رمضان الکریم مجالی است غنیمت برای کسب تحکم اراده و ممارست تسلیم در برابر فرمان الهی. درک فیوضات این فرصت پرثمر مستلزم تامل عمیق در فلسفه روزه است. فرصتی بی‌نظیر و مستمر برای رهایی و تعالی روح. رهایی از زنگارهای اسارت و تعالی در مجرای بندگی و تقرب. فرقت از ماده و قربت به اخلاق معنوی. رمی رجس و کسب فیض و... گستره معنویت در رمضان کمینه مجال را برای شیطنت‌های شیطانی باقی می‌گذارد. جنس شیطان با رمضان ناجور است. در این شهر عظیم جسم نیز دیگر عرصه‌ای برای نفوذ آلودگی نیست که «انَّ الشَّیطانَ لَیَجرى مِن ابنِ آدَمَ مَجرَى الدَّمِ فَضَیِّـقوا مَجارِیَهُ بِالجُوع».
فیض صیام و عظمت رمضان شأنی بی‌نظیر را برای این ماه برگزیده که قطعا میزبانی پروردگار شایسته بذل چنین شأنی است. همین مهم حکم به پرهیز از ورود به مفاهیم و مضوعات دون‌شأن می‌کند. با این وجود اما «چنگ زدن» بر قامت این ماه عزیز آن هم به بهانه موضوعاتی «ریز» شایسته بی‌اعتنایی نیست. بویژه آنکه عده‌ای - ولو بسیار اندک- به بهانه‌های غیردینی و کاملا سیاسی، چهره رمضان را آلوده خراش خود کرده‌اند. اینان در ماه بندگی خدا، بهانه شجریان گرفته‌اند! به طوری که بعضا این بهانه‌گیری توسط دنباله‌های مدعیان انتهای اصولگرایی نیز نمودار می‌شود و البته از تلخند‌های مدعیان صاحبخانگی اصولگرایی است که سفره افطارشان بی‌شجریان به سر نمی‌شود!
و اما شجریان؛
«وطن امروز» سال گذشته و در بحبوحه فتنه، تلاش کرد تا دامان این خواننده را اینبار از آلودگی سیاسی دور بدارد اما رفتار او همگان را حیرت زده کرد. محمد رضا شجریان اینبار ماهیت خود را بیشتر از گذشته به منصه ظهور گذاشت. خواننده‌ای که نشان داد «ملی» نیست. شاید اگر چند مورد از رفتار این خواننده در برهه‌های مهم بازگو شود، این موضوع ملموس‌تر خواهد شد.
1- رفتار این خواننده در زمان رحلت بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران گزاره مناسبی برای فهم مختصات فکری شجریان است. عروج امام خمینی (ره) همه «ملت» را عزادار کرد. براساس شنیده‌های صاحب این قلم، گویا در آن برهه کنسرت دوره‌ای شجریان در اروپا برقرار بود. علیرغم پیغام‌ها و توصیه‌ها به این خواننده برای لغو برنامه کنسرت‌هایش به دلیل همدردی با ده‌ها میلیون ایرانی عزادار اما شجریان بی‌اعتنایی پیشه کرد تا پیغامی معنادار به پیغام‌دهندگان داده باشد. شجریان تنها به ملت بی‌اعتنایی نکرد، او با این اقدام خود نشان داد که در منظومه عقیدتی او، امام (ره) چه جایگاهی دارد!
2- چند سال پس از رحلت امام خمینی (ره)،
صدا وسیما - به ریاست علی لاریجانی - یکی از تصنیف‌های شجریان را – احتمالا یاد ایام- روی صحنه‌ها و تصاویری از دفاع مقدس پخش کرد. این خواننده اینبار نیز واکنشی قابل تامل و البته همسنخ با ماجرای رحلت امام خمینی (ره) اتخاذ کرد.
