وحيد انديسي: در این آشفته بازاری که همه از قطبی انتقاد می‌کنند و فکر می‌کنند چه کسی را می‌شود جایگزین قطبی کرد که مورد قبول همه واقع شود، یاد بحث‌های مشابه در تلویزیون ترکیه افتادم. پیش از ورود به مثال، گفتنی است که فوتبال ترکیه با اسم‌های بزرگ (حداقل بزرگ در بازیگری) در دهه ۷۰ میلادی آشنا شد؛ دیدی (بازیکن بزرگ برزیل که ۲ جام‌جهانی برده بود)،ایویچ، پریرا، دام، زیکو، یوآخیم‌لو، دروال، لوچسکیو، رایکارد، دل بوسکه، آراگونس، شوستر و هیدینک و... اسامی زیادند ولی اگر به سابقه مربیگری آنها نگاه کنیم می‌بینیم که بعضی از این مربیان یا هیچ موفقیتی کسب نکرده‌اند یا حتی قبل از نیم‌فصل از باشگاه‌هایشان اخراج شده‌اند و البته پس از جدایی از فوتبال ترکیه مثل دل بوسکه و یوآخیم‌لو دوباره قابلیت خودشان را اثبات کرده‌اند. اما چرا در ترکیه موفق نبوده‌اند یا به بیان بهتر چرا زود مجبور به ترک فوتبال ترکیه شدند؟ هیدینک در کتاب خاطراتش از منافع اقتصادی و رفاهش در ترکیه به عنوان عاملی مثبت یاد می‌کند ولی از جلسات بیهوده، دخالت اعضای هیات‌مدیره در ترکیب تیم و طرز برخورد خبرنگاران شکایت دارد. هیدینک از خبرسازی‌های دروغ و حتی ماجرای مشکوک به پاپوشی که او را به خانه‌ای کشیده‌اند و پاپاراتزی‌ها منتظر خروج او برای پرونده‌سازی اخلاقی بوده‌اند، پرده بر‌می‌دارد. لوچسکیو در ۴ سال حضور در ترکیه ۲ قهرمانی با ۲ تیم گالاتاسرای و بشیکتاش داشت و در مسابقات اروپایی هم موفق بود با این حال نتوانست منتقدانش را ساکت کند. آنها با اشاره به مربیگری وی در برشیا (۶ سال)، مدعی بودند که او با تیم بزرگ کار نکرده (به‌جز دوره کوتاه در اینتر) و تیمش دفاعی بازی می‌کند و گالاتاسرای و بشیکتاش از لوچسکیو بزرگ‌ترند. او به شاختار دونتسک پیوست و با این تیم قهرمان جام یوفا شد و در چند سال گذشته همواره با این تیم قهرمان اوکراین شده است. تیم بشیکتاش بعد از لوچسکیو، دل بوسکه را بعد از دوران خوبش در مادرید استخدام کرد، این دفعه مربی از یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌ها می‌آمد ولی این‌بار مفسران گفتند چون او فقط در مادرید بوده و در باشگاه‌های دیگر تجربه ندارد به مشکل بر خواهد خورد! دل‌بوسکه بعد از ۵ ماه از ترکیه رفت و در تجربه بعدی خویش اسپانیا را به قهرمانی جام‌جهانی رساند.
اما نکات مشترک بین ایران و ترکیه:
در هر 2 کشور مفسران وقتی مربی داخلی باشد از مربی خارجی دفاع می‌کنند و بالعکس.
در هر2 کشور مفسران معتقدند که مربی خارجی برای بهتر رابطه برقرار کردن با بازیکنان نیاز به دستیار داخلی دارد ولی این دستیاران داخلی زیر‌آب سرمربی را می‌زنند.
در هر2 کشور مفسران عمدتا از مربی‌های بیکار و ناموفق تشکیل شده‌اند.