یک برزیل جدید با تنها 4 چهره به جا مانده از جام‌جهانی امشب در آزمونی سخت و حیثیتی مقابل آمریکا قرار می‌گیرد. امشب پسران سامبا در نیویورک در حالی میهمان یانکی‌ها هستند که این مسابقه آمیخته با کری‌خوانی‌های سیاسی دولت چپگرای لولا داسیلوا، رئیس‌جمهور برزیل با دولت باراک اوباما بیش از رویارویی‌های پیشین فوتبال 2 کشور حساس و حیثیتی به نظر می‌رسد. تابستان گذشته در دیدار نهایی جام کنفدراسیون‌های آفریقایجنوبی 2009 بود که برزیل به زحمت از پس ایالات متحده برآمد و بازی 2 بر صفر باخته را به پیروزی 3 بر 2 تبدیل کرد اما نه‌تنها فوتبال آمریکا که ورزش یانکی‌ها هم در این فاصله ضرب شست جانانه‌ای از برزیلی‌ها دریافت کرد. زمستان گذشته بود که در مراسم انتخاب میزبان المپیک 2016 چهره‌های سرشناس 2 کشور در مقابل هم صف‌آرایی کردند و سرانجام این لولا بود که با اعلام نام ریودوژانیرو توسط هیات انتخاب‌کننده کمیته جهانی المپیک همراه با پله و پائولو کوئیلیو حلقه شادی تشکیل داد و در حضور اوباما در راس هیات آمریکایی که به نامزدی شیکاگو 2016 دل بسته بودند، آن جمله معروف را به زبان آورد: «لولا نبودم اگر از پس اوباما برنمی‌آمدم».
جنگ 2 ابرقدرت
پاسکال بونیفاس، جامعه‌شناس سرشناس فرانسوی یکی از کسانی است که به رویارویی‌های برزیل و آمریکا در مستطیل سبز فوتبال البته فوتبال کلاسیک و نه از نوع آمریکا‌یی‌اش بسیار علاقه‌مند است. او در یکی از مقالاتش تحت عنوان ژئوپلتیک فوتبال، رویارویی تیم‌های فوتبال این دو کشور را برخورد ابرقدرت دنیای فوتبال با ابرقدرت دنیای جنگ می‌داند و فاش می‌کند که چرا یانکی‌ها اینقدر به مسابقه با برزیل حساسیت نشان می‌دهند. آمریکاییها که خود را قیم و قدرت بی‌رقیب جهان امروز می‌دانند وقتی به فوتبال به‌عنوان بزرگ‌ترین آوردگاه جهانی‌سازی می‌رسند، دچار یأس می‌شوند چون در مستطیل سبز این برزیل است که ابرقدرت همیشگی محسوب می‌شود.
فوتبال آمریکا جز نخستین دوره جام‌جهانی یعنی 80 سال پیش حتی نتوانسته به جمع 4 تیم برتر جهان برسد. بنابراین مقامات فوتبال ایالات متحده سعی دارند با ترتیب دادن مسابقات دوستانه با برزیل در فواصل نزدیک دست‌کم در سطح افکار عمومی قدرت فوتبالشان را با جوگو بونیتو قیاس کنند و با این کار به‌طور موقت خودشان را مطرح کنند.
