به نام خدا، با عرض سلام خدمت حضار محترم. من امروز می‌خواهم تصمیم نهایی خود را درباره نامزدی در انتخابات یا انصراف از کاندیداتوری گرفته و آن را با شما در میان بگذارم. در این باره با جمعی از بزرگان مشورت کرده‌ام، نظر مدیران دولت قبل را نیز جویا شدم که اغلب استقبال کردند. شدت این استقبال به حدی بود که عده‌ای از مردم هنگام بیرون رفتن از در خروجی، زیر دست و پا له شدند که برخی‌شان جراحت سطحی برداشته بودند ولی عده‌ای متاسفانه مردند که خدایشان رحمت کناد! و اما خانم ها و آقایان! من فکرهای خودم را کرده‌ام. راستش ما باید برگردیم به همان چهار سال پیش. شکوه فرهنگ ایران، نه به سلسله هخامنشیان است، نه به عصر صفوی. البته ما زمان صفویه، یک استثنا داشتیم و آن هم شاه سلطان حسین (سوت و کف حضار!) بود. منتها اگر ما آن چند سالی را که شاه سلطان حکومت کرد فاکتور بگیریم، بهترین دوره، دوره دوم‌خرداد و عصر اصلاحات بود و الا شما فرض کنید دوره اصلاحات نبود، حکماً ما باید برمی‌گشتیم به زمان شاه سلطان حسین، به 400 سال پیش و نه به چهار سال پیش. من حالا با شما حرف‌هایی دارم. نخست اینکه من با این اختیارات، نامزد نخواهم شد و داغ نامزدی را بر دل شما خواهم گذاشت. دست رئیس‌جمهور باید باز باشد. کت بسته دو کیلو پرتقال را نمی‌شود بلند کرد چه رسد به بار ریاست‌‌جمهوری. خلاصه اختیارات ریاست‌جمهور باید افزایش پیدا کند. من اگر بیایم و رئیس مجلس یا رئیس قوه قضائیه حرفی زد که من، با دلیل یا بی‌دلیل، الکی یا راستکی، بدم آمد، باید قدرت عزل روسای دو قوه دیگر را داشته باشم. اینکه حالا خوب است. دبیر کل سازمان ملل هم باید با نظر من انتخاب شود. این من هستم که تعیین می‌کنم کی اسرائیل باید به غزه حمله کند، کی نکند. من اگر اعلام آتش‌بس دادم، جنگ تمام می‌شود، ندادم، هیچی. حتی شاید من نخواستم زمین به دور خورشید بچرخد چون و چرا نباید درآورد. کسی نباید اعتراض کند. این من هستم که نحوه حرکت اجرام آسمانی را معلوم می‌کنم. این نمی‌شود که مردم بنده را مسؤول گرانی بدانند آن وقت اختیار سیارات منظومه شمسی دست من نباشد. بعد هم مجلس اگر بخواهد به وزرای من رای اعتماد ندهد، مجلس را به توپ خواهم بست. می‌بندم، نامردم اگر نبندم! نکته دوم؛ وظیفه من نامزد شدن در انتخابات است و وظیفه مردم، رای دادن به من. من آبرویم را از سر راه نیاوردم که اعلام نامزدی کنم، بعد رای نیاورم! حتی اگر مردم به من رای ندادند، با تقلب هم که شده اسم من باید از صندوق بیرون بیاید. لذا یکی از شروطم این است که مصطفی تاج‌زاده برگردد به وزارت کشور! نکته دیگر؛ من گفتم باید برگردیم به چهار سال پیش اما من همان آدم چهار سال پیش نیستم. لذا شما با چهره جدیدی روبه‌رو خواهید شد. این بار من هر روز 9 بحران برای کشور درست خواهم کرد، به کسی هم مربوط نیست. من دلم بخواهد «کوی دانشگاه» را دوباره راه خواهم انداخت. گروه‌ها باید به جان همدیگر بیفتند. این به آن فحش بدهد، آن به این ناسزا بگوید. همه بیفتند به جان هم. این یعنی توسعه سیاسی. مشکلات هم خدا بزرگ است. من که مسؤول مشکلات نیستم. من رئیس جمهورم و همان طور که گفتم با این اختیارات موجود نمی‌توان کار کرد و اگر نمی‌توان کار کرد پس نباید آمد. اما من خواهم آمد. به لج عباس عبدی و محمد قوچانی هم که شده خواهم آمد و در این باره تردید ندارم، دغدغه دارم، هرچند که یک کمی هم سردرد دارم. و اما بالاخره چی، خواهم آمد یا نه؟! عارضم، می‌آیم به شروطی و نمی‌آیم به شروطی دیگر و البته در نهایت حتما استخاره خواهم کرد، یک تفألی هم به حافظ خواهم زد. اما اینکه گفته‌اند من با تاخیر در اعلام نامزدی به دیگر کاندیداها دارم اهانت می‌کنم، اولا طبق قانون من هنوز هم وقت دارم که فکر کنم. ثانیا خب آمدیم و من آمدم بعد رای نیاوردم، آن وقت چی؟ ثالثا اگر آمدم و نامزدهای دیگر به نفع من نرفتند کنار، من چیکار کنم؟! بعدشم(!) با این اختیارات کجا بیام.
به قول حافظ: مهدی سرطلایی/ هنوز امید مایی.