چند روزی است «آقا» سخن نگفته با ما. چند روزی است با ما سخن نگفته بابا. هوایی شده این دل ما. دل ما هوس نور کرده است. ما گناهی نداریم. آخر بابای ماست خامنه‌ای. نه، من یتیم نیستم. «آقا» دارم بالای سرم. سایه‌اش مستدام. عمرش مدام که تا خامنه‌ای هست مرا غم بی‌پدری نیست. من یک بسیجی‌ام. دانیال میدان شوش و معتقدم؛ در شرایطی که شب‌پرستی تبدیل به مد روز شده، همان بهتر که ماه را مدح کنی. آری، من یک بسیجی‌ام؛ فلافل‌خور «کوچه کثیف» مسجد ارک؛ فلافلی که ارزان‌ترین ساندویچ این دنیاست. با نوشابه هزار تومان. البته اگر فلافل از نوع مخصوص باشد و درون ساندویچ، «ابو‌حیدر» فلافل فروش5 عدد قرص فلافل گذاشته باشد، می‌شود 1500 تومان. ما ایرانی‌های غیرتی صبح تا شب فلافل بخوریم، شرف دارد کشور را به دست اصلاح‌طلبان بسپریم که مثلا آمریکا دست از سر تحریم ما بردارد. با اصلاح‌طلبان بود، ایران الان در اشغال آمریکا بود و اگر خامنه‌ای نبود، خاتمی آنقدر بزدل و ترسو بود که به چکمه یانکی‌ها برای پرپر کردن گل‌های اطلسی چراغ سبز نشان دهد. خاتمی استعداد این کار را داشت اما «آقا» نگذاشت و آن زمان هنوز نه خبری از «خادم ملت» بود و نه راستش عمارها شکوفه زده بودند. کوفه کرده بودند اینجا را اگر خامنه‌ای نبود. بگذریم که اصلا اگر خامنه‌ای نبود دلتنگی غروب آدینه می‌کشت ما را. یک بار نوشتم؛ «عبای رهبر ما بیرق علمدار است» و بر منکرش لعنت که؛ «خیمه حسین در زمانه ما بیت رهبری است». ولایت شرح عاشقی است و ولایتمدار نه این است که فقط باید از دشمن فحش بشنود. تیغ نقد دوست را هم باید تحمل کرد و این شرط زلال شدن مالک اشتر نخعی است که؛ فتنه خوارج اصلا تقصیر تو بود مالک! که جلوتر از علی و تندتر از علی و با افراط، خودت را رساندی به در خیمه معاویه که چه بشود؟ مگر نباید پشت سر مولا قدم برداشت؟ ما که خوارج هستیم، یا ما که ساکت نشسته‌ایم، یا ما که پشت سر علی گام برداشته‌ایم، یا ما که سرما را بهانه کردیم و جنگ را بی‌خیال شدیم، یا ما که گرما را، یا ما که با علی عکس داشته‌ایم، علی از ما از همه ما راضی است ولی از دست تو ناراضی است. تو ظلم کردی به سران قاسطین و تو ای عمار این روزهای واپسین! تو هم مگر «آقا» نگفت؛ «به احدی ظلم نکنید؟» تو از گل نازک‌تر گفتی به خار و به موازات فحش خواهر و مادر دشمن به تو، من هم تو را نقد می‌کنم تا علی تنها نماند! و من بنازم پیچیدگی فتنه را حتی در خیمه ارباب، که ابن فلان! مگر حسین دیشب در شب عاشورا نگفت؛ «بروید و از گرد من رها شوید. من قول می‌دهم تا همینجا هم که شما آمدید، بهشت را تضمین‌تان کنم». پس منتظر چه هستی؟ اینجا با حسین بمانی، دنیایت را می‌دهی و جنت نصیبت می‌شود اما اگر از کربلا بیرون بروی، هم این دنیا و هم آن دنیایت تضمین می‌شود. هم فال و هم تماشا. در ثانی، حسین گفت؛ بازگردید. خودش گفت. مگر اطاعت از امر امام واجب نیست؟ مگر حسین، امام مفترض‌الطاعه نیست؟ نکند اگر از گرد حسین دور نشویم، یکراست برویم جهنم؟ بیا به امر مولا گوش کنیم و او را در میان این گرگان گرسنه تنها رها کنیم! و تو ای عمار این روزهای واپسین! مگر «آقا» نگفت؛ «وحدت را حفظ کنید؟»، پس چرا قلم برداشته‌ای و هنوز داری نقد می‌کنی، خواص بی‌بصیرت را؟ تو الان مصداق بارز خوارج و یک ضدولایت فقیه بالفعل شده‌ای! بدتر از سران فتنه. جذب حداکثری شاید شامل حال سران فتنه هم بشود! اما تو ای عمار بی‌بصیرت! برو بیرون از کشتی انقلاب! که درست برخلاف لافی که می‌زنی دل ولایت را شکسته‌ای!
آری برادر! ولایت‌پذیری شرح عاشقی است و بی‌‌خون دل خوردن، صفایی ندارد. همه باید تو را بکوبند؛ همه. بیگانه جدا، دوست جدا، منتقد جدا، دشمن جدا، سران فتنه جدا، خواص بی‌بصیرت جدا، همه باید در شکستن دل تو سهیم باشند. سر تو با سنگ‌های مختلف باید بشکند و بغض تو با اشک‌های مختلف و حتی از بسیجی سنگر ندیده هم نباید بپرسی که دوست چرا می‌شکند؟ اتفاقا بهترین بسیجی آن بسیجی است که در خانه بنشیند و هر وقت شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی به موبایلش زنگ زد که الان شما را دعوت می‌کنیم به 4 خط مطلب نوشتن در حمایت از ولایت، آنوقت بگوید؛ سمعا و طاعتا، که دمم گرم، الان شدم خود عمار!