او به لاریجانی نامه نوشت، اعتراض کرد و به دلیل «عدم رعایت تناسب صدایش با تصاویر دفاع مقدس»، خواست تا دیگر صدایش از رادیو و تلويزیون پخش نشود! اینکه چرا شجریان از ترکیب صدایش با تصاویر دفاع مقدس تا بدین حد برآشفت نیز بسیار قابل تامل است. به هر حال دفاع مقدس برهه‌ای از ایثار پاک‌ترین جوانان این سرزمین است. خشم این خواننده از پخش صدایش روی تصاویر مجاهدت و میهن‌پرستی جوانان این سرزمین آیا قابل گذشت است؟ البته پرسش بسیار مهم دیگر اینکه «نقش این خواننده در انتقال مفاهیم دینی و ملی 8 سال دفاع مقدس به مخاطب چیست؟»
3- رفتار محمدرضا شجریان در بی‌اعتنایی به رحلت امام خمینی (ره) و ده‌ها میلیون عزادار ایرانی و نیز خشم وی از قرابت صدایش با مجاهدت فرزندان این ولایت گزاره‌های مناسبی برای افشای هویت اوست اما رفتار این خواننده در جریان فتنه سال گذشته تمام ماهیت او را افشا کرد. این خواننده با «دروغ بزرگ» همراه شد، به 9 میلیون رای‌دهنده ایرانی بی‌احترامی کرد و نهایتا با حضور در رسانه‌های مخالف جمهوری اسلامی، علیه نظام و امام خمینی(ره) سخن‌ها گفت. او انتهای اندیشه خود را نیز بیان کرد و گفت: «تلفیق دین و حکومت (سیاست) بی‌نتیجه بوده است» و صراحتا از رواج «سکولاریسم» سخن گفت.
برآیند این 3 گزاره شخصیت قابل فهمی از شجریان ترسیم می‌کند. از سوی دیگر مختصات عقیدتی مردم روزه‌دار نیز کاملا مشخص است. ماهیت و فلسفه رمضان نیز بی‌نیاز از شرح است. بنابراین اینک که ماهیت محمدرضا شجریان تا حدود زیادی نمایان شد، اعتراض و اصرار عده‌ای برای پخش صدای وی در ماه مبارک رمضان و برای روزه‌داران سخنی طنز و البته به گزاف است. اصرار برای پخش صدای خواننده‌ای در بغل BBC و VOA خوابیده که به احساسات و علایق اکثریت مردم این سرزمین بی‌اعتناست، آن هم در ماه رمضان که ماه روزه‌داری همین قشر از مردم است، توهین به روزه‌داران نیز تلقی می‌شود.
اقدام صدا و سیما در عدم پخش صدای این خواننده نیز تا حدودی قابل تقدیر است. ممانعت از پخش صدای یک اجنبی‌پرست در ضیافت‌الله هم احترام به عقاید و باورهای مذهبی مردم روزه‌دار و هم پاسخی است به غرور و تکبر این خواننده. خواننده‌ای که در مخالفت با جمهوری اسلامی سنگ تمام گذاشته چگونه می‌تواند برای پخش صدایش از رسانه ملی جمهوری اسلامی شرط تعیین کند؟
از سوي ديگر وقتي اين خواننده خود به صراحت و در چندين نوبت خواستار عدم پخش صدايش از رسانه ملي مي شود، آيا رسانه ملي نبايد با عدم پخش تمامي آثار او، شان و غرور ملت را مراعات و ارزش و جايگاه مردم را به وي گوشزد كند؟ خواننده اي كه تا اين حد تكبر مي ورزد و رفتارش حاكي از بيگانگي با شان مردم است، آيا بايد جايگاهي در رسانه ملي داشته باشد؟
محمدرضا شجریان اینک باید به واسطه کرامت و رحمت نظام اسلامی که علیرغم تکاپوی او در تخریب جمهوری اسلامی، فعالیت آزادانه وی را موجب شده است، شکر گزار باشد اما این را بداند تا رویه خود را اصلاح نکند از این پس دامان رمضان به صدای او آلوده نخواهد شد.