مدتی است که از بازی در تلویزیون دور شده‌اید و به تئاتر روی آورده‌اید، چرا؟
در تلویزیون کارهای خوب به ندرت پیش می‌آید به همین دلیل به تئاتر بیشتر پرداختم و رستم و سهراب را کار کردم که در آن به شیوه نقالی و بازی اغراق‌آمیز حماسه را اجرا کردم و به آن می‌بالم برای همین هم از تلویزیون دور شدم.
تعلق خاطر عجیبی به فردوسی و داستان‌های شاهنامه دارید. این علاقه نشأت گرفته از چیست؟
ببینید، دنیا به این آدم‌ها افتخار می‌کند، نمی‌دانم چرا ما یاد گرفته‌ایم نسبت به افتخاراتمان تعصب نداشته باشیم؛ آدمی مثل فردوسی که بشدت تحت تاثیر دین اسلام و یکتاپرستی است و یا کسی مثل مولانا که آدمی است جهانی و یا سعدی عزیز که بر سردر سازمان ملل شعرش را می‌نویسند، با اینکه چشم دیدن ایران را ندارند، پس چرا نباید به دنیا اعلام کنیم که این آدم‌ها متعلق به ایران هستند. اروپاییان فلسفه را از آن کانت می‌دانند اما شما ببینید خیام و مولانا سخت‌ترین فلسفه‌ها را در شعرشان چه زیبا بیان می‌کنند. این انسان‌های فرهیخته در اشعارشان این مطالب را منعکس کرده‌اند و برای همین هم هست که دل بسته آنها هستم.
با توجه به علاقه‌تان به شاهنامه و آثار دیگر جهانی، چرا این روایت‌ها را به جای تصویرسازی به تئاتر و کنسرت‌هایتان سوق دادید؟ برای مثال چرا شب‌ها در تلویزیون شاهنامه‌خوانی نمی‌کنید؟
من بارها این طرح را به رسانه ارائه دادم و از مسؤولان خواهش کردم هر شب فقط 10 دقیقه به من اجازه بدهند که شاهنامه بخوانم که متاسفانه موافقت نشد و به شبکه جهانی جام‌جم رفتم و این برنامه را برای هموطنانم در خارج از کشور انجام دادم.
آقای نجفیان! بهتر نبود در تئاترهایتان این روایت را با تلفیقی از مدرنیسم و سنت اجرا می‌کردید تا جوان‌ها هم به سوی نثر ثقیل شاهنامه کشیده شوند؟
سوال خوبی کردید، بعضی‌ها نمی‌دانند مدرنیسم و پست مدرنیسم چیست. به جای آثار هنری حرف‌های پوچی تحویل مردم می‌دهند. من حاضرم در یک پخش زنده تلویزیونی همه این آدم‌ها را بیاورم و بگویم که چطور دارند هنر ما را به قهقرا می‌برند. اعضای گروه من فقط با یک کلید و رمزگشایی توانستند شاهنامه را بخوانند و لذت ببرند. یادم است که من در آن تئاتر حتی یک «واو» را هم در نثر شاهنامه جابه‌جا نکردم و بعد از آن نمایش خیلی‌ها آمدند و به من گفتند دستت درد نکند تو شعر فردوسی را ساده کردی. یک منتقد هم که متاسفانه حتی لای شاهنامه را هم باز نکرده بود به من گفت تو نثر شاهنامه را از بین بردی، در صورتی که من اشعار این کتاب را حتی تغییر هم نداده بودم.
چطور شد به فکر اجرای کنسرتی با عنوان نیایش‌خوانی افتادید؟
من این اشعار را از سال‌ها پیش که برای فیلمبرداری به استان‌های مختلف می‌رفتم جمع‌آوری کردم. این مهم است که زنان ما هنگام داس زدن چه می‌خوانند یا هنگام خرمن به باد دادن یا برای شکرگزاری باران چه نغمه‌ای برمی‌آورند. دوست دارم آهنگ‌های دختران قالیباف و لالایی‌ها را هم جمع‌آوری کنم.
تمام آهنگ‌ها بوی کهنگی داشت، قبول دارید؟
بله، آنها مربوط به 500 سال پیش است که سینه به سینه نقل شده است.
تصنیف «می‌رن آدم‌ها» چطور به شما الهام شد؟
حدود 20 سال پیش در چهارراه عزیزخان کوچه یخچال همراه با 20 خانوار دیگر زندگی می‌کردیم که اقلیت‌های مذهبی بودند. این خانه عبادتگاه من بود، آرام‌بخش‌ترین و پرصفاترین اوقات زندگی‌ام در آن خانه گذشت. آنقدر به آن خانه دل بسته بودم که حتی هنگامی که سفر می‌رفتم و بازمی‌گشتم بدون مکث به سمت آن خانه می‌رفتم و به یاد آن ایام می‌افتادم. اما روزی به آنجا رفتم و دیدم آن خانه تبدیل به آپارتمان شده است، آن قدر دلم گرفت که از خدا خواستم به من کمک کند تا بتوانم این حالم را توصیف کنم و خداوند «رسم زمونه» را به من الهام کرد.
شما سینما را رها کردید یا سینما شما را؟
من سه طرح سینمایی دارم که می‌خواهم آن را بسازم اما درباره سوالتان باید بگویم که فعلا چیز جذابی در این سینما نمی‌بینم.
در آینده قصد دارم فیلمی به نام «دست مادرم که نبرید» را بسازم. چون معتقدم دختران و مادران سرزمین من در محفل زلیخا بودند اما محو جمال یوسف نشدند چون جمال الهی همراهشان بوده است. به هر حال امیدوارم خداوند یاری‌ام کند تا بتوانم این رسالت را به انجام برسانم.