حمید سیدی: یک: دوم‌خرداد 1376؛ اگرچه از نگاه حضور و مشارکت مردم، حماسه بزرگی است اما قدرناشناسی‌ها و قدرت‌طلبی‌های بسیاری از فعالان اصلاح‌طلب، موجب شد به‌تدریج نگاه منفی در بدنه اجتماعی جامعه نسبت به اصلاح‌طلبان شکل گرفته و تشدید شود. آن سان که در انتخابات سال 84 ـ مرحله اول و دوم ـ به‌رغم همه تلاش‌ها و ائتلاف‌های رنگارنگ، کاندیدای ناشناخته ـ در نسبت با دیگران ـ در مقابل رقبایی به مراتب مشهورتر و قدرتمندتر با رای بالا به ساختمان پاستور برود. در آن دوران دوم‌خرداد با شعار توسعه سیاسی و تقدم موضوعات و مطالبات سیاسی بر مسائل اقتصادی و فرهنگی به میدان آمده بودند و ساده‌اندیشانه گمان می‌کردند با چند حرکت ساختارشکن می‌توانند نظام وجامعه اسلامی را در پیگیری آرمان‌های خود متزلزل کنند. شعارهای رنگارنگ با مضامین جامعه مدنی، توسعه سیاسی و دانستن حق مردم است، حمله به نهادهایی چون مجلس، شورای نگهبان، سپاه و نهادهای انقلابی، هتک‌حرمت شخصیت‌های انقلابی حوزوی و دانشگاهی، اردوکشی خیابانی در تیرماه 78، نامه برخی نمایندگان مجلس ششم برای نوشیدن جام زهر، تعجیل در امضا و تصویب پروتکل الحاقی، لوایح جنجالی دوقلو و چندقلو، تحصن نمایندگان در مجلس و... یک سیاهه مفصل از اقدامات ساختارشکنانه آشکار آنان در میدان سیاست‌ورزی است؛ البته حرکات مرموز فرهنگی و اجتماعی آنان هم فهرست جداگانه‌ای می‌طلبد.
دو: فتنه 88 همان قدر که برای اصولگرایان درس‌آموز و عبرت‌انگیز بوده و هست برای اصلاح‌طلبان نیز چنین وجهی دارد. عقبه‌فکری، اتاق‌فکر و ایده جبهه اصلاحات بویژه عناصر فعال طراح در فتنه 88، این‌بار به خوبی شنیده‌اند که میدان‌داری در عرصه سیاسی آنان را هرچه سریع‌تر به عرصه شکست می‌کشاند و موجب دفن سیاسی آنان خواهد شد. از این رو با آرایش جدید، شعارهای جدید، چهره‌های جدید و شگردهای‌نو درصدد بازسازی چهره مخدوش خود برآمده اند. این بار در عرصه سیاسی دست به عصا و با احتیاط حرکت می‌کنند، نهادهای نظام و انقلاب را با مراقبت از گفتارها و نوشتارهای خود مورد هجمه قرار می‌دهند و تعبیرات آنان از ارزش‌های انقلابی و سیاسی و شخصیت‌های نظام کاملا توأم با احترام و تکریم است. ایشان از به‌کارگیری عناصر نشانه‌دار خود در سطوح بالای مسؤولیتی و مدیریتی وزارت کشور خودداری کرده‌اند و کم و بیش از عناصری استفاده کرده‌اند که حساسیت چندانی را برنینگیزد. آنها درصدد بازسازی فتنه سیاسی به شکل آشکار و پیدا نیستند، چون هم به هوشمندی رهبری، هم به بصیرت مردم و هم به قدرت نظام واقفند و به خوبی می‌دانند برای بازسازی حرکتی براندازانه در سطح فتنه88 حداقل به 10 سال تجدیدقوا نیاز دارند. اگرهم چنین حرکتی در نظرشان باشد به خوبی می‌دانند که پیش‌نیازها و بسترهایی نیاز دارد که تا آنها محقق نشود، هرگونه اقدام هدفمند سیاسی موجب زوال زودرس سیاسی آنان خواهد شد.
سه: این پیش‌نیاز و بسترها چیست و کدام است؟ قطعا آن را باید در عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی جست‌وجو کرد. تندروهای اصلاح‌طلب می‌دانند دوم خرداد این بار باید فرهنگی باشد نه سیاسی! چون هم کمتر به چشم می‌آید و هم تاثیر آن دیرپاتر است. در عوض محصول و ثمره آن بهتر و بیشتر است. از این‌روست که در سال 76 از همان ابتدا شاهد هجمه سیاسی تندروهای اصلاح‌طلب بودیم، اینک شاهد یک هجمه چندجانبه بی‌سر و صدا اما طراحی‌شده هستیم. اگر پس از دوم خرداد 76 اصلاح‌طلبان با عجله و از همان ابتدا با موضع‌گیری‌های تند سیاسی اقدامات خود را آغاز کردند این بار و از همان ابتدای دولت یازدهم شاهد هجمه‌های لسانی و بیانی آنها در عرصه فرهنگی و ارزش‌های دینی و انقلابی هستیم. عضویت برخی اعضای دولت در شبکه‌های اجتماعی، تخطئه مداوم فیلترینگ، انتقاد شدید از کندی سرعت اینترنت و کمبود پنهای باند بدون فراهم‌بودن زیرساخت‌های آن، تخطئه هنر ارزشی و غیرارزشی، انتقاد از تقسیم‌بندی مبانی علوم اسلامی و غیراسلامی، تمرکز بر سه وزارتخانه کلیدی آموزش و پرورش، آموزش و تحقیقات و ارشاد اسلامی با تشکیل شورای معاونین سایه، تشکیل حیاط‌خلوت آرام در کتابخانه ملی، سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، دبیرخانه و شورایعالی مناطق آزاد از این قبیل است و آخرین نمونه آن تاخیر سوال‌برانگیز جشنواره شعر فجر 92 به اردیبهشت 93 و حضور عناصر خنثی و مساله‌دار و معاند و استهزا و تمسخر آشکار ارزش‌های انقلابی
ـ مثل دفاع مقدس ـ و اسلامی ـ مانند حجاب و عفاف ـ
است...! بر این بیفزایید حرکت‌های خزنده و پردامنه در عرصه نشر کتب تاریخی ـ شفاهی و کتبی ـ که بسیار پرحجم در حال انجام است و هدف آن یک نکته است؛ تطهیر چهره آلوده عناصر فرهنگی رژیم طاغوت و آراستن کاذب تلاش‌های اباحیگرانه فرهنگی در عصر رژیم پهلوی! و در نتیجه تضعیف و مخدوش جلوه‌دادن ادبیات و هنر انقلاب اسلامی!
چهار: سوم‌خرداد به ما می‌آموزد که چاره اصلی و تنها راه در جنگ با دشمن و پیاده‌نظام پیدا و پنهان و آگاه و ناآگاه او، اول مقاومت است و سپس هجوم. گام اول در مقاومت صحیح فرهنگی و حمله به بنیادهای فرهنگ غرب همانا داشتن یک سامانه اطلاعات- عملیات فرهنگی قوی است و سپس تشکیل گروه‌ها و هسته‌های مقاومت فرهنگی و آنگاه بازآفرینی و بازآرایی آنها. این موضوع مهم و سرنوشت‌ساز هم نیاز به حوصله و دقت دارد، هم به کار و تلاش و جدیت که اگر فرصتی دست داد بدان خواهیم پرداخت. ان‌شاءالله