پرواز را به خاطر بسپار...

بنت‌الهدی صدر: آسمان به آبی آب نگاه می‌کند و پرندگانی که نرمی آب را پا می‌زنند. آن وقت باد می‌وزد. انگار آسمان همه پرندگان را هورت می‌کشد تا حسادتش را در مقابل هلهله آب راضی کند. صفوف پرندگان ناگهان پهن می‌شود. خوب که دقت کنی، می بینی پرنده‌ها دانه‌دانه، آغوش گشوده‌اند سمت آسمان. آبی نیلی را بال می‌زنند و اوج می‌گیرند و آب هرچه دور می‌شود از نگاه پرنده، وسعت می‌گیرد، درست برخلاف هرچیز بزرگی که وقتی از آن دور می‌شوی کوچک‌تر می‌شود و شاید بهتر است آب باشیم، روان، جاری و وسیع! عمیق‌تر از هر لحظه‌ای که نزدیک است و چشم‌ها نمی‌بینند بزرگی‌های بالقوه‌مان را ...