مقام‌هاى رژیم‌صهیونیستى براى رسیدن به استراتژى تبیین‌شده اقتصادى خود در جهان، در کنار توجه به سیاست اشغال اراضى در فلسطین و سرزمین‌هاى اعراب منطقه، نیم‌نگاهى عمیق به مباحث سود‌ده دنیاى معاصر بویژه ورزش دارند. آنها چشم‌اندازى را پیش‌بینى مى‌کنند که مشخصا محور و هدایت آن توسط ساختار صهیونیست است. پدیده سرمایه‌گذارى روى باشگاه‌هاى معتبر فوتبال اروپا و جابه‌جایى بازیکنان و مربیان یک استراتژى درازمدت است که با دیگر شیوه‌هاى اقتصادى رژیم‌صهیونیستى همانند تبلیغات گسترده درباره مواد غذایى یا داروهاى پزشکى فرق مىکند. به لحاظ این تمرکز در تصمیم‌گیرى، ملاحظات سیاسى رژیم‌صهیونیستى را در فوتبال انگلستان باید به عنوان یک واقعیت انکار‌ناپذیر در نظر گرفت، اما این روش یک آسیب اجتماعى به جامعه فوتبال انگلیس وارد مىکند؛ این یک نوع برده‌دارى مدرن است. اولویت اقتصادى و برنامه‌هاى رژیم صهیونیستى در این مقوله نه بر‌اساس منطق اقتصاد بلکه در چارچوب منطق سیاسى طرح و تدوین مى‌شوند. چنین اقداماتى در کوتاه‌مدت کم‌تأثیر هستند، اما در درازمدت خودنمایى مى‌کنند. هجوم همه‌جانبه صهیونیست‌ها به فوتبال انگلیس حیات اقتصادى این رژیم را با بستر مناسبى مواجه کرده است.
اما سوال اینجاست آنها چرا و چگونه وارد ساختار و بدنه فوتبال انگلیس و دیگر مناطق جهان شدند.
با اینکه مالیات‌هاى ورزشى در انگلستان به مراتب کمتر از اسپانیا و ایتالیاست، سهام لیگ‌برتر انگلیس در بورس عرضه مى‌شود و هر تاجر خارجى مى‌تواند یک تیم انگلیسى را خریدارى کند. (به این نکته در مورد خرید تجار خارجى بیشتر توجه کنید!) اما باز هم در دل این موضوع یک سوال مطرح است که چرا سرمایه‌داران یهودى که پشتوانه لابى‌هاى قدرتمند صهیونیستى و آمریکایى را احساس مى‌کنند راهى فوتبال جزیره شده‌اند.
آیا اگر تونى بلر و میراث‌دار آن گوردون براون آغوش باز به صهیونیست‌ها نشان نمى‌دادند، لیگ برتر با چنین هجمه‌اى مواجه مى‌شد، اما اگر در واقع بگوییم اصول ماهیت تصمیم‌گیرى بویژه در سیاست خارجى بریتانیا منبعث از ساختار سیاسى و اجتماعى این جزیره است، گزاف نگفته‌ایم. در طول تاریخ در بریتانیا به غیر از انقلاب صنعتى هیچ تحول اقتصادى به‌صورت رادیکال به وقوع نپیوسته است و آنجایى هم که تغییراتى دیده شده در سه قرن گذشته ناشى از الزاماتى بوده که خارج از توان اقتصادى بوده‌اند.
حال روابط اقتصادى که به ظاهر رنگ ورزشى به خود گرفته بین رژیم صهیونیستى و دولتمردان انگلیس نه‌تنها نتیجه سیاست خارجى این کشور نیست، بلکه الزامى دو‌جانبه از سوى دو طرف است. با الهام از این مطلب روشن شد که چرا امثال گوردون براون مرزهاى تجارت را براى صهیونیست‌ها باز گذاشته‌اند. اما مسأله مهم‌تر آن است که آنها چطور و به وسیله چه اشخاصى به این تجارت مى‌پردازند؛ مطمئنا حضور عروسک‌هاى دست‌آموز در این میان لازم به نظر مى‌رسد.
