حسین زارعی:
تاریخ کشتی آمریکا تاکنون اعجوبه‌ای همچون «جان اسمیت» را به خود ندیده است. قهرمانی که علاوه بر کسب 6 مدال طلای جهان و المپیک، تنها شکست رسمی‌اش را در مقابل لازارو رینوسوی کوبایی در المپیک بارسلون تجربه کرد و سوای شکست غیررسمی که در مقابل استپان سرکیسیان از روسیه پذیرفت، در تحمیل شکست به کشتی‌گیران نامدار روس ید طولایی داشت و
بی شک اگر در اوج پختگی و قدرت از دنیای قهرمانی خداحافظی نمی‌کرد، می‌توانست چند مدال دیگر را به گردن آویزد. سطور بالا رزومه قهرمانی است که امروز به عنوان دستیار هم تیمی سابقش، در تیم ملی کشتی آزاد آمریکا قبول مسؤولیت کرده است. البته در کنار اسمیت، تری براندز دارنده 2 مدال طلای جهان و نفر سوم المپیک سیدنی هم قرار دارد که هر 2 قهرمان یاد شده به عنوان کشتی‌گیر، عناوینی معتبر‌تر از لاری زکی جونز، سرمربی به خود اختصاص داده‌اند. چنین مساله‌ای در کشتی روسیه هم صادق است و جامبولات تدیف که هیچگاه در مسابقات جهانی و المپیک رنگ خوشبختی را به خود نمی‌دید، به عنوان سرمربی تیم ملی کشتی آزاد کشورش کسانی را به عنوان دستیار خود برگزیده که به لحاظ کسب عنوان و مدال در زمره پرافتخارترین آزادکاران دنیا جای دارند.دیوید موسل بز، حاجی‌مراد ماگمدوف، آناتولی بلوگلازوف و... همگی قهرمانان المپیک هستند و البته از اینکه سمت دستیاری یک قهرمان اروپا را در اختیار دارند، شرمسار نیستند! در عوض قهرمانان نامی کشتی آزاد ما به تن کردن لباس سرمربیگری تیم ملی را کسر شأن می‌دانند و به هر کاری که ربطی با کشتی ندارد مشغول هستند! و البته آن عده‌ای هم که تمایل به مربیگری دارند، قبول سمت دستیاری را ننگ و عار می‌دانند و به کمتر از سرمربیگری رضایت نخواهند داد. بی‌شک اگر درخشش در دوران قهرمانی ملاک و معیار انتخاب سرمربی تیم‌های ملی کشتی بود، قهرمانان مذکور کشتی آمریکا و روسیه نسبت به سرمربیان تیم‌های کشورشان لایق‌تر به نظر می‌رسیدند. با این وجود مطمئن هستیم که نفراتی چون زکی جونز و تدیف با عبور از صافی و کنکوری دقیق به جایگاه فعلی خود رسیده‌اند و اگر ما هم از آنها الگوبرداری کرده و بلافاصله پس از وداع با دنیای قهرمانی، لباس سرمربیگری تیم‌های ملی را بر تن مدال‌آوران خود نکنیم، هر کس وظیفه و جایگاه خود را بدون تکیه بر عناوین قبلی خود دانسته و خواهد شناخت.