مسعود ده‌نمکی، جمال ساداتیان، امیرحسین علم‌الهدی و فریدون جیرانی در گفت‌وگوی ویژه این هفته برنامه هفت درباره دلایل کاهش مخاطب سینمای ایران به گفت‌وگو نشستند. در ابتدای بحث، جمال ساداتیان در پاسخ به سؤال فریدون جیرانی مبنی‌بر فروش پایین و دور از انتظار فیلمهای «به رنگ ارغوان» و «هفت دقیقه تا پاییز» اظهار داشت: فروش پایین به رنگ ارغوان به شخصه برای من یک شوک بود چراکه این فیلم به نوعی تنها فیلم سیاسی 30ساله اخیر محسوب می‌شد و با وجود همه حواشی و فاصله 5 ساله تولید تا اکران انتظار استقبال بیشتری از آن می‌رفت و درباره هفت دقیقه تا پاییز همراهی تلویزیون برای تبلیغات تقریبا صفر بود. وی در ادامه افزود: برخی زمان نامناسب اکران، به قولی وقت مرده را دلیل این شرایط می‌‌دانند اما به اعتقاد من اگر اطلاع‌رسانی درباره محتوای فیلم بیشتر بود، قطعا استقبال نیز افزایش می‌یافت. این تهیه‌کننده در ادامه ضمن اشاره به پتانسیل ضعیف فیلم‌ها خاطرنشان کرد: با توجه به ممنوعیت تبلیغ از طریق شبکه‌های فارسی‌زبان خارجی (بدون هیچ جایگزین مناسب)، تبلیغات با تعرفه‌‌های موجود برای تهیه‌کنندگان چندان به صرفه نیست. ساداتیان در ادامه اذعان داشت: معتقدم همان‌طور که در مواجهه با بحران جهانی اقتصاد دولتها با بسته‌‌های مالی به کمک شرکت‌‌های مالی آمدند، اگر سینمای امروز ما دچار بحران است، باید صدا و سیما به عنوان رسانه ملی اطلاع‌رسانی کند و عملکردی تشویقی داشته باشد، اما متاسفانه حتی وعده معاونت سینمایی مبنی بر حمایت اکران و دادن بن بلیت به فیلمهای مورد توجه در جشنواره تحقق نیافت. ساداتیان نشانه‌های ریزش مخاطب را عدم تنوع در قصه و کیفیت پایین سالن‌های سینما دانست و عنوان داشت: در کشور 270 سالن سینما موجود است که عملا 150 سالن غیرقابل استفاده است و 70 درصد فروش سینماهای تهران منحصر به 5 سینمای پردیس است، به نظر می‌رسد سینمای ایران مانند سینمای پس از جنگ دوم جهانی عمل می‌کند و وحشتناک‌ترین اتفاق موجود در این شرایط خودسانسوری سینماگران است. مسعود ده‌نمکی نیز در این برنامه با نفی نگاه مصداقی به مخاطب درباره علت کاهش مخاطبان سینما گفت: رسالت حفظ مخاطب فقط برعهده دولتها نیست، شرایط امروز سینمای امروز ما با دهه 60 یا 70 متفاوت است و ما با رقبای جدیدی مواجه هستیم. وی ادامه داد: سینما تغییر کارکرد داده و تلویزیون به عنوان یک رقیب به منظور جلب مخاطب در کنار سینما قرار گرفته است. ده‌نمکی تقسیم‌بندی مخاطبان را نوعی توهین قلمداد کرد و تصریح کرد: مردم مردمند، چه دکتر، مهندس و بازیگر، چه دانشجو، کارگر، طلبه و... این جمع‌بندی از مخاطبان سینماست که در کل نسبت به مخاطبان تلویزیون، مخاطب خاص محسوب می‌شوند. کارگردان فیلم اخراجیها در ادامه گفت: فلسفه وجودی سینما، مخاطب است و اگر ما نتوانیم سینما رفتن را به صورت یک فرهنگ دربیاوریم، هر روز با صورت مساله غلط به سمت حل مشکل پیش خواهیم رفت. ده‌نمکی در ادامه اضافه کرد: مخاطب‌شناسی، زمان‌شناسی و زبان‌شناسی وجهی از سینماست و ماهیت سینما قسمت دیگر آن است که باید با دقت به آن پرداخت چرا که در حل بحران مشروعیت در سیر گذر فرهنگ شفاهی به فرهنگ مکتوب و رسیدن به رسانه دیداری و شنیداری بسیار مؤثر خواهد بود، البته این سیر قطعا باید با همپوشانی مخاطب صورت گیرد.
ده نمکی در ادامه نشست در واکنش به نظر علم‌الهدی عنوان داشت: آقای اربابی معاونت ارزشیابی وقت در مصاحبه‌‌ای با روزنامه‌ای گفته بود «من درباره الی را نجات دادم» اما من اینکه اگر الی بود اخراجیها دیده نمی‌شد را قبول ندارم، در حالی که اخراجیها به دیدن بسیاری از فیلم‌ها کمک کرد. ده‌نمکی با تأکید بر زمان‌شناسی در سینما خاطرنشان کرد: اگر فیلم «آژانس شیشه‌ای» 2 سال قبل‌تر از این تولید می‌شد به طور قطع بهتر جواب می‌گرفت، به طور کلی سینما نمی‌تواند اپوزیسیون نظام باشد، سینما بخشی از نظام است ولی متأسفانه در 8 سال اصلاحات و حتی 5 سال اخیر فیلم‌‌هایی اکران شدند که به واقع ضدجنگ بودند، این در حالی است که اگر قرار است دولتمردان نقد شوند یا فلسفه جنگ بررسی شود باید فارغ از این سیاهنمایی‌ها باشد. امیرحسین علم‌الهدی نیز در این برنامه با تایید بخشی از اظهارات ده‌نمکی عنوان داشت: مخاطبان سینما از 70 میلیون نفر در سال 1368 با ظهور رقیبی به اسم ویدئو به 65 میلیون نفر در سال 1370 کاهش پیدا کرد و در سال 80 این آمار به 21 میلیون نفر، در سال 85 به 15 میلیون و در سال گذشته به 16 میلیون تقلیل یافته است. وی در ادامه افزود: طبق این آمار به طور میانگین هر ایرانی هر 5 سال یک بار به سینما می‌رود و مباحثی چون کمبود سالن سینما، قیمت بلیت‌ها و بی‌رقیب بودن سینما در عرصه نمایش را می‌توان دلیل چنین شرایطی دانست. در ادامه این برنامه علم‌الهدی با اظهار تأسف از عدم اکران همزمان «درباره الی...» و «اخراجیها» اظهار داشت: من همچنان افسوس می‌خورم که چرا این 2 فیلم همزمان با هم اکران نشدند چراکه در این صورت همه چیز به نفع «اخراجیها» تمام نمی‌شد. علم‌الهدی با متفاوت خواندن مخاطبان درباره الی و اخراجیها بیان داشت: مخاطب درباره الی با تماشاگر اخراجیها فرق می‌کرد؛ گرچه این نکته که اخراجیها اقتصاد سینمای ایران را نجات داد را نباید فراموش کرد.