زمانی‌که جرارد پیکه و کارلس پویول در جشن قهرمانی اسپانیا پیراهن آبی و اناری بارسا را غافلگیرانه بر تن سسک فابرگاس کردند، این موضوع را به تمام جهانیان القا کردند که شماره 10 تیم ملی از این پس دیگر عضوی از موسسه کاتالان است، نه باشگاه توپچی‌های شمال لندن. این شوخی عملا به منزله خوشامدگویی رسمی به نوکمپ تلقی شد اما میان این تصور تا به واقعیت پیوستن انتقال کاپیتان آرسنال به باشگاه زادگاهش، یک حائل عظیم به نام بحران جهانی اقتصادی وجود داشت. با اینکه همه فاکتورهای لازم برای یک انتقال رمانتیک وجود داشت و با توجه به اینکه بارسا و آرسنال سابقه‌ای خوب در رد و بدل کردن بازیکن داشتند، فابرگاس عمیقا دلش می‌خواست به نوکمپ و بین دوستان سابقش بازگردد و حتی بارسلونا هم با وجود عیان شدن بدهی کلانش یک وام 125 میلیون پوندی گرفت تا علاوه بر پرداخت بموقع حقوق و مزایای ستاره‌هایش، پول کافی برای خرید فابرگاس داشته باشد اما باز هم عامل احتیاط در دوران ریاضت اقتصادی فوتبال اروپا مانع از یک اقدام جسورانه از سوی ساندرو روسل رئیس جدید
آبی و اناری‌ها و ارائه یک پیشنهاد رکوردشکنانه به لندنی‌ها برای بازگرداندن پسر گمشده کاتالونیا شد. پیش از آغاز تابستان بارسلونا و تا پیش از رسیدن روسل، لاپورتا در آخرین روزهای حضورش داوید ویا را در ازای 40 میلیون یورو خریده بود و این ذهنیت را به وجود آورده بود که یک نقل و انتقالات تابستانی داغ در اروپا و جهان را شاهد خواهیم بود اما پس از جام‌جهانی که طبیعتا زمان ترانسفر شدن ستاره‌های جام با رقم‌های نجومی فرامی‌رسد، یک رکود وحشتناک بازار نقل و انتقالات اروپا را فراگرفت. با وجود انکارهای سرالکس فرگوسن، دیوید گیل و گلیزرها، مالکان آمریکا‌یی یونایتد، آنها هم سال گذشته 69 میلیون پوند برای سپری کردن امورات جاری‌شان قرض کرده بودند. همچنین لیورپول هم با مالک آمریکا‌یی‌اش به بن‌بست مالی خورده است. آرسنال آرسن ونگر هم اگر چه پول برای خرج کردن دارد ولی باید توجه کرد که هزینه‌های آنها به مراتب پایین‌تر از دیگر غول‌های لیگ برتری است و تازه توپچی‌ها هرگز با رقم‌های نجومی پا به بازار خرید نمی‌گذارند. حتی چلسی در 4 سال گذشته برعکس سال‌های اول از اینکه 20 میلیون پوند فقط به پای یک ستاره بریزد می‌پرهیزد و کارلو آنچلوتی هم این شایعه را که ممکن است آبی‌های لندن این تابستان با خرید نجومی فرناندو تورس به دوران ریاضت خود پایان دهند، رد کرده است. در ایتالیا داستان مشابهی وجود دارد. نه یوونتوس و نه آ. ث میلان تا این لحظه خرید دهان‌پرکنی نداشته‌اند در حالی که سیاست نقل و انتقالاتی اینترمیلان قهرمان اروپا و کالچو با آن همه درآمدی که در فصل گذشته به چنگ آورده، هنوز منوط به تبادلات مالی‌شان با منچسترسیتی است. اگر شیوخ پولدار سیتی پول کلانی بابت بالوتلی یا دیگر هدف‌هایشان در نرآتزوری ندهند از یک انتقال بزرگ در مجموعه تحت مالکیت موراتي نیز خبری نخواهد بود. البته رئال‌مادرید هم می‌تواند در این زمینه نقش کاتالیزور را ایفا کند و مثلا با شل کردن سر کیسه برای مایکن، چرخه نقل و انتقالات بزرگ اروپایی را به تحرک بیشتری وادارد اما به نظر می‌رسد در لالیگا هم که 2غول ثروتمند مثل رئال‌مادرید و بارسا بیشترین هزینه‌ها را در این پنجره نقل و انتقالاتی انجام داده‌اند، بازار اشباع شده است. رئال مادرید که تابستان گذشته 2بار پیاپی رکورد ترانسفرهای دنیای فوتبال را با خرید کاکا و کریستیانو رونالدو شکسته بود و چیزی در حدود 300 میلیون یورو ریخت و پاش کرده بود، این بار سرجمع برای به خدمت گرفتن آنخل دی‌ماریا، پدرو لئون و سامی خدیرا روی هم رفته 50 میلیون یورو هم هزینه نکرده است. فقط دی‌ماریای 25 میلیون یورویی یک خرید نسبتا بزرگ محسوب می‌شد که آن هم باز مربوط به روزهای پیش از پایان جام جهانی است. بدین ترتیب مورینیو نتوانست به هیچ یک از اهداف بزرگ خود مثل مایکن (اینترمیلان)، نمانیا ویدیچ (منچستر یونایتد)، استیون جرارد (لیورپول) و فرانک لمپارد (چلسی) دست‌یابد و در فاصله کوتاهی تا پایان پنجره تابستانی فلورنتینو پرس حتی برای هدف‌های ارزان‌تر و آسان‌تری مثل مسعوت اوزیل (وردربرمن) یا اشکی‌کول (چلسی) دستش به خرج کردن نمی‌رود. وقتی تیم‌های بزرگ اینقدر برای خرج کردن در این بازار ترس و لرز دارند، دیگر حساب باشگاه‌های ضعیف و شکننده معلوم است. حالا متمول‌ترین باشگاه‌های فوتبال جهان هم حاضر نیستند از حسابشان برای خریدهای جدید پولی آنچنانی برداشت کنند و تنها یک یا چند فروش بزرگ و به دست آوردن پول هنگفت از محل آن می‌تواند آنها را تشویق به یک خرید بزرگ کند اما از آنجا که به جز منچسترسیتی دیگر خریدار بزرگی در بازار باقی‌نمانده، ادامه رکود تا پایان مهلت نقل و انتقالات حتمی به نظر می‌رسد. تازه حجم بیش از اندازه تیمی که روبرتو مانچینی جمع کرده، همین من‌سیتی ثروتمند را وادار به فروش سریع 10 بازیکن فعلی تا خرید بعدی کرده است. در چنین شرایطی بازیکنانی که قراردادشان به پایان رسیده در بازار اولویت دارند چون دیگر باشگاه مقصد مجبور نیست پولی هنگفت بابت خرید حق بازی‌شان به باشگاه مبدا بدهد. از همین رهگذر میشائیل بالاک (چلسی به لورکوزن)، مروان شاماخ (بوردو به آرسنال) و جو کول (چلسی به لیورپول) براحتی باشگاهی جدید برای ادامه دادن به فوتبال در اوج پیدا کردند. با این وجود کمتر شاهد هستیم که اینگونه ترانسفرها به‌عنوان ترانسفرهای سرنوشت‌ساز و کلیدی مورد بحث قرار بگیرد. در واقع حتی در شرایط عسرت مدل مدیریتی باشگاه‌های اروپا از چنین انتقال‌های آزادی استقبال نمی‌کند چرا که در چنین مواردی سر مدیران برنامه‌ها، مدیران اجرایی یا مالی باشگاه‌ها و حتی برخی سرمربیان بی‌کلاه می‌ماند.از طرف دیگر در چنین وضعی تمام پروژه‌های بزرگ خرید و فروش در حد شایعاتی گاه مضحک باقی می‌ماند. همین چند وقت پیش بود که منچستر یونایتد به‌طور جدی تصمیم گرفت 29 میلیون پوند برای وسلی اسنایدر بازیساز هلندی اینتر خرج کند؛ بازیکنی که با بردن سری A، کوپا ایتالیا، لیگ قهرمانان و مدال نقره جام‌جهانی ظرف یک‌سال نشان داده پتانسیل ایجاد تحول در هر تیمی را دارد اما الکس فرگوسن آنقدر این پیشنهاد را با احتیاط مطرح کرد که موراتی اصلا آن را جدی نگرفت.