آری برادرم عمار یاسر! مقصر مالک نبود؛ تقصیر روشنگری‌های تو بود اما خوب شد تو همان زمان به شهادت رسیدی. اینجا برای هر پروانه‌ای که گرد شمع ولایت می‌گردد، یک حرف در‌می‌آورند اما جناب عمار! این را بدان که ما داعیه نداریم عماریم اما ما هم جز علی کسی را نداریم. ما فقط یک ماه می‌شناسیم و آن خامنه‌ای است و ولایت‌پذیری ما عاشقانه است. ما عقل را تعطیل نکرده‌ایم، مقصر گوشمان است که بدهکار اراجیف نیست. ما با هیچ زخم زبانی، چه از طرف دوست، چه از ناحیه دشمن، این نماد «زیارت ناحیه» را رها نمی‌کنیم. این حضرت سیدعلی را رها نمی‌کنیم.
بدبختی، «دشمن» هم این روزها موحد شده! و به ما می‌گوید؛ «چرا خامنه‌ای را با خدا اشتباه گرفته‌اید؟» روزی یکی از همین سران فتنه یا شاید با تخفیف یکی از این خواص بی‌بصیرت! در نماز جمعه تهران که عده‌ای دعا می‌کردند تا «پاینده» بماند گفت؛ «غربی‌ها مثل گاو تحلیل می‌کنند». من فکر می‌کنم ایشان آن زمان هم اشتباه کرده بودند. غربی‌ها مثل گاو تحلیل نمی‌کنند. این اهانت به گاو است. گاو حیوان ارزشمندی است که بر 2 نوع است؛ گاومیش و خود گاو و من در این تقسیم‌بندی، گوساله را گذاشتم بزرگ شود، تا در آینده‌ای نزدیک گاو صدایش کنم و الکی بر تعدد قرائت‌ها درباره گاو اضافه نکنم. گاو و گاومیش شیر می‌دهند اما غربی‌ها در «گوآنتانامو»، در «ابوغریب»، در «غزه غریب»، در «افغانستان بی‌نوا»و در «عراق پر از داغ» شیره جان آدمی را، خون آدمی را مثل زالو می‌مکند. گاو پوستش مفید به حال آدمی است اما غربی‌ها پوست‌شان کلفت‌تر از این حرف‌هاست که به کار آدمی بیاید. گاو شاخ دارد اما شاخ نمی‌زند ولی غربی‌ها بدون شاخ دارند به این و آن شاخ می‌زنند. گاو فقط «ما ما» می‌کند و این نشان می‌دهد گاو و بویژه گاومیش، نه مثل غربی‌ها هستند که اهل «من من» کردن و منیت سنتی و بربریت مدرن باشند. بگذریم که از شیر گاو می‌توان فرآورده‌های لبنی فراوانی نظیر سرشیر، خود شیر، ماست، پنیر، کره، خامه، خامه شکلاتی و دوغ به دست آورد. اینها حالا جدای از شیرموز، شیرهویج، شیرپسته، شیرقهوه، شیرکاکائو، شیر کوفت، شیر زهرمار، شیر بی‌خورشید و شیرین عسل است. من که گمان دارم مدفوع گاو هم برای زمین‌های کشاورزی آدمی مفید است اما کود پرفایده کجا، مدفوع غربی‌ها کجا؟ حالا اگر وقت ضرورت، رعایت نجس و پاکی را می‌کردند، باز می‌شد مدفوع غربی‌ها را با کود گاو قیاسی ولو مع‌الفارق کرد که بی‌شک خود غربی‌ها را با گاو مقایسه کردن، توهینی بزرگ به همه گاوهاست. گاو حتی وقتی می‌خواهد از عرض خیابان رد شود به سمت چپ و راستش نگاه می‌کند اما غربی‌ها مثل خر وقتی می‌خواهند از عرض خیابان انقلاب اسلامی رد شوند، سرشان را می‌اندازند پایین و به خاطر همین است که ما غربی‌ها را چه خر باشند و چه گاو، در فتنه اخیر فقط گذاشتیم که در همان چمن‌های کاخ سفید بچرند و برای همدیگر جفتک بیندازند. اما با علم به این جمله آخر، معتقدم غربی‌ها که مرادم از غربی‌ها در اینجا دشمنان ما و نه ساکنان مغرب زمین‌اند، عین خر تحلیل می‌کنند. به «عرعر» خر اگر بتوان نام تحلیل نهاد به تحلیل غربی‌ها هم می‌توان.
