بهزاد گروگان*:
یکی از تبعات افزایش خودرو در محدوده شهر تهران، روش تامین محل توقف آنهاست. در دهه‌های گذشته تعداد بسیار زیادی مجموعه مسکونی در سطح شهر تهران ساخته شده است که کسری پارکینگ دارند، چرا که سطح در نظر گرفته شده برای پارکینگ خودروها به جای اختصاص به کاربری اصلی خود به دیگر کاربری‌ها اختصاص یافته یا اینکه اصولا تعداد واحدهای پارکینگ بسیار کمتر از تعداد واحدها و آپارتمان‌های مسکونی در آن مجتمع‌ها طراحی شده است. اجرای مداوم این سیاست، سطح پارکینگ‌های حاشیه‌ای در خیابان‌ها را افزایش داده و فزونی راهبندان ترافیک ناشی از آن بویژه در گذرهای باریک موجب بروز مشکلات فراوان برای شهروندان شده است. احداث پارکینگ‌های محله‌ای در فاصله 150 متری پلاک‌هایی که به علت دارا بودن شرایط خاص امکان تامین پارکینگ به تعداد واحدهای مسکونی را ندارند، همچنین اجرای ضوابط طرح جامع و تفصیلی جدید تهران درباره رعایت یک واحد پارکینگ برای هر واحد مسکونی، نشانه‌های مثبتی در کاهش عوارض سیاست‌های نادرست گذشته است. بررسی وضعیت کنونی در تمام پارکینگ‌های مجموعه‌های مسکونی، تجاری و اداری نشان می‌دهد که توقف اتومبیل برخی ساکنان در محدوده مانور دیگر خودروها به اتکای حق و حقوقی که برای خود کسب کرده‌اند، زمینه‌ساز بروز تنش میان ساکنان شده است. روش پیشنهادی برای رفع این مشکل این است که در موارد استثنایی شیوه‌های نوین مورد استفاده در دیگر کشورها، فضای مانور مورد نیاز اتومبیل‌ها که رعایت آن در حال حاضر الزامی است، صرفا به محدوده توقف خودروها اختصاص یابد. برای این کار از صفحه‌های متحرک با امکان جابه‌جایی روی ریل که در کف پارکینگ نصب می‌شود و خودروها روی آنها قرار می‌گیرند، استفاده خواهد شد. بدیهی است در صورت نیاز به اجرای طرح مذکور مسائل حقوقی و قانونی کاربرد اینگونه روش‌ها و تبعات احتمالی بعدی از قبیل نظارت بر نحوه استفاده، گارانتی عملکرد سیستم‌ها برای مدت طولانی، جلوگیری از برچیدن سیستم پس از دریافت پایان‌کار و پرهیز از دریافت تراکم به بهانه تامین پارکینگ به روش فوق مد نظر قرار گیرد. همچنین هماهنگی مطلوب بین معاونت شهرسازی و معماری شهرداری تهران و سازمان آتش‌نشانی و موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران و وزارت صنایع جهت استانداردسازی و بومی کردن این تکنولوژی حائز اهمیت است.
* کارشناس شهرسازی