-1 حتی با چشمان کاملا بسته هم قادر به تشخیص بودید که اتفاق غیر متعارفی رخ داده است؛ مرد همیشه خندان، خلاف همه دوشنبه شب‌ها از تکيه‌کلامش استفاده نکرد؛ « خیلی‌خیلی خوشحالیم که باز با یک برنامه دیگر در خدمت شما هستیم». عادل از دیدن ما خوشحال نبود که اگر بود حتما آن را بر زبان می‌راند. این کال‌ترین نودی بود که از درخت سیما به سبد مردم ارزانی شد و بازنده این مناقشه دوباره کسی نبود جز تو. شاید ساعت بیولوژیک بدنت به رسم همه دوشنبه‌شب‌ها، اجازه می‌داد تا پاسی از بامداد بیدار بمانی و ببینی در بطن فوتبالت چه می‌گذرد اما نود خیلی زود تمام شد. 9بازی، 9داوری و چند دقیقه پرده‌برداری از نمای جدید هیات فوتبال پایتخت؛ همان مکانی که اگر تذکر نود نبود شاید باز با همان در و دیوار رو به زوالش به زیستن ادامه می‌داد. و حالا سوال این است: آیا با ادامه این روند می‌توان به پر محتوا‌تر ماندن پر بیننده‌ترین برنامه ورزشی تاریخ سیمای کشورمان امیدوار ماند؟
-2مراد حمایت صرف از نود نیست چراکه مطمئنیم همانطور که هیچ مجموعه‌ای عاری از اشتباه نیست و نخواهد بود، نود هم چنین است اما برای اصلاح این به اصطلاح زردی، دوشنبه شب تنه درختی را به نظاره نشستیم که ریشه‌اش در خاک نبود. من و تو منتظر برنامه‌ای بودیم مثل همیشه، که عادل تنها مجری آن است اما بازی‌های سیاسی یک هفته اخیر همه چیز را خراب کرد. اتمسفر به‌قدری شبهه انگیز بود که حتی خراب شدن سرور مخابرات، دسیسه تعبیر شد؛ اتفاقی که برای نخستین بار رخ نمی‌داد اما حالا که همه چیز از ورزش رخت بر بسته و آرایش سیاسی به خود گرفته، موجب می‌شود ورزشی‌ترین مجری ورزش با تفکر غلط دسیسه، توپ را به زمین سازمان ورزش بیندازد و ادامه آن دورو تسلسل باطل.
-3 در ابتدای کدورت نود و مردان سازمان تربیت‌بدنی حدس اشتباهی را مرتکب شدیم، در مثل مناقشه نیست اما دکترینی در غرب می‌گوید؛ امروز سرباز‌ها با هم می‌جنگند، فردا ژنرال‌ها به سلامتی جام‌ها را بر هم می‌کوبند. ابتدای این پیکار چنین انتهایی را ترسیم می‌کرد، اما ما اشتباه کردیم درحالی که سرباز خودش را آماده نبرد می‌کرد فرمانده از او خواست سپر را بر زمین اندازد و شمشیر را در نیام فرو برد، چراکه دوشنبه شب بر خلاف انتظار همگان، نه خبری ازچالش بود و نه مردم شاهد بگو مگو‌هایی بودند که هیچ وقت نه برنده‌اش مشخص می‌شد و نه بازنده‌اش تسلیم.
-4 اینکه نود در گذشته چه بوده، چه کرده و ماحصل شب بیداری‌های دوشنبه شب‌ها به کجای فوتبال مان نان و آب رسانده در این مقوله مطرح نیست، فقط قرار است بپردازیم به آینده‌ای که در آن نقد کمی بی‌معنا می‌شود. آن ذهنی که می‌گوید نود فسفری شده بود تا چه حد از آخرین برنامه آن رضایت داشته؟ آیا باز قرار است برگردیم به عصری که هر که هر چه می‌خواست می‌کرد و خبری از پاسخگویی نبود؟
استقلال در دوره‌ای از لیگ قهرمانان آسیا کنار گذاشته شد که نورافکن پر نور نود بر تاریک‌ترین زوایای این داستان نور تاباند، با این حال تا امروز هیچ کس مقصر شماره یک را نمی‌شناسد. حالا فرض کنید اصلا نودی وجود نداشت شاید اصلا کسی نمی‌فهمید استقلال از آسیا اخراج شده است! آخرین برنامه نود دقیقا چنین استعدادی را داشت؛ برنامه‌ای که جان می‌داد برای لاپوشانی و ماست مالیزاسیون.
-5 دو سال قبل مجمعی با حضور کارشناسان تشکیل شد تا به ضعف‌های نود پرداخته شود اما مدعوان ذوق‌زده آن جلسه را به مجلس حمد و ثنا از نود تبدیل کردند و همان‌ها که دیروز آن‌گونه پشت عادل بودند دوشنبه شب سپر را از دستش گرفتند و بدو گفتند؛ مصلحت در سکوت است. آنچه در پس سکوت نود نهفته بود سیاسی کاری‌ای بود که خودش را به بی‌رحمانه‌ترین نوع ممکن به ورزش چسباند و آن‌قدر فشارش داد تا مجاری تنفسی او بسته شود. انتقاد از«ورزش» فقط انتقاد از «ورزش» است اما وقتی نشریه منتقد دولت به هر نحوی می‌خواهد آن را سیاسی کند آن وقت است که عادل می‌شود تیتر و عکس یک آن روزنامه سیاسی که نه دلش برای ورزش می‌سوزد و نه در پی گرفتن حقی است که به زعم او ناحق شده است. بیش از 10 سال از آغاز نود می‌گذرد و در همه این دوران نگاه این برنامه انتقادی و سازنده بوده است چه آن روز که مهرعلیزاده و دادکان بر مسند کار بودند چه امروز که علی‌آبادی و کفاشیان هستند، اما چه می‌شود کرد که اینک حتی انتقاد را هم می‌توان مصادره به مطلوب کرد.
6- دوستداران نود امروز قربانی جنگی می‌شوند که آبشخور آن ربطی به ورزش ندارد همانطور که می‌توانند این نوشته را بیرقی کنند علیه سازمان ورزش و فدراسیون و بگویند پای‌تان را از گلوی نود بردارید اما نه، آنچه امروز نای نود را بریده است همان حامیانی هستند که نه برای ورزش که برای مقاصد سیاسی‌شان نود را ابزار می‌کنند.