مسابقات تحمیلی توسط نایک
ترتیب دادن این مسابقه حساس درست پس از جام جهانی بی‌تردید به ضرر برزیلی‌هاست. پس از شکست 2 بر یک برزیل در یک‌چهارم نهایی جام 2010 مقابل هلند و برکناری دونگا، سرمربی محافظه‌کارشان کمتر از یک ماه می‌شود که مانو منزس جای او را گرفته است، او هم افکاری محافظه‌کارانه دارد و تاکتیک‌های حسابگرانه و گاه دفاعی‌اش به کارلوس دونگا پهلو می‌زند. او خود را با قهرمانی کورینتیانس در فصل گذشته لیبرتادورس آمریکا‌ی جنوبی (معادل لیگ قهرمانان اروپا) مطرح کرد، در حالی که مشکی‌پوشان تازه به سوپرلیگ برزیل صعود کرده بودند.منزس برای بازی سه‌شنبه‌شب مقابل آمریکا تنها نام 4 بازیکن حاضر در کاروان جام‌جهانی گذشته یعنی روبینیو (مهاجم سانتوس)، تیاگو سیلوا (مدافع میلان)، دانیل آلوز (بال دفاعی بارسا) و رامیرز (هافبک بنفیکا) را اعلام کرده و در عوض از 10 چهره جدید دعوت به عمل آورده که الکساندر پاتو (میلان)، نیمار (بازیساز سانتوس)، لوکاس (هافبک لیورپول)، رافائل داسیلوا (دفاع کناری منچستر یونایتد) و مارسلو (رئال مادرید) از آن جمله هستند. منزس این 10 چهره را آینده فوتبال سرزمین سامبا می‌داند.مطمئنا حق با او است اما شکنندگی هم روی دیگر این ترکیب نسبتا جدید است. برزیلی‌ها که برای رقابت‌های مقدماتی فوتبال المپیک 2012 لندن و دور نهايي جام‌جهانی 2014 در خانه خودشان آماده می‌شوند، به مسابقه امشب در ورزشگاه تازه تاسیس نیویورک جاینتز متعلق به تیم فوتبال آمریکایی مشهور لیگ NFL یعنی نیویورک جتز به چشم یک مسابقه تحمیلی از سوی حامی مالی آمریکایی‌شان می‌نگرند. شرکت نایک که بالاترین رقم اسپانسرینگ در فوتبال ملی را به فدراسیون فوتبال برزیل می‌پردازد (حدود صد میلیون دلار برای 5 سال) عملا در بسیاری از برنامه‌های سلسائو دخالت دارد که چنین دیدار بی‌موقعی مقابل ایالات‌متحده نیز جزو همین دخالت‌ها محسوب می‌شود.
فوتبال مقابل راگبي
آمریکاییها برخلاف رقیب نامی لاتینشان با ترکیبی تقریبا دست نخورده نسبت به جام‌جهانی 2010 می‌آیند. باب بردلی، سرمربی تیم که قراردادش تا پاییز امسال اعتبار دارد 16 نفر را برای این مسابقه دعوت کرده که 14 تن از آنها مسافران آفریقایجنوبی هستند. این گروه حدود 6 سال است که به طور ثابت در کنار هم بازی می‌کنند و 2 جام‌جهانی را هم تجربه کرده‌اند. حفظ ترکیب اصلی برای بردلی آنقدر اهمیت دارد که او لاندن داناوان، بازیساز قدیمی لس‌آنجلس گلکسی و تیم هاوارد، سنگربان اورتون را تنها با یک روز تمرین پس از استراحت تابستانی به تیم ملی فراخوانده است. اما «جوزی آلتیدور» مهم‌ترین گلزن حال حاضر آمریکاییها که در 20 بازی ملی 9 بار گلزنی کرده به‌عنوان آخرین نام به این مسابقه دعوت شد. بردلی در این‌باره می‌گوید: «این مسابقه فرصت بزرگی است تا از بسیاری از بازیکنانی که در جام‌جهانی گذشته شایستگی‌شان را نشان دادند، تقدیر شود. هدف ما تداوم رقابت و کسب موفقیت مقابل بهترین‌‌های جهان است. برزیل با گروهی از بزرگ‌ترین استعدادها یک آزمون دشوار دیگر برای ما است». مهم‌ترین چیزی که در تقابل امشب 2 تیم جلب نظر خواهد کرد، تفاوت فاحش رویکرد فوتبالی برزیل و آمریکاست. تیم بردلی اگرچه در جام اخیر موفقیتی نسبی کسب کرد و با متوقف کردن انگلستان کاپلو و اسلوونی و شکست دادن الجزایر به جمع 16تیم برتر در آفریقایجنوبی راه یافت اما سبک بازی یانکی‌ها فاقد جذابیت‌های فوتبالی است و بیشتر به راگبی شباهت دارد.