1- این همان آرزویی بود که دروازه‌بانان ایرانی حسرتش را داشتند و سازمان لیگ ناباورانه برآورده‌اش کرد. از همان روزی که ورود دروازه‌بان خارجی به لیگ برتر ممنوع شد دیگر کمتر شماره یکی بود که به این زودی‌ها از مستطیل سبز خداحافظی کند. شاید مهدی واعظی نمونه جالبی باشد. او زمانی که در پرسپولیس بود خیلی از بازی‌ها را به خاطر ناراحتی شدید گردن از دست داد تا جایی که پزشک قرمزها اعلام کرد شاید به‌خاطر دیسک گردن دیگر واعظی نتواند دروازه‌بانی کند اما به زور و ضرب آمپول و آن آتل به هر نحوی که بود واعظی آن مصدومیت شدید از ناحیه گردن را سپری کرد تا کماکان در این فوتبال کم‌دروازه‌بان، کاسب باقی بماند. چرا که نه؟ سازمان لیگ ورود خارجی‌ها را ممنوع کرد و نخستین ثمره آن، این شد که قیمت مهدی رحمتی به 666 میلیون تومان برسد، البته شاید به واسطه عملکرد این دروازه‌بان خیلی‌ها مدعی شوند این رقم برازنده اوست اما کسان دیگری هم بودند که تنها به واسطه قحطی شماره یک زبده داخلی از این ارقام نجومی بی‌بهره باقی نماندند.
2- نگاهی به لیست دروازه‌بانان تیم‌های لیگ برتری نشان می‌دهد که خیلی از مربیان هنوز روی همان مردان قدیمی تکیه کرده‌اند و همین موضوع سبب شده که کمتر دروازه‌بانی حاضر به خداحافظی از فوتبال شود. وقتی تقاضا بیشتر از عرضه باشد نباید هم از به‌وجود آمدن این موضوع چندان اظهار شگفتی کرد. اما سوال ویژه این است؛ در چند فصل اخیر کدام دروازه‌بان توانسته خودش را به مهدی رحمتی نزدیک کند؟ کدام پدیده جوان را داشتیم تا بتوانیم روی آن حساب کنیم؟ 5 سال قبل رحمتی ذخیره میرزاپور بود و اینک میرزاپور ذخیره رحمتی و این چرخه عجیب همچنان ادامه دارد. شاید مثال زدن چند بازی هفته پنجم لیگ برتر برای پی بردن به اصل ماجرا بد نباشد.
3 -ابراهیم میرزاپور که فصل قبل عملکرد قابل قبولی در سایپا داشت در این فصل آنقدر ضعیف حاضر شده که از در و دیوار باشگاه پیکان خبر اخراج قریب‌الوقوع احمدزاده شنیده می‌شود. اوج شاهکار میرزاپور به بازی با استقلال مربوط می‌شود. پیکان یک نیمه برابر آبی‌ها بهتر بازی کرد و همه منتظر بودند در نیمه دوم با ادامه این روند، روند ناکامی‌های استقلال ادامه داشته باشد اما شاهکار میرزاپور در دفع توپ جباری کافی بود تا پیکان بازنده این نبرد باشد. البته در گل دوم هم عکس‌العمل او جای مکث داشت. هر چند ضربه ایستگاهی میداوودی فوق‌العاده زیبا بود اما دروازه‌بان پیکان می‌گوید تقصیر توپ بود که من گل خوردم! به گفته میرزاپور قرار بود آن توپ به اوت برود که ناگهان روانه قعر دروازه پیکان نگونبخت شد! بدتر از همه هم جایی بود که میداوودی رسم هم‌تیمی قدیمی را به‌جا آورد و در مصاحبه‌ای با سایت شخصی‌اش اعلام کرد؛ بله شاید تقصیر توپ بود!
4 -فرهاد پورغلامی شب سختی را سپری کرد. در ابتدا قرار بود ملوان برابر سایپایی که 2 شکست متوالی را برابر پرسپولیس و ذوب‌آهن پذیرا شده بود، به دنبال پیروزی باشد اما وقتی دروازه‌بان ملوان به هیچ توپی نه نگوید آن‌وقت همه داشته‌های هر تیمی مثل ملوان به هیچ از بین می‌رود. هر چه حمله‌وران سایپا زدند مهدی رحیم‌زاده نه نگفت و اوج شاهکارش روی گل سوم سایپا بود که جابر انصاری از زاویه بسته شوت زد و دروازه‌بان تنها مسیر ورود توپ به دروازه را دنبال کرد تا یکی از همان تماشاگران روی سکو باشد البته درون مستطیل نه چندان سبز ورزشگاه تختی انزلی!
