شاید کسی فکر نمی‌کرد پس از گذشت 3 ماه از پرده‌برداری روزنامه وطن‌امروز از توافقات پشت پرده فرقه فتنه و غرب درباره تحریم ایران، امروز شاهد هماهنگی کامل فتنه‌گران و غربی‌ها در این رابطه باشیم. لازم به ذکر است ،«وطن‌امروز» در شماره 417 خود در تاریخ 20 اردیبهشت سال جاری، از تقسیم کار آمریکا و سران فتنه برای اعمال تحریم‌های جدید علیه مردم ایران گزارشی را در صفحه اول خود با تیتر «توافق سیاه» تهیه کرد که در آرشیو روزنامه موجود است.اکنون شنیده‌ها حاکی از آن است که گروهی از سران اپوزیسیون و عناصری مانند محسن مخملباف در جلسات محرمانه‌ای که با سران آمریکایی داشته‌اند به نمایندگی از جنبش سبز ایران(!) علاوه بر ارائه راهکارهای تئوریک و تشکیلاتی خود، گزینه تحریم را نیز مطرح و پیشنهاد کرده‌اند و آن را برای برون‌رفت از بحران‌های فراروی فتنه‌گران و غربی‌ها لازم دانسته‌اند! این در حالی است که سران فتنه پیش از این بارها وابستگی خود را به غرب نشان داده‌اند. مروری بر اعترافات دادگاه‌های وقایع پس از انتخابات اخیر و نیز اقرار آشکار غربی‌ها و مواضع هماهنگ طرفین مدلول این ادعاست. حال سوال اساسی این‌است که دلایل اصرار طرفین (فرقه فتنه و آمریکا) بر موضوعیت داشتن مساله تحریم و تقویت آن چیست؟ بی‌شک امروز عزت و ابهت و پیشرفت جمهوری اسلامی در حوزه‌های داخلی و خارجی یک واقعیت مسلم و انکارناپذیر برای عموم جهانیان است از این‌رو غرب و در راس آن آمریکا به عنوان دشمن شماره یک ایران درصدد است در ادامه سیاست‌های امپریالیستی گذشته‌اش، جمهوری اسلامی را در منطقه منزوی ساخته و مانع از پیشرفت و تحول بین‌المللی آن بویژه در برنامه صلح آميزهسته‌ای شود. به همین دلیل غربی‌ها، بحرانی کردن فضای داخلی کشور‌ها را برای تحقق سیاست‌های خود مطلوب می‌دانند چه آنکه در حوزه بین‌المللی، کشوری که در آن نیروهای شورشی، اپوزیسیون و گروه‌های پارتیزانی فعال باشند و اصولا از اقتدار و امنیت و آرامش اجتماعی برخوردار نباشد برای استعمار سیاسی، اعمال فشار و منزوی کردن و حتی براندازی نرم مستعدتر است. جین شارپ، پدرمعنوی براندازی نرم در کتاب« از دیکتاتوری تا دموکراسی» خود می‌نویسد: «درصورت وجود حرکت‌های مخالف داخلی، حمایت‌های جهانی از آنها می‌تواند بسیار مفید واقع شود. برای مثال، تحریم‌های اقتصادی بین‌المللی، ممنوعیت‌ها، قطع روابط دیپلماتیک، اخراج از سازمان‌های بین‌المللی، محکومیت توسط بخش‌های مختلف سازمان ملل متحد و موارد مشابه می‌تواند کمک عظیمی برای این حرکت‌ها باشد». براساس همین رویکرد عرفی بین‌المللی است که درفصل انتخابات اخیر و وقایع پس ازآن شاهد بروز و ظهور عینی آمریکا و انگلیس در به‌وجود آوردن اغتشاشات و پارلمان‌های خیابانی و... هستیم.از سوی دیگر در کشور ایران که ملتش همواره تحریم را به عنوان شوخی کاغذی غرب دانسته‌اند و همواره خود را برای هزینه دادن در پای پیشرفت و تحقق برنامه‌های هسته‌ای کشورشان آماده کرده‌اند، فرقه فتنه به عنوان بازوان داخلی تحریم به دنبال جاده صاف‌کنی برای غربی هاست. سوالی که به ذهن متبادر می‌شود این است که چرا سران فتنه در روزهای اخیر مانند کسانی که کودکی را از لولو می‌ترسانند(!) از طرفی درباره تحریم و قطعنامه و موضع‌گیری‌های تهدیدآمیز آمریکاییان بیانیه می‌دهند و آن را برای جمهوری اسلامی وحشتناک و وخیم و فلج‌کننده اقتصاد مملکت و... جلوه می‌دهند! و از طرف دیگر دولت و حاکمیت را آماج تهمت و انتقادهای کینه‌توزانه خود قرار می‌دهند و از سویی هم مواضعشان پیرامون روند هسته‌ای کشور با همگرایی و هماهنگی کامل با آمریکاییان مطرح می‌شود؟ (موسوی و کروبی: «حاصل سخنان نسنجیده، تحریم و تحقیر بوده است». کروبی: «بخشی از حاکمیت و سپاه به دنبال تحریم هستند». کروبی و موسوی: «تحریم‌ها نتیجه سیاست‌های غلط دولت بود».) پرواضح است که فرقه فتنه نیز برای برون‌رفت از چالش‌های فراروی خود به دنبال آن است تا کانون گره‌های اجتماعی که درباره محاکمه سران فتنه است را تغییر داده و اذهان را متوجه نقد سیاست‌های دولت کند و از طرفی موجی از ترس و تهدید و خطر را برای اذهان عمومی بیافریند و به قدرت و اعتبار قطعنامه‌ها و تحریم‌های بین‌المللی اثر دوچندان بخشد! تا در نهایت فضای سیاسی داخلی برای فشار بین‌المللی فراهم آید و در این‌صورت هم آبی به آسیاب غرب برود و هم آبی به جوی فتنه‌گران!