آری! دشمن جمهوری اسلامی، خر است یا با ارفاق اگر بخواهیم بگوییم، خودش را زده به خریت و نمی‌داند که الگوی ما در پرستش خدا، در حریت، در عبادت، خامنه‌ای است. دشمن، خر است و تهدید کرده ما را به جنگ. چند روز خامنه‌ای با ما سخن نگفته، زبان دشمن دراز شده. دشمن که همچین 5 روز روی مولای ما را دور می‌بیند، دور برش می‌دارد. از بس که آمریکا و اسرائیل مثل سگ از رهبر ما می‌ترسند. خامنه‌ای اما حکیم است و تهدید دشمن هم هارت و پورت. دشمن جگرش را داشت چرا تا الان به ما حمله نکرده است؟ عرضه‌اش را ندارد. آخر کدام خری به جنگ شیر می‌رود؟ نه، خامنه‌ای تا خدا را دارد غم ندارد. خامنه‌ای اما همان دست خداست که دقیقا بر سر ما مشغول نوازش است. ما ستاره‌ها مردانه ایستادن را از حضرت ماه به ارث برده‌ایم. ما ملت به امام خود رفته‌ایم. ایستادگی را از مولای خود آموخته‌ایم. ما هم با اینکه ستاره‌ایم اما شده‌ایم شبیه ماه. خامنه‌ای خوب نسلی پرورش داده؛ مثل خمینی. اگر زمان امام، بسیجیان خمینی از عرض اروند وحشی رد شدند که روزی 2 بار جزر و مد داشت، ما هم دست رد زدیم به سینه سایت‌هایی که در فضای سایبر دقیقه‌ای 2 بار و وحشتناک «آپ» می‌شدند. پدران ما خرمشهر را آزاد کردند، در جنگی که دشمن را می‌دیدند و ما ایرانمان را باز هم خرم نگه داشتیم در جنگی که دشمن را نمی‌دیدیم و هر چه می‌دیدیم دوست بود و دشمن در لباس دوست فرو رفته بود. القصه قصه قصه، نون و پنیر و پسته؛ آمریکا و اسرائیل ما را تهدید به جنگ کرده‌اند. عیبی ندارد. ما می‌گوییم؛ آخ‌جون، جنگ! خرخره آمریکا را می‌جویم و اجازه نمی‌دهیم یک مو، فقط یک مو ز سر علی کم شود. قصه تمام! کلا همین دو، سه خط بود؛ کلاغ بی‌بی‌سی نرسید به خانه‌اش. حالا یک قصه دیگر؛ یکی بود، یکی نبود، غیر از خدای مهربون هیچکی نبود. روزی دشمن برای کشوری به نام جمهوری اسلامی هارت و پورت زیادی کرد و ما هم چون اصلا سرمان درد می‌کرد برای دعوا به دشمن گفتیم اگر مردی بیا جلو و اسرائیل دید که زورش به ما نمی‌رسد، رفت تا به کودکان شیرخوار غزه حمله کند. قصه ما به سر رسید اما آمریکا که زورش به ما نمی‌رسید، این بار دم از تحریم زد.
عمو زنجیرباف! بگذار برایت قصه بگویم؛ قصه‌های واقعی. داستان راستان: سجده بر اشرف مخلوقات را شیطان تحریم کرد. پیامبر ما در همین تحریم بود که دینش را جهانی کرد. آدم در تحریم بود که در عرفات حوا را شناخت. یونس در شکم ماهی در تحریم بود، موسی در خانه فرعون، یعقوب در کنعان، یوسف در قصر زلیخا. نوح را پسرش تحریم کرده بود، ابراهیم را حب اسماعیل، عیسی را بغض اسرائیل، محمد را کینه ابوسفیان. آمریکا عددی نیست. بهتر است با «سفیانی» بیاید. ما عادت کرده‌ایم به «شعب ابوطالب» و خرما خوردن‌های 40 نفری. خمینی در تحریم بود، اصلا تبعید بود که انقلاب به ثمر نشست. خامنه‌ای در همین تحریم بود که گفت: من هم به دشمن باج نمی‌دهم. پدران ما در تحریم حتی در تحریم سیم‌خاردار پوزه دشمن را به خاک مالیدند و یک تفنگ را 40 نفری استفاده می‌کردند. در «جزیره شمالی» 40 بسیجی که در محاصره و تحریم بودند از یک قمقمه 40 نفری آب خوردند و چند نفری هم با لب تشنه شهید شدند. ما هم راستش آخر‌سر نفهمیدیم در تحریم هستیم یا داریم بمب هسته‌ای می‌سازیم؟! ما در تحریم هستیم، دشمن هیچ غلطی نمی‌تواند بکند، اصلا چرا بیرون بیاییم از تحریم؟ آمریکا! تو را به جان اسرائیل، تحریم‌هایت را بیشتر کن! اما این را آویزه گوش خود قرار بده که شهادت را نمی‌توان تحریم کرد؛ زندگی را شاید! اما به کوری چشم تو ما در تحریم هم بهترین زندگی را می‌کنیم و با عزت زندگی می‌کنیم. ما در تحریم بودیم و آمریکا برای انقلاب مخملی هزینه کرد و نتیجه‌اش شد 9 دی. پولی که آمریکا حرام کرد برای انقلاب آرام در ایران، اگر خرج گرسنگان غرب می‌کرد ما الان در اروپا و آمریکا هیچ کارتن‌خوابی نداشتیم. این همه بدبخت و بیچاره در غرب نداشتیم. اصلا خدا ما را به تحریم، عادت داده. ما در رنج قد کشیده‌ایم. ما با زبان تشنه و شکم گرسنه، وقت افطار لب به طعام باز‌می‌کنیم. دشمن چقدر خر است که در آستانه ماه رمضان ما را تحریم می‌کند! ما به تحریم راضی نمی‌شویم، آمریکا مرد است با ما بجنگد. دل ما برای جنگ تنگ شده، برای تفنگ، برای فشنگ، برای