درست در همین روزها که می‌گذرند، سومین مجموعه داستان چیستا یثربی به نام «اسرار انجمن ارواح» روی پیشخوان کتابفروشی‌ها قرار گرفته است؛ کتابی که حواشی خاصی برای نویسنده‌اش به وجود آورده که همین حاشیه‌ها تبدیل به مهم‌ترین دغدغه‌های این روزهای چیستا یثربی شده است. شرح این دغدغه‌ها از زبان خودش: «اسرار انجمن ارواح» کتابی است که بالاخره بعد از 4 سال مجوز انتشار گرفته است، سومین مجموعه قصه من که در آن به واقعی‌ترین مسائل زندگی خودم و اطرافیان پرداخته‌ام، کتابی که همین حالا روی وبلاگم کلی موافق و مخالف پیدا کرده است. رسم نوشتن همین است دیگر، روی لبه تیغ راه می‌روی، همه که دوستت ندارند، مثلا قصه «مار» که در آن سیستم نخبه‌پروری، کنکور، تیزهوشان و المپیادها را زیر سوال بردم و در آن نقدی به آموزش و پرورش وارد کردم، معلوم است که اینها عده‌ای را عصبانی می‌کند اما این داستان کاملا واقعی است و برای یکی از دانش‌آموزان من رخ داده بود. یا داستان «مرد تاریکی» که درباره یکی از کارگردانان سینمای ایران است که شما می‌شناسیدش ممکن است عده‌ای را خوشحال کرده باشد و عده‌ای را ناراحت. اما من این حق را به مخاطب می‌دهم که خودش قضاوت کند، من تنها برشی کوتاه از زندگی آن کارگردان را ارائه دادم. بیشترین اتفاقاتی که موجب به حاشیه کشیدن «اسرار انجمن ارواح» شد، چاپ قصه‌های «دعوت» بود، بالاخره به خاطر رعایت حق کپی‌رایت تنها به چاپ یکی از قصه‌های کار نشده فیلم بسنده کردم. «ورشکسته» قصه‌ای بود که هم من و هم آقای حاتمی‌کیا هر دو دوستش داشتیم؛ قصه به تنهایی خودش فیلم مستقلی را می‌طلبید. اما دغدغه‌ای که این روزها دارم عظیم‌تر از واکنشی است که مخاطبانم به این کتاب نشان داده‌اند؛ وقتی «سلام خانم جنیفر لوپز» یا «من آنا کارنینا نیستم» را می‌نوشتم، همیشه درباره خودم، خاطراتم و آدم‌های ناشناس بود اما در «اسرار انجمن ارواح» تن به آتش سپردم و درباره آدم‌های معروفی نوشتم که شما می‌شناسید و نخواسته‌ام آنها را نقد کنم یا بیش از حد بزرگ کنم؛ خواستم بگویم هنرمندان و ستاره‌های سینما همه مثل ما انسانند و مشکلات خودشان را دارند، خوبی‌ها، ضعف‌ها و... مثلا در قصه «ببین من آشتی‌ام» زندگی بازیگری را نوشته‌ام که شاید روزی می‌توانستم به او کمک کنم و نکردم. این یک اعتراف 2 نفره است اما چرا وقتی پای هنرمندی به میان می‌آید دغدغه آن را داریم که نگوییم و ننویسیم، مگر روانشناسان، تاکسیداران و آرایشگران کم درباره مشکلات خود حرف می‌زنند؟ به نظر من، نوشتن درباره یک هنرمند احترام شخصی به اوست؛ حالا چه بخواهد و چه نخواهد، او هم دنیای شخصی خود را دارد و حتی یک حریم شخصی. من سعی کرده‌ام مشکلات هنرمندان بویژه بازیگران سینما را از دیدگاه روانشناسی تحلیل کنم. حالا اگر با من بد شوند و دیگر جواب تلفنم را ندهند چه باک؟ آدم درباره کسانی می‌نویسد که دوستشان دارد. من اسم تمام کسانی را که درباره‌شان نوشتم به دلیل رازداری به طور مستعار معرفی کرده‌ام اما نگرانی من از جامعه‌ای است که از شنیدن حقیقت می‌ترسد؛ جامعه‌ای که قهرمان‌ها و ستاره‌هایش در آستانه میانسالی به انزوا و قرص‌های آرامبخش کشیده شده‌اند. امیدوارم این بار هنرمندان، دوستانم، بازیگران و تمام همکارانم بفهمند که زمانش رسیده است که کمی دردهایمان را عمومی کنیم و دغدغه‌ام شکایت کردن آنها از من نیست، بلکه ناراحت شدن دوستانم است و دلم می‌خواهد از همین جا به آنها بگویم؛ «یک سوزن به خودت بزن، یک جوالدوز به دیگری». در این کتاب تا دلتان بخواهد خودم را سوزنی کرده‌ام. شما هنرمند عزیز هم زیاد ناراحت نشوید بالاخره یک روز باید کسی درباره شما می‌نوشت پس چه بهتر که من باشم که هم روانشناسم و هم فیلمنامه‌نویس. اگر من که عمری در کنار شما رنج کشیده‌ام از این دردهای مشترک ننویسم، چه کسی درباره ما می‌خواهد بنویسد، فردا تاریخ چگونه ما را به یاد خواهد داشت در «اسرار انجمن ارواح...».