5- حسین آشنا نامی آشنا برای فوتبال ماست. او سخاوتمندانه تیم عوض می‌کند و گشاده‌دست‌تر گل می‌خورد. اگرچه نتایج نفت تهران تا امروز قابل قبول بوده اما کاری که آشنا در مصاف با پاس کرد به این زودی‌ها از ذهن حسین فرکی، سرمربی نفتی‌ها پاک نمی‌شود. نفت با یک گل جلو بود اما دروازه‌بان این تیم عوض مهار توپ ارسالی از جناح چپ تیمش، محکم خودش را به مدافع خودی می‌کوباند تا احتمالا سالیان بعد تلویزیون خودمان با آهنگ گذاشتن روی این صحنه، بتواند آن را در برنامه لحظه‌ها(!) پخش کند. امروز یکشنبه نفت میزبان استقلال است و با خیالی آسوده می‌توانید ببینید نفت تهران تا چه حد از این منطقه آسوده‌خاطر است.
6- علیرضا حقیقی چگونه دروازه‌بانی است؟ پاسخ این سوال به هیچ‌وجه روشن نیست چون یک روزی لباس منجی را بر تن می‌کند و روز دیگر برابر راه‌آهن گل‌هایی می‌خورد که آدم احساس می‌کند چقدر جای رحمان احمدی روی نیمکت ذخیره‌های پرسپولیس تنگ است. کاپیتان قرمزها برابر راه‌آهن 2 گل دریافت کرد که در گل نخست شاید مقصر علیرضا محمد باشد که بازنگشته بود اما روی گل دوم چه می‌توان گفت؟ هدایتی از بیرون منطقه 16 و نیم شوت زد و حقیقی هر چه کش آمد به توپ نرسید. پرسپولیس برد و این گل چندان به چشم نیامد اما قطعا در روزهای دشوار‌تر با این گل‌های بچگانه نمی‌توان کاسب 3 امتیاز بود.
7- مراد کوباندن و تحقیر چند دروازه‌بان وطنی و دفاع از جنس مشابه خارجی نیست، بلکه صحبت از گاف‌هایی است که هر هفته به صورت متناوب در دروازه تیم‌های لیگ برتری رخ می‌دهد و هیچ چاره‌ای برای آن پیدا نمی‌شود. وحید طالب‌لو در هفته‌های ابتدایی به‌قدری ابتدایی گل خورد که سرانجام جایش را به محمد محمدی داد و خودش رفت روی نیمکت و با امیرحسین صادقی کرکر خنده راه انداخت. اما محمدی هم در مصاف با استیل‌آذین نشان داد چندان مطمئن نیست. استقلال با در اختیار داشتن 2دروازه‌بان تراز اول ایرانی هنوز به صورت کاملا جدی از این منطقه احساس امنیت نمی‌کند. حساب کنید تیم‌های دیگر که وسع مالی تیم‌های متمول را ندارند در این وادی چه شرایطی را تحمل می‌کنند. آرزو می‌کنیم هر چه زودتر طرح ناکارآمد و عقیم مانده لیگ امارات (ممنوعیت جذب دروازه‌بان خارجی) از لیگ برتر ایران برچیده شود تا دست‌کم با جذب دروازه‌بان خوبی مثل عیسی اندوی همتایان داخلی آنها احساس نکنند تا 50 سالگی می‌توانند پول خوب بگیرند و گل مفت بخورند. باز هم نگاهی کامل و جامع به دروازه‌بان تیم‌های لیگ برتری بیندازید و با تعجب ببینید چه گلرهایی هنوز از این فوتبال منتفع می‌شوند بی‌آنکه چیزی برای عرضه داشته باشند. گویی که لیگ برتر شده مدینه فاضله مردانی که شماره یک بر تن می‌کنند و هیچ هراسی از دریافت گل‌های بد ندارند چرا که در هر صورت در فصل بعد یک تیم پیدا می‌شود که به آنها چندصد میلیون تومان بدهد.