سنگرهای قشنگ. ما خیلی وقت است جهاد نکرده‌ایم. ما خیلی وقت است به شهادت نرسیده‌ایم. دشمن دارد ما را از آرزوی‌مان می‌ترساند! همه تمنای ما شهادت در رکاب خامنه‌ای است. عشق ما، هستی ما، مستی ما خامنه‌ای است. با آل علی هر که درافتاد ورافتاد. لعن علی عدوک یاعلی، از اولی بگیر بیا جلو اما زیاد به شیخ نزدیک نشو. نامرد بدون هیچ سندی، نقل «یا سند من لا سند له»، ادعای تجاوز می‌کند!! آمریکا! آمریکا! در جنگ بعدی، ما باز هم با نی ساندیس آمدیم، مثل شیخ نگویی تقلب شده‌ها! شیخ را بی‌خیال شو. پس‌فردا به خود شما هم تهمت می‌زند، از ما گفتن بود. نمک جمهوری اسلامی را خورد و در مصاحبه با بی‌بی‌سی، نمکدان شکست. نمکدان شما را کجا می‌خواهد بشکند، خدا عالم است. البته یک بار شکست و بر قانونی بودن دولت صحه گذاشت که چون کسی تحویلش نگرفت در گفت‌وگو با شما باز حرف‌های قبلی خود را تکرار کرد. خلاصه ای آمریکا! ما باز هم با اتوبوس‌های نظام می‌آییم و با تو حکومتی می‌جنگیم. تا وقتی حاکم علی است، جنگ ما هم حکومتی است. حریف هوندا 125 بسیجی‌ها می‌شوی، بسم‌الله! ما با ماه، تو با یک لشکر گناه، بجنگ تا بجنگیم. آخ‌جون جنگ! تو بدبختی مرد جنگ نیستی به جای دشمن اصل کاری‌ات، زورت را به مردم افغانستان و عراق می‌رسانی. طرف حساب تو ما هستیم. مردی با ما بجنگ. عرق‌گیر اوباما را پرچم می‌کنیم. مسواک می‌زنیم به دهان بوش. ما فرزندان پدران‌مان هستیم؛ تندتر از آنها. ما از نسل مالکیم؛ تندتر از بلال. ما دانیال‌های میدان شوشیم. ما را یادت که نرفته؟ ما همان‌هایی هستیم که داغ انقلاب رنگی را به دل تو باقی گذاشتیم. به «نی ساندیس» فکر کن، ما یادت می‌آییم و باز هم نی ساندیس را فرو‌می‌کنیم در چشمت. ما تندرو‌ترین فرزندان حیدر کراریم. چیزی از جنس مالک اما این بار به در خانه معاویه برسیم، خبری از برگشت نیست. چون علی تنها نیست چون ما اهل کوفه نیستیم. دست خدا بر سر ماست. خامنه‌ای رهبر ماست. ما تندرو‌ترین بسیجیان تاریخ هستیم. صبر و حال و حوصله هم نداریم. قاطی کنیم بد قاطی می‌کنیم. ما نی ساندیس نظام‌مان را چنان در چشم تو فرو‌می‌کنیم، که انتقام خون نوزاد فلسطینی هم گرفته شود. چه کنیم که تو مرد جنگ نیستی. فقط هارت و پورت می‌کنی. سربازهای تو آنقدر سلاح به خودشان آویزان کرده‌اند که نا ندارند راه بروند اما ما سبکباریم. فقط ایمان به خدا داریم و یک ناخدای باخدا و یکی هم نی ساندیس. می‌خواهی چشمت را کور کنیم، بیا جلو. جنگ در فضای سایبر ما را ارضا نمی‌کند. ما می‌خواهیم صدای سیلی‌مان برق 3 فاز از کله‌ات بپراند. ما عادت کرده‌ایم به جنگیدن در حین تحریم و من گرسنه بودم که خبر شهادت پدرم را شنیدم. اتفاقا آن روز، روز 9 دی را می‌گویم؛ که نی ساندیس را فرو‌کردم در چشم تو، روزه بودم و چون می‌خواستم تو تا فیها خالدون بسوزی، روزه‌ام را با «تی تاب» نظام مقدس جمهوری اسلامی باز کردم و تو ای آمریکا! چون اساسی سوختی، گفتی؛ ما به عشق ساندیس آمده‌ایم. پس چی خیال کردی؟ ما به عشق ساندیس آمده بودیم دیگر. ما تا خدا را داریم، تو ما را از لات و عزی تحریم کن. ما تا خامنه‌ای را داریم، تو ما را از کدخداهای این دنیا تحریم کن. ما تا فرزندان رهبر را داریم، تو ما را از آقازاده‌ها تحریم کن. ما تا فلافل مسجد ارک را داریم، تو ما را از مک‌دونالد تحریم کن. ما تا مسجد ارک را داریم، تو ما را از مسجد ضرار تحریم کن. ما تا نوای حاج منصور را داریم، تو ما را از صدای زلم زیمبو تحریم کن. ما تا حسین را داریم، تو ما را از یزید تحریم کن. ما تا کربلا را داریم، تو ما را از آمریکا تحریم کن. ما تا عاشورا را داریم، تو ما را از 11 سپتامبر تحریم کن. ما تا ساندیس را داریم، تو ما را از هر ماده غذایی دیگر تحریم کن. ما تا نی ساندیس را داریم، تو ما را از هر سلاح نظامی دیگر تحریم کن. حالا کم آوردی سوت بزن! ما تا دود اگزوز موتور قراضه بچه بسیجی‌ها را داریم، تو ما را از شتر جنگ جمل تحریم کن. ما تا دوکوهه را داریم، تو ما را از کوهان شتر تحریم کن. تحریم کن دیگر! ما خودمان اهل روزه هستیم خنگ خدا! چه چیزی را می‌خواهی تحریم کنی. ما تا شهادت را داریم، تو ما را از زندگی تحریم کن. از مادر آخر زاییده نشده‌ای. ما نو گل بهار بودیم، تو هیچ غلطی نتوانستی بکنی، الان که هر کدام‌مان یک پا درختیم! کلفتی قطر درخت ما را می‌خواهی بفهمی، به ما حمله کن! ما که می‌گوییم؛ آخ جون، جنگ! آمریکا! تو اگر جواب همین «آخ جون، جنگ» مرا توانستی بدهی، من از همه عقایدم دست برمی دارم. قلم که نیست؛ جوهر پرگوهر خون پدرم است. پدر من یک شهید حکومتی بود. هیچ کدام از سربازان تو، خاک بر سرت! حکومتی نیستند. کدام آمریکایی تا به حال به عشق کاخ سفید از جان خودش گذشته؟ من اما مستاجر نیستم؛ خانه‌ام بیت رهبری است و تو کم آوردی، سوت بزن. تو فقط به درد همین سوت زدن می‌خوری و البته گه زیادی می‌خوری، جرئتش را نداری، تهدید می‌کنی ما را. تو بی‌شماری؟ غلط کردی بی‌شماری. تو بی‌شعوری و زورت را فقط بلدی به دخترک صبرا و شتیلا نشان بدهی. اگر مردی، با ما بجنگ. ببخشیدها! اما آدمی خوب است وقتی حرف می‌زند، از دهانش حرف بزند. همین سینه‌زن‌های حاج منصور برای تو کافی هستند که سرت را روی سینه بگذارند. اغلب بچه جنوب شهرند. بچه جنوب شهر، می‌دانی یعنی چه؟ بچه جنوب شهری، با نی ساندیس نمی‌آید. با نیزه می‌آید و آپانديس ات را سوراخ می‌کند. تو از پس سینه‌زن‌های یک صحن مسجد ارک برنمی‌آیی. ما لخت می‌شویم سینه می‌زنیم. حکایت «تن رها کن، تا نخواهی پیرهن». ما را از تحریم پیرهن نترسان. کم آوردی سوت بزن. به ما می‌گویند؛ «رایت‌العباس»ی‌های چیذر. تو حریف نوجوان‌های سینه زن حاج محمود کریمی نمی‌شوی. به بالاشهری بودن‌شان نگاه نکن. به کلفتی قطر درخت‌شان فکر کن. نو نهال‌اند اما شهادت را مثل «قاسم» از عسل شیرین‌تر می‌دانند. تو حالا برو ما را از عسل تحریم کن. ما خودمان در ایران چیزی که زیاد داریم زنبور است. گل هم به اندازه کافی داریم. اتفاقا بهترین عسل دنیا عسل سبلان است. کم آوردی سوت بزن! تو اصلا می‌دانی سبلان در کدام دیار است؟ سبلان در دیار اردبیل است. اردبیلی‌ها اما اساسی ابالفضلی‌اند. جهان پهلوان ما حسین رضازاده از همین دیار است. اردبیلی‌ها اما غیرتی‌تر از این حرف‌ها هستند. نه با نی می‌آیند نه با نیزه. می‌خواهی بیل را فرو کنیم در چشم هیلاری و شوهر بی‌غیرتش بیل، از سمت شمال غرب کشور یعنی اردبیل به ما حمله کن. می‌خواهی در دریا غرق کنیم تو را 2 راه داری. یکی خلیج فارس ایران است که آن چون محل دفن ریگان است و الان دوره اوباماست، سالبه به انتفاي موضوع می‌شود. کم آوردی سوت بزن! البته یک راه دیگر هم وجود دارد؛ دریای خزر. از خزر که بیایی، زنان برنجکار شمالی، خیال نکن که زنند، تو دهنت می‌زنند. با چی؟ نه با نی ساندیس، نه با نیزه، نه با بیل که با داس و با رمز «قل اعوذ برب الناس». کم آوردی سوت بزن! اصلا همین سوت را تحریم کن. ما اینجا چیزی که زیاد داریم حنجره است و من هنوز هم کودکی گستاخ و بازیگوش هستم که از گلوی شریعتی، «سوتک» ساخته‌ام و دارم در آن می‌دمم تا پریشان کنم خواب تو را. آری، ما اینجا چیزی که زیاد داریم حنجره است و اتفاقا بهترین صوت صلاهًْ جمعه از حنجره مولای ما خامنه‌ای بیرون می‌آید. آمریکا! تو هم «کمثل الحمار»ی. البته یک چیز به تو بگویم بد نیست؛ خواستی خر را هم از ما تحریم کن! ما اینجا خودمان گونه نادری از این حیوان زبان‌بسته داریم که به شما که عرض می‌کنم روزهای اول فتنه، نه که مدام در خطر تعرض بود، خیال کرده بود بی‌شمار است، جخ من همه‌شان را شمردم. چندتایی بیشتر نبودند. حکایت «غلط کردید بیشمارید». کم آوردی سوت بزن! بله آمریکا! عالم بی‌عمل را خدای ما کمثل الحمار خوانده. هر که می‌خواهد باشد. البته صد رحمت به خر. هیچ خری کشور بی‌بی دو عالم را به بی‌بی‌سی نمی‌فروشد! وطن‌فروشی فقط کار گونه‌های نادر و در حال انقراض است که اگر نیک بنگری، خطر انقراض فقط فلامینگوهای دریاچه ارومیه را تهدید نمی‌کند. اینجا کشور «شیخ مفید» است نه «شیخ مضر». اینجا کشور مسجد ارک است، نه مسجد ضرار. اینجا کشور حیدر کرار است. سرزمینی پر از میثم تمار است. اینجا پر از عمار است که عمارها بعد از «اَینَ عمار»، خودشان را در 9 دی، در 22 بهمن، در 14 خرداد نشان دادند. جان قابل دار، جان رهبر ماست. این جان ماست که ناقابل است. هزار جان گرامی، فدای جان علی. جان ما ناقابل است. اندک آبرو را ما داریم. گور بابای آمریکا. آقاجان! بگذار با تو سخن بگویم. ما اندک آبرویی داریم که خود شما به ما داده‌ای. ما ستاره بی‌آبرویی بودیم که نور جبین تو ای ماه زیبارو، به ما آبرو داده. ما تو را بیش از آنکه فکر کنی عاشقیم. دلیلش اشک‌های ماست. چند روز که برای ما سخن نمی‌گویی، دلمان برای صدای قشنگت تنگ می‌شود. تو آخر ای خامنه‌ای! بابای مایی. آقای مایی. سرور و سالار مایی. دلبر و دلدار مایی. ما وقتی دلمان برای پدرمان تنگ می‌شود، نگاه می‌کنیم به چهره تو و آرام می‌گیریم. چه کسی گفته جسم تو ناقص است؟ چه کسی گفته اندک آبرویی داری؟ چه کسی گفته جان ناقابلی داری؟ دست راست تو خودش به تنهایی پرونده اعمالت است. بوسیدن این دست، یعنی بوسه بر دستی که در دست خداست؛ که دست خدا بر سر ماست. خدا از این «جنگ روزگار» خبر داشت که تو را در «روزگار جنگ» نگه داشت. تو وقتی برای ما وصیت نامه امام را خواندی و از قول امام گفتی؛ «با دلی آرام و قلبي مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا از خدمت خواهران و برادران مرخص و به سوی جایگاه ابدی سفر می‌کنم»، من فهمیدم که چرا دل روح‌الله آرام است. چون خمینی می‌دانست که جانشینش علی است و تاریخ تکرار نمی‌شود. ما هم مثل امام، ای حضرت آقا! دلمان آرام است چون تو امام مایی. ما ایستادگی‌های تو پای بیرق شهدا را از یاد نبرده‌ایم. از گورباچف روسی، به جای خادم ملت، یلتسین ایرانی درست کرده بودند، اگر تو نبودی. اگر تو نبودی، رای ما را عده‌ای که ملاک حال فعلی‌شان است، قربانی کرده بودند. تو اگر نبودی، که اینها همه در ماجرای میکونوس کم آورده بودند. ما گاهی که جواب خفاش‌ها را نمی‌دهیم به حرمت شأن ماه است. آقاجان! بگذار فاش بگویم؛ خفاش‌ها می‌خواهند با حمله به ولایت فقیه خودشان را بالا ببرند. کور خوانده‌اند. ما جواب جوجه‌ها را نمی‌دهیم. طرف حساب ما جوخه‌هاست. ما با آمریکا و اسرائیل طرفیم. جوجه‌ها خودشان خواهند مرد. دشمن خیال کرده ما با تحریم خسته می‌شویم. آقاجان! قطعه- قطعه هم شویم باز با آخرین نفس‌های‌مان فریاد می‌زنیم؛ «لبیک یا خامنه‌ای». ما تو را دوست نداریم. حاج صادق آهنگران قشنگ گفت؛ «نقل عشق است». تو برای ما همان امامی، نه یک کلمه کم که چند کلمه زیاد، که امام لااقل با مدعیان خط امام درگیر نبود. رسالت تو سخت‌تر است. تو فقط امام ما نیستی. امید حزب‌الله لبنان هم به شماست. امید هر آزاده‌ای به شماست. که شما ای امام خوبی‌ها! ولی امر مسلمین جهانی. نه، هیچ کس به اندازه ماه، نزدیک‌تر به خورشید نیست. ما در دوران غیبت، احدی را بزرگ‌تر از شما نمی‌شناسیم. بزرگ ما، پیر جمع ما، شمع ما پروانه‌ها، ماه ما ستاره‌ها، بابای ما فرزندان شهدا، فرمانده ما بسیجی‌ها، شمایی. ما حب و بغضمان به افراد فقط با سلم و حرب شما تعیین می‌شود. اگر در روز قطب عالم امکان راه ما را نشان می‌دهد، در شباهنگام غیبت، قطب‌نما فقط شمایی چون که ماه هستی برای‌مان. آقاجان! هر کسی یک جور بسیجی است. ما اما بسیجیان پر شر و شوری هستیم. دانیال‌های میدان شوش. ریش توپی‌ها. باتوم به دست‌ها. فلافل‌خورهای مسجد ارک. راستش را بخواهی، ما این بار منتظر نمی‌مانیم تا محرم شود. امر کنی، جلو می‌اندازیم عاشورا را. لب تر کنی برایت شهید می‌شویم. ما بیت رهبری را خانه خود می‌دانیم. حسینیه جماران ما، حسینیه امام خمینی شماست. ما هم راستش را بخواهی افتخار می‌کنیم به زیلوهای ساده حسینیه شما. به آن صندلی ساده و صمیمی که می‌نشینی روی آن و برای ما سخن می‌گویی. به آن بالکن قشنگ حسینیه که وقتی باب آنجا باز می‌شود و ما چشممان به جمال شما روشن می‌شود، می‌دانم که قطرات اشک ما را می‌بینی. آخر آقای من! هر کس به کسی نازد، ما هم به علی نازیم. ما از همین الان داریم دل دل محرم را می‌زنیم که باز هم آیا خدا ما را دعوت می‌کند به بیت رهبری؟ آیا می‌شود زودتر بیاییم و شما را از نزدیک ببینیم؟ خوش به حال مسؤولان که راحت کنارت می‌نشینند. زیاد پدر شهید می‌شناسم که تنها آرزوی‌شان فقط یک بار دیدن شما از نزدیک است و بوسیدن همان دستی که در دست خداست. آقاجان! بهترین غذایی که ما نوش جان می‌کنیم، غذای بیت رهبری است و بهترین نوشیدنی ما هم که خودت می‌دانی، ساندیس نظامی است که تو رهبر آنی. دشمن غلط کرده بخواهد برای این مرز و بوم شاخ و شانه بکشد. تو پشتت به عباس گرم است. «ابالفضل علمدار، خامنه‌ای نگهدار»، مستجاب‌ترین دعای ماست. قمر بنی‌هاشم، روی ما را زمین نمی‌اندازد. آقاجان! ما عاشق شماییم؛ چه کنیم؟ در همین حسینیه امام خمینی، وقتی که سخنت تمام می‌شود و از صندلی بلند می‌شوی، زود می‌روی. مختصر دستی برای ما تکان می‌دهی و زود می‌روی. هیچ کس بعد از خورشید، تقوای شما را ندارد. هر کسی این همه فدایی داشت، ادعاها می‌کرد برای خودش اما شما خودت را غلام قنبر علی می‌دانی. این از کرامت شماست اما آقاجان! شما افتخار علی هستی در این زمانه. فرزند زهرا شمایی. مدح شما شاد کردن دل مادر است. به خدا مدح ماه لیاقت می‌خواهد. آنهایی که ماه را انکار می‌کنند، لیاقتشان همان تاریکی است. از سر شکم سیری کسی اسیر ولایت نمی‌شود. پدرم در وصیتنامه‌اش قشنگ نوشت: «ما زخم‌خوردگان تیره‌ترین، سردترین، بلندترین شب‌های جور بودیم. ما شلاق‌خوردگان یلدای ستم بودیم. نخستین شعاع فجر را که دیدیم خیز گرفتیم. عاشقانه به سوی شفق دویدیم تا در چشمه خونین خورشید زخم‌های استخوان گداز خویش را بشوییم که ثابت کنیم سرخی، بالاترین رنگ است». آقاجان! نخستین شعاع فجر شمایی. سرخی فقط با شماست که بالاترین رنگ است. آقاجان! خونی که در رگ ماست، هدیه به شماست. هدیه‌ای ناقابل از جسمی ناقص و آبرویی اندک که خود شما به ما داده‌ای. آقاجان! ما یک طیب‌الله انفاسکم شما را به دنیایی نمی‌دهیم. بی‌ولایت، جمهوری اسلامی معنایی ندارد. این انقلاب بی‌نام شما هم راستش در هیچ جای جهان شناخته شده نیست. ما این نظام را که برایش پدران‌مان از جان ناقابل خود گذشتند، فقط به شرط ولایت قبول داریم. رای ما، راه ما، جان ما، همه هستی ما تنها به عشق شما تقدیم این نظام می‌شود. آقاجان! شما این روزها قاعدتا باید با مبلغین اعزامی به سراسر کشور سخن بگویی. این سنت نیکوی شما در آستانه ماه مبارک است. ما که دلمان برای صدای شما یک ذره شده. این نقل عشق است. ما اهل خطریم. بالای خاکریز جنگ نرم. اتفاقا بچه بسیجی در رکاب مالک خودش را برساند دم خیمه معاویه و علی به آنها بگوید برگرد، این شرف دارد که علی به عده‌ای بگوید؛ مرد نامرد. ما خوب است مرد خطر باشیم و شما به برخی از ما بگویي؛ «به احدی ظلم نکنید». این شرف دارد که شما ای مولای ما! به خواص بی‌بصیرت، به یاران بی‌خاصیت، به همان‌ها که با امام در هواپیما بودند، با امام در ترکیه و نجف و پاریس بودند، با امام در پلکان اول هواپیما بودند، با امام در پلکان دوم هواپیما بودند، با امام در آسانسور فرودگاه مهرآباد بودند، با امام در پاویون بودند، با امام در گروه سرود خمینی ای امام بودند، با امام در بلیزر بودند، با امام داشتند بلیزر را اسکورت می‌کردند، با امام گم شدند، با امام پیدا شدند، با امام رفتند بهشت زهرا، با امام رفتند جماران اما بی‌امام رفتند و کاخ‌نشین شدند، با امام عکس داشتند اما بر عکس امام، شما را تنها گذاشتند، به ناطقان ساکت، به مالکان ملک و املاک، به این جدا شده‌های از افلاک، به این عالیجنابان جام زهر، به این طلحه‌های سیلی نخورده، به این زبیرهای رنج ندیده، بگویی؛ «اَینَ‌عمار». ما آقاجان! عمار تو نیستیم. غلام ولایتیم. ما دربست نوکر نایب امام زمانیم که فقط شمایی. بی‌ماه نمی‌توان به زیارت خورشید رفت. خفاشانی که تو را انکار می‌کنند، نور جبین تو برای چشم‌هایشان ضرر دارد. اینها با انکار شما دارند تمرین می‌کنند برای انکار خورشید. کم‌اند اما زبانشان دراز است. زیاد رسا نیستند اما زیاد رسانه دارند. زیاد حنجره ندارند اما زیاد فریاد می‌کشند تا بلکه ما صدای شما را نشنویم. آقاجان! امام گفت: «آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند»، اینها هم هیچ غلطی نمی‌توانند بکنند. چون ما شما را داریم. شما برای ما خمینی دیگری اما با یک تفاوت بزرگ که ما اجازه نمی‌دهیم قصه پرغصه جام زهر باز هم تکرار شود. شما برای ما خمینی دیگری و برای ما مهم رنگ چشم امام نیست، برق نگاه امام است که همان نگاه ماه است و ماه هم شمایی. آقاجان! دشمن خمینی کافر بود اما دشمن شما منافق است. الله‌اکبر می‌گوید ولی بی«ولی» و در مسجد ضرار. الله‌اکبر بی‌ولایت، بت پرستی است، تعبد نیست، نوعی خودپرستی است که اگر جز این بود خدا انبیا را از طرف خود مامور ابلاغ دین‌اش نمی‌کرد. آقاجان!
