افتتاح اولین دوره مجلس شورای اسلامی (1359 ش)
هفتم خرداد، روز قانون و آغاز هفته مجلس، یادآور هفتم خرداد ماه 1359 ش است. در چنین روزی، اولین دوره مجلس شورای اسلامی افتتاح شد. افتتاح اولین دوره مجلس قانونگذاری در جمهوری اسلامی ایران، یک نقطه عطف به‌شمار میرود. وظیفه این مجلس، قانونگذاری و نظارت مستقیم بر عملکرد رئیس جمهوری و هیات دولت است. تعداد نمایندگان مجلس، 290 نفر است و با رأی مستقیم مردم انتخاب میشوند. هر شهر به تناسب جمعیت، تعدادی از کرسیهای مجلس را به خود اختصاص میدهد. اقلیتهای دینی شناخته شده در ایران با وجود آنکه اکثر آنان از لحاظ جمعیت، حد نصاب لازم یعنی 150 هزار نفر برای به‌دست‌آوردن یک کرسی را ندارند اما در پارلمان دارای نماینده هستند. انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی، در فاصله حدود یک سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی در 24 اسفند 1358 برگزار شد. در این انتخابات، ملت ایران با شرکت حدود 11 میلیون نفر در انتخابات به نمایندگان خود رأی دادند و با برگزاری مرحله دوم، مجلس شورای اسلامی ترکیب خود را یافت و با احتساب انتخابات میاندورهای، مجموعاً 263 نماینده به مجلس راه یافتند که در این میان، 4 زن و 130 روحانی و 133 غیرروحانی مشاهده میشد.
حرکت حضرت امام حسین(ع) و خاندان پیامبر از مدینه به مکه(60 ق)
پس از مرگ معاویه..بن ابوسفیان اولین خلیفه و مؤسس سلسله ستم‌پیشه بنیاُمیه در 15 رجب سال 60 قمری، یزیدبن معاویه به حکومت رسید و بلافاصله به والی مدینه نامه نوشت تا از امام حسین(ع) و چند نفر دیگر از بزرگان مدینه برای او بیعت بگیرد ولی امام حسین(ع) از بیعت با یزید امتناع کرد و در جواب درخواست‌کنندگان گفت: فردی مثل من با مثل یزیدِ فاسقِ فاجر بیعت نمیکند. ولی والی مدینه در این امر، اصرار و تاکید کرد. امام حسین(ع) به ناچار از مدینه به سوی مکه حرکت کرد تا اینکه با قیام خویش، حکومت فاسد یزیدبن معاویه را رسوا سازد. نهایت این سفر، وقوع حادثه خونبار و جاودانه عاشورا در کربلا بود.
امضای قرارداد نفتی «دارسی» بین ایران و انگلیس (1901م)
در سال 1889م حق استخراج همه معادن ایران و از جمله نفت طی امتیازنامهای به بارون دورویتر، بازرگان انگلیسی واگذار شد، اما تأخیر وی در عملی کردن مفاد قرارداد، باعث لغو حق انحصاری وی شد. در این میان ویلیام ناکس دارسی، سرمایهدار انگلیسی در اواخر قرن نوزدهم از وجود نفت در ایران مطلع شد و در سال 1901م نمایندگانی جهت امضای قرارداد نفتی و دریافت امتیاز از ایران به تهران گسیل داشت. پس از مخالفت اولیه مظفرالدین شاه با اعطای امتیاز، نمایندگان دارسی با امینالسلطان صدراعظم شاه وارد مذاکره شدند و با پرداخت رشوه و نیز سوء‌استفاده از سادهلوحی مقامات ایران، در نهایت قرارداد دارسی در 21 مه 1901م به امضای 2 طرف رسید. براساس این قرارداد، امتیاز استخراج و بهرهبرداری از نفت در سراسر ایران به استثنای ایالات شمالی شامل گیلان، مازندران، گرگان، خراسان و آذربایجان برای مدت 60 سال به دارسی واگذار شد. حذف مناطق شمالی ایران از چارچوب قرارداد، برای پیشگیری از عکسالعمل یا مخالفت روسها انجام شده بود. همچنین براساس این قرارداد، دارسی متعهد شد ظرف 2 سال، شرکت یا شرکتهایى برای بهرهبرداری از این امتیازات تأسیس کند و سالانه مبلغ 20 هزار لیره وجه نقد و معادل همین مبلغ از سهام شرکت و نیز 16درصد از منافع خالص خود را به دولت ایران بپردازد. شرکت نفت دارسی پس از 7 سال، سرانجام در 26 مه 1908م در منطقه مسجد سلیمان به نفت رسید. با این حال از آنجا که پس از مشروطه و تدوین قانون اساسی، دادن هرنوع امتیاز، به تصویب مجلس نیاز داشت، مجلس اول مشروطه به بحث درباره قرارداد دارسی پرداخت اما نه امتیاز نفت دارسی را تأیید کرد و نه رد. این امتیازنامه به نوعی دیگر در زمان رضاخان به تصویب مجالس رسید که البته مفاد آن بیشتر از گذشته، به ضرر ایران بود. موافقتنامه دارسی در سال 1933م (1312ش) جای خود را به قرارداد 26 مادهای جدیدی داد که به قرارداد 1933 موسوم شد. در نهایت ملی‌شدن صنعت نفت در سال 1951م (اسفند 1329ش) که نتیجه قیام مردمی و رهبری روحانیت آگاه بود به حضور مستقیم استعمارگر انگلستان در اقتصاد و شریان نفتی ایران خاتمه داد.