جواد رستم‌زاده:
علی دایی کوتاه نمی‌آید. او یا وارد دعوایی نمی‌شود یا اگر شد پیرو فلسفه رفتن تا ته خط است. لفظ «اخراج» برای دایی گران تمام شد و غرور سرمربی سابق تیم ملی را جریحه‌دار کرد و درست در همان صبح یا بعدازظهر (روایت‌ها متفاوت است) 8 فروردین تصمیم گرفت با کسانی که این واژه را در کنار نام او قرار دادند، بجنگد.حساب و کتاب مالی بهترین حربه دایی بود. مردی که سال‌ها حضور در دنیای تجارت به او آموخته که از ریالی پول نگذرد بویژه اگر پشتش به قراردادی یکطرفه و امضاشده گرم باشد. این پرونده بعد از یک سال و اندی به اینجا کشیده شده که دایی طرف قرارداد را با شکایت به فیفا متهم می‌کند و حقوقدانانی مثل شاه‌حسینی و شریفی نسبت به پیگیری شکایت او توسط فیفا یا ارجاع آن به همین فدراسیون خودمان ادله و قانون می‌آورند. فارغ از بحث‌های حقوقی درگرفته و البته درستی و غلطی ادعای دایی در مطالبه پول، بابت کاری که آن را به پایان نرسانده از زاویه دیگری هم می‌توان به عواقب ادامه این دعوا توسط دایی نگاه کرد. اگر فرض را بر این بگذاریم که فیفا بر این پرونده ورود کرد و اتفاقا رای به نفع دایی صادر شد، برآورده کردن خواست مالی او از عهده فدراسیون نحیف و رنجور فعلی خارج است و طبیعی است که پای سازمان تربیت بدنی که خزانه‌ا‌ش آبشخور از بودجه عمومی کشور است به این ماجرا باز شود، همان سازمانی که اتفاقاً متولی باشگاه پرسپولیس هم هست یعنی همان تیمی که دایی در حال حاضر سکان هدایت آن را برعهده دارد. قبول این نکته که سازمان بی‌خیال از تبعات کشیده شدن یک پرونده قضایی دیگر به دادگاه فیفا و لطمه وارده به وجهه ایران نزد این نهاد به سادگی از کنار مساله عبور کند، ساده‌انگارانه است. آیا سازمان پرسپولیس را به مردی خواهد سپرد که وکیلش در مقر فیفا اصرار دارد فدراسیون و سران ورزش ایران را به تخطی از قانون متهم کند؟ متوجه باشید که فیفا هنوز پرونده برانکو را هم زیر دست دارد و افزایش تعداد شکایت‌ها از فدراسیون ایران قطعا ایشان را مجاب خواهد کرد که حق با شاکیان است و نه متشکی. اگرچه عادت مسؤولان ورزش ایران این است که تا حاد نشدن پرونده چاره‌اندیشی نکنند اما زمانی که فدراسیون به دلیل ترس از به باد رفتن اعتبارش دست نیاز به سوی سازمان دراز کرد، واکنش آن نسبت به سرمربی تیمش چه خواهد بود؟ فدراسیون را زمین می‌گذارد، دایی را بغل می‌گیرد یا سر ماندن او در پرسپولیس در عوض گذشتن از شکایتش به فیفا معامله می‌کند؟ واکنش دایی به این پیشنهاد چه خواهد بود، پرسپولیس که دوباره با او اوج گرفته را کنار می‌گذارد تا ثابت کند مقابل فشارها تسلیم نخواهد شد و جنگ را از کانال فیفا ادامه خواهد داد یا به مصالحه تن می‌دهد؟ رویه‌ای که دایی در این پرونده در پیش گرفته با آنچه در دنیای فوتبال می‌بینیم البته زمین تا آسمان فرق دارد. سالانه در تمام دنیا مربیان ملی زیادی برکنار می‌شوند اما تا به حال کمتر سراغ داشته‌ایم که مربیان بومی برای فدراسیونشان خط و نشان بکشند و آبروی ملی فدراسیون کشورشان را در مجامع بین‌المللی به حراج گذارند. پس از جام‌جهانی2010 مارادونا، لیپی، دونگا و... کنار رفتند اما امروز هیچ خبری درباره درگیری آنها با فدراسیونشان به گوش نمی‌رسد؛ اگر هم اختلافی هست به احترام غرور ملی و حیثیت ملت به خارج از مرزها درز نمی‌کند و اصلا رسانه‌ای نمی‌شود. دایی دارد آب در هاون می‌کوبد و حیثیت ملی را خدشه‌دار می‌کند. شاید از مربیان خارجی این کارها بعید نباشد اما از او که برای تیم ملی دنده‌ها و سر و چشمش را بارها جلوی توپ و لگد حریفان گذاشت، بعید است. حتی سخن گفتن با مردم در برنامه‌ای تلویزیونی هم قبل از اینکه به نفع او تمام شود اذهان عمومی را نسبت به او دچار تردید می‌کند. اولین سوال درباره او در ذهن مردم پس از دیدن و شنیدین ادله‌اش این است؛ این دایی که برای گرفتن مابقی حقوقش شال و کلاه کرده و مقابل تلویزیون آبروی فدراسیون را می‌برد، همان دایی است که مقابل بحرین برای ایران دنده‌هایش را گذاشت و سرش را داد؟