اولی الامر بعد از معصوم، ولی فقیه است و مصداق کامل آن شمایی. اثبات ولایت شما در سوز سینه ماست. من می‌خواهم بدانم دشمن عشق ما به شما را هم می‌تواند تحریم کند؟ آمریکا وقتی کم می‌آورد باید برود سوت بزند. عشق به ولایت یک کالای وارادتی است که از کربلا بدون گمرک وارد سینه ما می‌شود. آمریکا این کالا را پیدا کرد، برود این را هم تحریم کند. آقاجان! اگر دست خدا در دست شما نیست، من مانده‌ام که چرا 2500 ماهواره جاسوسی دشمن، حریف این ماهپاره علوی‌تبار ما که شما باشی، نمی‌شوند؟! آقاجان! دشمن اگر می‌تواند برود
«کف العباس» را هم تحریم کند. آقاجان! ما روزه می‌گیریم به عشق شما. روزه بی‌ولایت کار مرتاض‌هاست که در هند بی‌شمارند اما اینجا غلط کردند بی‌شمارند که اینجا قوم 72 ملت نیست. دیار عشق به 72 شهید است که همه از یک کوچه‌اند؛ کوچه بنی هاشم. ما روزه می‌گیریم به عشق شما. نماز می‌خوانیم به عشق شما. شهید می‌شویم به عشق شما. شهید اولی‌ها، آری «شهید اولی ها» به جای «عند ربهم یرزقون»، «لیس لهم طعام الا من ضریع»، «لا یسمن و لا یغنی من جوع»اند اما «شهید 300 هزارتایی‌ها» مثل شهید حسین غلام کبیری «وجوه یومئذ ناعمه»، «لسعیها راضیه»، «فی جنهًْ عالیه»، «لا تسمع فیها لاغیه»، «فیها عین جاریه»، «فیها سرر مرفوعه»، «و اکواب موضوعه»، «و نمارق مصفوفه»، «و زرابی مبثوثه». آقاجان! ما قرآن را هم به عشق شما می‌خوانیم. ما اجازه نمی‌دهیم قرآن باز هم روی نیزه رود. قرآن ناطق، علی است و ولایت فقیه، اساسی‌ترین قانون اساسی ماست. ما مسجد ارک می‌رویم، به عشق شما. بهشت زهرا می‌رویم، به عشق شما. ساندیس نظام را نوش جان می‌کنیم، به عشق شما. نی ساندیس را در چشم دشمن فرو می‌کنیم، به عشق شما. 9 دی را «یوم‌الله» می‌کنیم، به عشق شما. راهپیمایی حکومتی می‌رویم، به عشق شما. با اتوبوس نظام به این راهپیمایی می‌رویم، به عشق شما. ما حتی اگر برای خوردن غذای امام حسین به بیت رهبری برویم، شرف دارد كه در مصاحبه با بی‌بی‌سی، وطن‌فروشی کنیم. آقاجان! اینهایی که دارند وطن فروشی می‌کنند، گاهی به شما که عرض می‌کنم تن‌فروشی هم می‌کنند و به نظام تهمت‌های ناجور می‌زنند. اینها می‌خواهند آقاجان! خودشان را دشمن نظام جا بزنند و شأن جمهوری اسلامی را پایین بیاورند. ما به جیک‌جیک جوجه‌ها فقط می‌خندیم و در نبرد با سرجوخه‌ها منتظر امر شما می‌مانیم. ما دشمنی بزرگ‌تر از لات داریم. محکم‌تر از عزی اما تا چون شما بزرگی، امام ماست، هر لاتی پیش ما شکلات است و عزی را به عزای مادرش می‌نشانیم. لات، آمریکاست که بت نیست، بت گری می‌کند و عزی، اسرائیل است که مجسمه نیست، مجسمه‌سازی می‌کند. آقاجان! بت‌ها قد کشیده‌اند. کار تبر ابراهیم نیست. با تبر ابراهیم فقط می‌توان بت شکست، بتگر و مجسمه‌ساز را باید با ذوالفقار علی ادب کرد. اما آقاجان! شما بتگرشکنی. شما بارها شکسته‌ای کمر غرب را. ما یادمان نمی‌رود. راز کینه دیرینه آمریکا و اسرائیل به شما به همین بازمی‌گردد. آنها حق دارند از تو عصبانی باشند. این تنها فتوای شریح است که به دل یزیدیان امروز می‌نشیند. فتوای شما داغ بزرگی بر دل خصم نشانده. آنها باید هم از تو عصبانی باشند و ما منتظریم تا بعد از فتوای ولایت، فتوای جهادمان دهی، تا آمریکا و اسرائیل از این عصبانیت بمیرند. آقاجان! شما ماه مایی و احدی را یارای شمردن ستاره هایت نیست. پس ما بی‌شماریم و من معمولا نوشته هایم را با یک جمله آشنا خطاب به دشمن پایان می‌دهم که؛ «ما سر آخر شما را ای خصم زبون! به عشق مولایمان خامنه‌ای به آرزوی‌تان می‌رسانیم و لااقل شما را در یک جا یعنی در درکات دوزخ بی‌شمار می‌کنیم اما در اینجا راستش را بخواهید کور خوانده‌اید که پشت ماه ما به عباس‌بن علی گرم است و این یعنی اینکه با عرض معذرت؛ غلط کردید بیشمارید».
حسين قدياني