اندی براسل:
بنفیکا در فصلی که گذشت فوتبال پرتغال را تکان داد و هنوز هم می‌شود پس‌لرزه‌های آن زلزله را حس کرد. چندتایی نام بزرگ جدا شدند و جایگزین‌هایشان به طور طبیعی از آزمون و خطای بازار آمریکای‌جنوبی سر رسیدند و این در روند معمول یکی از لیگ‌های درجه دوم اروپایی چیز غریبی نبود اما تغییرات بزرگ در جاهایی حساس‌تر سر زدند. چندتا ژوزه مورینیو برای قرار گرفتن در مسیر قهرمانی لازم است؟ برای دانستن پاسخ این مقاله را دنبال کنید. نخستین نمونه «دومین آقای خاص» است؛ ژرژ ژسوس. وقتی به بیان اثرگذاری او بر بنفیکا می‌پردازید دشوار است که جلوی بالا رفتن فشار خونتان را بگیرید. پس به هیچ‌وجه سعی نکنید این کار را به تنهایی انجام دهید. پیش از آنکه ژسوس به ورزشگاه دالوژ لیسبون برسد، بنفیکا تنها یک قهرمانی از 1994 به این سو به دست آورده بود اما آنها با سبکی جادویی جام را از چنگ پورتوی پرتوان درآوردند. بنفیکا در 30 بازی لیگ 78 گل به ثمر رساند و در کل فصل 117 گل. آنها همچنین رقیب شمالی‌شان را در فینال جام لیگ 3 بر صفر محو کردند تا جابه‌جایی در معادله قدرت را نوید دهند. پورتو که از ماجرای ناخوشایند گلاویز شدن با بنفیکایی‌ها در تونل ورزشگاه دالوژ در دسامبر سال گذشته بغضی در گلو داشت، بیشتر و بیشتر بغض کرد وقتی با قدرت این بنفیکای جدیدالمنظر مواجه شد و حتی دستش از جایگاه دوم لیگ و سهمیه صعود به لیگ قهرمانان هم کوتاه ماند. ژسوالدو فریرا، مربی رکوردشکن اما غیرمحبوب در داخل و خارج مجبور شد چمدانش را ببندد و این به منزله ورود ورزشگاه دراگائوی پورتو به عصری تازه از نسل جدید مربیان بزرگ پرتغالی بود. آندره ویلاس بوآس تجربه‌ای بکر از تکرار کارهای آقای خاص در پورتو به دست آورد. یک فصل آغازین باشکوه به‌عنوان سرمربی آکادمیکا موجب شد او با تنها 33 سال سن دارای لیاقت نشستن بر صندلی نخست باشگاه زادگاهش پورتو تشخیص داده شود. پس لازم به گفتن نیست که نبردی جالب میان 2 چهره آینده‌دار مربیگری در فصل پیش رو در پیش است؛ ژسوس در برابر ویلاس بوآس که این جوان دومی از هر نظر به تیپ مربیان پورتو می‌خورد؛ جوان، جاه‌طلب و حق‌به‌جانب، درست همان کیفیاتی که پورتو در دوران معاصر به خاطر آنها مورد ستایش قرار گرفته است. این 2 رقیب شنبه هفته گذشته در ملاقاتشان در آویرو به مناسبت سوپرجام، شانه به شانه هم حرکت می‌کردند و مسابقه هم حقیقتا طوری پیش می‌رفت که از آن بوی رقابت قهرمانی فصل آینده به مشام می‌رسید. تصورش سخت بود که «بازی خیریه» را به چنین جنگ قدرتی ربط می‌دادیم چون جدای از همه تعارف‌ها این عنوانی بود که هر دو طرف می‌خواستند آن را ببرند. پورتو
2 بر صفر پیروز شد، با گل زودهنگام یک رونالدوی دیگر. این رونالدو در واقع دفاع ارشد تیم ویلاس بوآس است که به سرعت خلأ ناشی از انتقال کاپیتان برونو آلوز به زنیت سنت‌پترزبورگ را پر کرده است. گل او را گل زیبای بهترین گلزن پورتو، فالکائو، تکمیل کرد. نباید از این نتیجه خیلی تعجب کنید، دست‌کم از نگاه تاریخی. پورتو حالا 17 بار در 32 دوره سوپرجام که از 1979 تاکنون برگزار شده به قهرمانی رسیده است. در 12 دوره رقیبش بنفیکا بوده که فقط یک بار شکست خورده که آن هم به 1984 بازمی‌گردد که سوپرجام هنوز رفت و برگشتی بود. تغییراتی که در 2 باشگاه اتفاق افتاده کلیدی است. تصویر اژدهایان پورتو در سیمای سرمربی رنسانسی جوانشان منعکس می‌شود و مطابق انتظار خرید جدیدشان ژوائو موتینیو، کاپیتان اسبق اسپورتینگ لیسبون چندان آماده به نظر نمی‌رسد. این فصل دوباره پورتو برای عقاب‌های لیسبون (لقب بنفیکا) یک تهدید خواهد بود و آخرین باری که پورتو توانست یک تیم دیگر را از صدر جدول پایین بکشد و خودش قهرمان شود؟ خب باید تا دوران مورینیو به عقب بازگردیم. در حالی که بنفیکا یک تابستان شلوغ را برای اطمینان از حفظ قدرت فعلی‌اش سپری کرد اما بازهم حفظ ستاره‌ها برای یک باشگاه پرتغالی در رقابت با غول‌های اروپا کار دشواری است. آنخل دی‌ماریا، گوش راست برق‌آسای آرژانتینی به رئال رفت و رامیرز هم احتمالا بزودی جذب چلسی خواهد شد، در شرایطی که داوید لوئیز و فابیانو کوئنترائو بشدت زیرنظر فرستادگان باشگاه‌های بزرگ هستند. با این وضع و پس از آن همه انتظار برای رسیدن به لیگ قهرمانان باید چند هفته‌ای منتظر بنشینیم تا ببینیم مزیت‌های عقاب‌های سرخ در پرتغال در اروپا هم کارایی دارد یا نه.
اما براگا! تیمی که ظرف 2 سال توانست خودش را میان بزرگان پرتغال جا بزند. آنها در هر فصل دیگری به جز فصل گذشته که بنفیکای قدرتمند در آن ترکتازی می‌کرد می‌توانستند قهرمان شوند و دوران خودشان را بسازند ولی فعلا باید صبورانه به راهشان در صدر جدول ادامه دهند هرچند پس از جدایی ادواردو، دروازه‌بان تاثیرگذار و هوگو ویانای معروف، بازیساز و کاشته‌زن چپ‌پای سابق والنسیا و تیم ملی پرتغال خیلی‌ها انتظار افول براگا را می‌کشند. گرچه هنوز مرد کلیدی‌شان را حفظ کرده‌اند که مثل 2 مدعی دیگر؛ بنفیکا و پورتو، ستاره اصلی براگا هم از روی نیمکت راه مورینیو شدن را می‌پیماید. او کسی نیست جز دومینگوس پاسینسیا که اخیرا در پلی‌آف لیگ قهرمانان با خرد کردن سلتیک گلاسکو توانایی خودش را به اثبات رساند. حالا به اسپورتینگ لیسبون می‌رسیم که تا چند سال پیش هنوز یکی از 3 ضلع قدرت سنتی فوتبال پرتغال را در کنار پورتو و بنفیکا تشکیل می‌داد اما نه فصل گذشته و نه فصل پیش رو کسی دیگر روی
سپید و زمردی‌پوشان پایتخت حساب ویژه‌ای باز نمی‌کند. فصل پیش یک فاجعه بود چون اسپورتینگ با 28 امتیاز پایین‌تر از همشهری صدرنشین بنفیکا به کارش خاتمه داد در حالی که این افول همراه با شکست‌های تحقیرآمیز چه در سوپرلیگا و چه در جام حذفی مقابل 2 رقیب سنتی به قیمت از دست رفتن شغل پائولو بنتو تمام شد. اسپورتینگ از مکان چهارم به مقدماتی لیگ اروپا یا همان جام یوفاي سابق می‌رود، تورنمنتی که در سال 2004 آنها فینالش را در خانه خودشان مقابل زسکا مسکو باختند. در طرف زمردی لیسبون کسی سودای قهرمانی ندارد و در عوض همه به فکر دوران گذار هستند. به همین دلیل کوشتینیا چهره سرشناس که با پورتو لیگ قهرمانان را فتح کرده است به مدیریت ورزشی باشگاه منصوب شده تا فصل 11-2010 پروسه تحول را کلید بزند و ساختارها را بازسازی کند. در مقایسه با رقبا آنها با استخدام پائولو سرجیو، مربی ارزان اما موفق گیمارژ که به پاسینسیا مربی جوان براگا پهلو می‌زند، پروژه ارزان‌تری را در پیش گرفته‌اند. به هر حال این فصل در پرتغال، بیش از آنکه به دنبال ستاره‌های داخل زمین باشیم باید به فکر خیزش نسخه‌های جدید مورینیو باشیم.
منبع: soccernet.com