امیر جعفری اگرچه پیش از آنکه سینما و تلویزیون را تجربه کند چهره شناخته شده‌ای در عرصه نمایش بود، اما به مدد فراگیری تلویزیون به چهره‌ای شناخته شده بدل شد. او که این روزها با ایفای نقشی متفاوت در سریال «زیر هشت» بار دیگر در مجموعه‌ای از سیروس مقدم ارتباط با مخاطبان را تجربه می‌کند، حرف‌های جالبی درباره بازیگری در سینما و تلویزیون دارد. او بازیگری را با فیلم تلخ و به‌یاد‌ماندنی «قارچ سمی» شروع کرد اما در ادامه با حضور در سریال‌های طنز شبانه توانست به چهره محبوبی در عرصه طنز تبدیل شود. جعفری با وجود پشتکار و علاقه فراوان به بازیگری و حضور مستمر اما نه چندان زیاد در هر 3 حوزه سینما، تلویزیون و تئاتر آن طور که شایسته است دیده نشد. او دلیل دیده نشدنش را نادیده گرفتن کارهای جدی کارنامه کاری‌اش می‌داند اما معتقد است کار طنز به مراتب دشوارتر از درآوردن شخصیت‌های جدی است. جعفری در گفت‌وگو با مهر درباره ارتباط با تلخی بیش از حد کاراکتر عطا می‌گوید: من با منتقدانی که روی این مساله زوم می‌کنند مشکل دارم. به نظرم وقتی قرار است درباره یک بازیگر بنویسیم باید همه کارنامه کاری او را ارزیابی کنیم. بیشترین جوایزی که در تئاتر گرفتم اتفاقا برای نقش‌های جدی‌ام است. من سینما را با «قارچ سمی» رسول ملاقلی‌پور شروع کردم. بعد از آن هم اگر نگاهی به کارنامه‌ام بیندازید، می‌بینید که بیشترین نقش‌هایی که در آن بازی کردم نقش‌های جدی است؛ از «پستچی سه‌بار در نمی‌زند» و «کیفر» گرفته تا «نفوذی». همه کارهایم مربوط به نقش‌های جدی است. در «میوه ممنوعه» حسن فتحی هم به‌رغم طنز پنهانی که در کلامم بود اما باز نمی‌توانیم بگوییم کار طنز داشتم. وی در ادامه می‌افزاید: چون طنز در مملکت ما حقیر است همیشه این اتفاق می‌افتد که کسی اینگونه کارها را جدی نمی‌گیرد.
کارگردانانی که اسمشان خوب است
جعفری در بخش دیگری از این گفت‌وگو در پاسخ به کیفیت تفکیک 3 حوزه سینما، تلویزیون و تئاتر اظهار داشت: ما کارگردان خوب در سینما زیاد داریم اما متاسفانه فقط اسمشان خوب است و کارهایشان خیلی چنگی به دل نمی‌زند. در همین تلویزیون هم خیلی‌ها آمدند که فیلم خوب بسازند و اسم و رسمی پیدا کنند، اما نتوانستند. وی افزود: مدت‌ها بود می‌خواستم کار مناسبی برای تلویزیون انجام بدهم و بعد از «میوه‌ممنوعه» دنبال متن خوب بودم. زمانی که «چاردیواری» پیشنهاد شد، دیدم همه چیز اعم از متن و بازیگر و کارگردان برای اجرای یک نقش خوب در این کار مهیاست و به خاطر همین هم پذیرفتم. متن «زیر هشت» هم شهریور ماه همان سالی که چاردیواری را کار می‌کردیم شکل گرفت. صحبتش با آقای نعمت‌الله شد و من هم اتفاقا دنبال چنین نقشی بودم. از قدیم گفته‌اند؛ کور از خدا چه می‌خواهد، 2 چشم بینا.
از کدام سینما حرف می‌زنیم؟
بازیگر «پستچی سه بار در نمی‌زند» در ادامه در پاسخ به سوالی درباره اوضاع سینما در حال حاضر گفت: من اعتقادم این بوده همیشه کار خوب کنم. ممکن است کار بد هم در کارنامه کاری‌ام باشد اما نوع رسانه خیلی برایم مهم نبوده است. خیلی از دوستانمان مدام سینما سینما می‌کنند، می‌خواهم بدانم از کدام سینما حرف می‌زنند؟ بیشتر فیلمنامه‌ها در خانه من است. اگر منظور دوستان از سینما همینی است که داریم می‌بینیم، بیشتر ترجیح می‌دهم کارهای تلویزیون و تئاتر انجام دهم؛کاری که دلی است. جعفری تصریح کرد: اگر کار خوب پیشنهاد شود و بتوانم با نقش ارتباط برقرار کنم قطعا در سینما هم کار می‌کنم اما سعی می‌کنم در سینما بیشتر سراغ کارهایی که ماندگار باشند بروم تا بعدها شرمنده بچه‌ام نشوم.
سینمای «لج‌ولجبازی» مورد علاقه‌ام نیست
وی درباره کارهای طنزی که برای سینما ایفا کرده است، گفت: اجر و قرب طنز پایین است و کسی اعتباری برای آن قائل نمی‌شود. از طرفی کارهای طنز معمولا در ذهن‌ها می‌ماند. بله من یک وقت‌هایی مجبور می‌شوم سریالی مثل «بایرام» را کار کنم که برایم فاجعه بود اما مجبور بودم. مجبور بودم فیلم سینمایی «تردست» را کار کنم؛ فیلمی که هنوز هم بعد از 7 سال دستمزدم را برای بازی در آن نگرفته‌ام و این واقعا تاسفبار است كه تو کاری کنی که دوست‌نداری و بعد هم دستمزدی برای آن نگیری. وی در ادامه افزود: «لج و لجبازی» فیلم بدی نبود اما سینمای مورد علاقه من نیست ولی یک جایی من مجبور می‌شوم بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنم.
منتقدی نداریم که بازیگری را تحلیل کند
بازیگر «زیر هشت» درباره دیده نشدن در سینما هم گفت: تا زمانی که سینمای ما سینمای مانکن و چشم رنگی و موهای افشان است اوضاع بازیگری همین است. قرار است من درباره خودم حرف بزنم. پس همین جا به شما می‌گویم که اگر آسمان و زمین را به هم ببافم و هر کاری که فکرش را كنيد برای دیده شدن انجام بدهم، با این شرایط در همین سطح می‌مانم و دیده نمی‌شوم. در سینمای ما فقط درباره چند بازیگر حرف زده می‌شود. ما 4منتقد که بنشینند و بازی‌های بازیگران را ببینند و درباره‌اش حرف بزنند، نداریم. اصلا منتقدی نداریم که واقعا بازی بازیگران را تحلیل کند. چنین کسانی احتمالا یا وجود ندارند یا نمی‌خواهند به معنای واقعی درباره سینما صحبت کنند. نمی‌دانم اسم این کار را چه می‌شود گذاشت. در مصاحبه‌ای درباره محسن تنابنده گفتم که سال‌ها این آدم کار کرده و خوب هم ظاهر شده است اما یک دفعه بعد از این همه سابقه کاری «هفت دقیقه تا پائیز»ش دیده می‌شود. ممکن است کارهای بهتر از این هم کرده باشد. من نمی‌دانم چه سیاستی پشت این قضیه است.