای شرقی انقلاب نخواهد شد بلکه به زعم وی احتمال تکرار تجربه روسیه در ایران وجود دارد یعنی بر اثر فشارهای گسترده داخلی و خارجی براندازی نرم یعنی نوعی تغییر کلی روش‌ها و اهداف حکومت صورت بگیرد که البته به گفته ابراهیم یزدی فشارهای داخلی و خارجی بر ایران لازمه تحقق چنین جریانی است.
چنانکه رویدادهای اخیر نشان می‌دهد پروسه پیشنهادی باراک اوباما برای برقراری ارتباط مستقیم با ایران به انحراف کشیده شده که از آن چیزی جز تداوم سیاست‌های خصمانه پیشین آمریکا در قبال تهران انتظار نمی‌رود با این حال قضاوت نهایی در این باره باید به پس از استقرار وی در کاخ سفید و شروع به کار کابینه‌اش موکول شود.