نفوذى صهیونیست‌ها در فوتبال اروپا
یکى از همین عروسک‌هاى دست‌آموز صهیونیست کسى نیست جز پینى زهاوى. زهاوى که کار خود را به‌عنوان یک ژورنالیست یهودى در روزنامه «یدیعوت آحارنوت» شروع کرده بود خیلى زود از طریق لابى‌هاى سیاسى وارد تجارت بازیکن شده و در حال حاضر به‌عنوان یکى از بزرگ‌ترین دلالان فوتبال در جزیره فعالیت مىکند. وى با استفاده از رابطه بسیار نزدیک خود با ایهود اولمرت، نخست وزیر اسرائیل و ریئون ریولین، سخنگوى سابق پارلمان اسرائیل دست به تاسیس یک شبکه تلویزیونى زده و خیلى راحت حق پخش مسابقات لیگ برتر را بدست آورده است. پینى زهاوى در حال حاضر از طریق دوستان سرمایه‌دار خود در اسرائیل تبدیل به یک پل ارتباطى و یک جاده صاف‌کن یهودیان براى تصاحب باشگاهاى بزرگ انگلیسى شده و این همان حلقه مفقوده‌اى است که به آن اشاره شد. زهاوى از طریق دوستان سرمایه‌دار خود مانند یاکو شاهار، یکى از بزرگ‌ترین واردکننده‌هاى خودرو و سرمایه‌دار اسرائیلى دست به خرید تیم
مکابى حیفا مى‌زند (۱۹۹۲) و بعد از آن دیگر تیم‌هاى اسرائیلى مانند «بیتر اورشلیم» توسط تاجر روسى - اسرائیلى به نام «آرکادى گیداماک» خریدارى مى‌شود. آنها به این موضوع رسیده‌اند که مى‌توانند بازیکنان اسرائیلى را به تیم‌هاى لیگ برتر منتقل و از این طریق سود کلانى را بدون واسطه وارد چرخه اقتصادى خود کنند و از سوى دیگر به عبارتى بازیکنان را صاحب شوند!
بزرگ‌ترین انتقال
بزرگ‌ترین انتقال در جزیره در سال ۲۰۰۳ مربوط به رومن آبراموویچ روس است که با استفاده از رابطه زهاوى با وى توانست مالک باشگاه چلسى شود. آبراموویچ در جایى (مجله ورلد ساکر) عنوان کرده بود که دو ملیت دارد و به دو ملیت عشق مى‌ورزد؛ اول به روسیه، دوم به اسرائیل! به خاطر همین مسأله است که وى هر ساله مبلغ کلانى جهت برگزارى یک تورنمنت چندجانبه و دوستانه موسوم به «Channel one» در تل‌آویو اختصاص مى‌دهد و در زمان برگزارى مرحله مقدماتى جام ملت‌هاى اروپا ۲۰۰۸ به ملى‌پوشان اسرائیل وعده پاداش‌هاى نجومى مى‌دهد تا بتوانند تیم انگلیس را شکست دهند! آبراموویچ که توسط زهاوى توانست صاحب باشگاه لندنى شود تعادل را با ثروت باد آورده‌اش در بازار نقل و انتقالات جزیره از صورت عادى خارج مىکند، به‌طورى که از مبلغى بالغ بر ۱۱۱ میلیون پوند که باشگاه‌ها در مجموع مى‌پردازند، وى براى به خدمت گرفتن ستاره‌ها ۴۴۱ میلیون پوند را وارد بازار مىکند؛ رقمى که بالانس چرخه اقتصادى را نه‌تنها در جزیره بلکه در اروپا برهم مى‌زند، اما مضحک‌ترین و شاید احمقانه‌ترین تصمیم آبراموویچ اخراج ژوزه مورینیو، مربى با‌دانش وقت چلسى و جایگزین کردن آورام گرانت بود که سبب شد آبراموویچ در حسرت قهرمانى بماند و این سونامى زهاوى براى آنها بود. اما از دیگر انتقال‌هایى که زهاوى در آن نقش داشت، انتقال ۲۹/۱ میلیون پوندى ریو فردیناند از لیدزیونایتد به باشگاه بزرگ منچستریونایتد، انتقال جنجالى اشلى کول از آرسنال به چلسى، انتقال جووانى دوس سانتوس مکزیکى به منچستر سیتی و انتقال سباستین ورون آرژانتینى به منچستر بود. جالب است بدانید که قرار بود در یک انتقال جنجالى (رونالدینیو) مهاجم برجسته برزیلى باشگاه بارسلونا به منچستر‌سیتى بپیوندد، مذاکرات بین روبرتو دى آسیس، وکیل و برادر رونالدینیو و پینى زهاوى در تابستان امسال صورت گرفته بود که به مرحله پایانى نرسید.
منابع: تايمز،بي‌بي‌سي، گاردين و ورلد ساكر