«در مسیر زاینده‌رود» یکی از سریال‌های مناسبتی ماه رمضان امسال است که به لحاظ داشتن سوژه‌ای نو مورد استقبال واقع شده است. در قسمت‌های ابتدایی این سریال شاهد فضایی شاد و کمیک بودیم، در حالی‌که در چند قسمت اخیر عکس آن را شاهد هستیم. اسماعیل عفیفه، تهیه‌کننده این مجموعه تلویزیونی در پاسخ به این سوال که این سریال در قسمت اول و دوم به نظر می‌رسید قصه شیرینی دارد، اما از قسمت سوم به بعد ماجرا شکل دیگری پیدا کرد، چنین گفت: به هر حال این هم تکنیک است. با توجه به اینکه اتفاقات در اصفهان رخ می‌دهد شاید به همین دلیل احساس کردید که قصه مجموعه باید شیرین باشد. ما تلاش کردیم زندگی یک فوتبالیست در تهران و یک خانواده معمولی را در اصفهان به موازات هم پیش ببریم که هر کدام از آنها با مسائل مختلف روبه‌رو هستند. وی در ادامه افزود: در واقع پرداخت به تفاوت‌های این 2 خانواده برایمان مهم بود و سعی کردیم شخصیت‌پردازی صحیح دربیاید تا به هدف خود برسیم. البته چون تعداد زیادی از قسمت‌های مجموعه مانده من نمی‌توانم زیاد وارد جزئیات شوم، اما در مجموع گروه تلاش کردند اثر جذابی تهیه شود و موضوع‌هایی که مطرح می‌شود در ذهن مخاطب چالش برانگیز باشد. این تهیه‌کننده درباره انتخاب اصفهان به عنوان لوکیشن اصلی این سریال توضیح داد: سریال‌های ما در تهران خلاصه شده است، به همین دلیل فضاها هم به لحاظ بصری برای مخاطبان تکراری هستند. ما سعی کردیم مخاطب را از شهر تهران به جای دیگری ببریم، به همین دلیل اصفهان را انتخاب کردیم. البته این طرح که سریال‌ها بهتر است فقط در تهران خلاصه نشود و از لوکیشن شهرهای مختلف نیز بهره برده شود را 2 سال پیش به صورت شفاهی با آقای مرتضی میرباقری معاون سیمای سازمان صدا و سیما و مهدی فرجی مدیر شبکه یک ارائه کردیم. عفیفه یادآور شد: از سوی دیگر شهر اصفهان نماینده فرهنگ ایران است و به لحاظ بصری و زیباشناسی جذابیت‌های زیادی دارد.
در مجموعه «در مسیر زاینده‌رود» نه تنها سعی کردیم نشان‌دهنده فرهنگ زیبای اصفهان باشیم، بلکه سعی کردیم تقابل لمپنیسم و فرهنگ را نشان دهیم. از سوی دیگر چون رشته فوتبال طرفداران زیادی دارد تلاش کردیم به مقوله اخلاق در این حوزه بپردازیم به همین دلیل از آرش برهانی و کریم باقری به عنوان بازیگران بی‌حاشیه و با اخلاق در طول کار بهره بردیم تا معنی فتوت درک شود. وی درباره اینکه چه مقدار از کار در اصفهان ضبط شد، توضیح داد: ما حول و حوش یک ماه در اصفهان بودیم و صحنه‌های خارجی و برخی لوکیشن‌های خاص را ضبط کردیم. البته لوکیشنی هم در تهران پیدا کردیم که معماری آن کاملاً به خانه‌های اصفهانی نزدیک بود. این تهیه‌کننده در پاسخ به این سوال که آیا تصویربرداری مجموعه تمام شده یا نه؟ توضیح داد: تصویربرداری بخش اعظم تهران تمام شده، اما هنوز بخش کمی هست که باید تصویربرداری کنیم. البته صحنه‌ای هم داریم که هنوز تصمیم نگرفته‌ایم در تهران ضبط شود یا در اصفهان. عفیفه درباره انتخاب علیرضا نادری به عنوان نویسنده و حسن فتحی کارگردان که با آنها در «میوه ممنوعه» و «اشک‌ها و لبخندها» نیز همکاری داشته، گفت: طرح این سریال را علیرضا نادری پیشنهاد کرد. از سوی دیگر علیرضا نادری و حسن فتحی نویسنده و کارگردان توانایی هستند. وقتی افراد متبحر کنارم هستند، چرا باید ریسک کنم و فرد دیگری را انتخاب کنم. «میوه ممنوعه» و «اشک‌ها و لبخندها» تجربه خوبی بود و سعی کردم این تجربه را تکرار کنم. وی درباره استفاده از بازیگران تئاتر گفت: بازیگران تئاتر خیلی خوب و حرفه‌ای هستند و سعی می‌کنم در کارهایی که می‌سازم از آنها استفاده کنم. همیشه هم نتیجه خوب گرفته‌ایم. این تهیه‌کننده درباره استفاده از بازیگران غیر چهره مثل مهدی سلطانی هم افزود: گرچه مردم چهره او را نمی‌شناختند، اما به خوبی از پس کار برآمد و مردم از بازی او لذت می‌برند، چرا که با درک درستی از نقش توانست آن را جذاب کند. علاوه بر آن تا جایی که می‌توانستیم از بازیگران اصفهاني هم بهره بردیم. به گزارش مهر، عفیفه درباره موضع منفی که اکثر مسؤولان اصفهان درباره لهجه اصفهانی در مجموعه «در مسیر زاینده‌رود» داشتند، گفت: گرچه دوستان اعتراض زیادی داشتند، اما ما هم توجیه خودمان را داریم. در ابتدا باید این سوال را پرسید که آیا باید در شهرستان‌ها کار کرد یا نه؟ مسلماً اگر بخواهیم کار کنیم، نمی‌توانیم فقط از بازیگران بومی استفاده کنیم و باید بازیگران تهراني هم باشند چون در این صورت مثل آثار مراکز استان‌ها می‌شود که در حد متوسط است، چرا که آنها بیشتر از بازیگران بومی استفاده می‌کنند. ما قصد داشتیم کاری با استاندارد بالا بسازیم. گرچه اغلب بازیگران تهرانی هم ریشه شهرستانی دارند. این تهیه کننده در پایان متذکر شد: البته می‌پذیریم که لهجه‌ای که بازیگران مجموعه «در مسیر زاینده رود» دارند لهجه اصیل اصفهانی نیست، اما باید قبول کنید که ما در فرصت کم این مجموعه را ساختیم و زمان زیادی نداشتیم. البته اگر هم زمان داشتیم باز هم نمی‌توانستیم آن لهجه اصیل اصفهانی را داشته باشیم، چون این لهجه آهنگ خودش را دارد و جز اصفهانی‌ها فرد دیگری نمی‌تواند با همان آهنگ صحبت کند. قبول دارم به خاطر لهجه کمی مجموعه لطمه خورده است، ولی بدآموزی ندارد و مردم با شخصیت‌ها ارتباط خوبی برقرار کرده‌اند. ما قصد داشتیم بیشتر فرهنگ اصفهان را به درستی نشان دهیم. امیدوارم مردم از این مجموعه لذت ببرند.