گروه فرهنگ و هنر:
چهره‌اش برای بسیاری از مخاطبان تلویزیون ناآشنا بود و به همان میزان حضور گرمش توجه‌برانگیز. کمتر کسی می‌دانست که او چهره‌ای توانمند در عرصه بازیگری است، آن هم در مدیوم تئاتر که بیشترین استعداد و توانمندی را برای ایفای یک نقش می‌طلبد. حاج بهزاد «در مسیر زاینده‌رود» از استعدادهای تئاتر است و این را می‌توان در همین حضور درخشانش در مقابل دوربین حسن فتحی تایید کرد. مهدی سلطانی برخلاف تصور بسیاری از علاقه‌مندان «در مسیر زاینده‌رود» اصفهانی نیست و تجربه آنچنانی هم در کار مقابل دوربین ندارد اما به مدد هدایت حسن فتحی از پس ایفای نقش بهزاد مصیب به‌خوبی برآمده و بی‌تردید از آینده‌داران این عرصه خواهد بود. البته سلطانی در دهه 70 نقش‌های کوتاهی در سریال «کارآگاه» و «محاکمه» به کارگردانی حسن هدایت داشته و با همین کارگردان سینما را هم تجربه کرده‌است اما عمده فعالیت‌های او به‌صورت جدی به تئاتر، آن هم بازیگری در این عرصه مربوط می‌شود. سلطانی بیش از 25 نمایش بازی کرده و دارای مدرک دکترای تئاتر از دانشگاه آوینیون فرانسه و عضو هیات علمی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران است.
درباره «دیده‌شدن»
سلطانی در نخستین گفت‌وگوی مبسوط خود پس از استقبال از مجموعه «در مسیر زاینده‌رود» این‌گونه «دیده شدن» را تبیین می‌کند: ابتدا باید تعریفی از دیده شدن ارائه بدهیم. بازی در چند سریال و دیده شدن توسط مردم مبنی‌بر خوب دیده شدن نیست و بازیگری می‌تواند در حوزه تئاتر هم مورد توجه قرار بگیرد. وی در گفت‌وگو با مهر افزود: دغدغه اصلی من تصویر نیست. کارم را از تئاتر شروع کردم و در حال حاضر مشغول تدریس در دانشگاه تهران هستم. اگر شرایط برایم پیش بیاید و پیشنهاد خوبی هم داشته باشم، می‌توانم کار تصویر را بپذیرم. کارهایی که پیشنهاد شده بنا به دلایلی برایم قابل قبول نبوده یا خیلی وقت‌ها شرایط برای پذیرفتنشان مساعد نبوده است. سلطانی معتقد است: برای کسانی که در عرصه بازیگری کار می‌کنند دیده شدن کاری ندارد، چون سریال‌های مختلف و کارهای زیادی به آنها پیشنهاد می‌شود. فکر می‌کنم بخش زیادی از این ماجرا به شانس بازمی‌گردد. یک بازیگر ممکن است شانس بیاورد و متن خوبی دستش برسد و بعد هم یک کارگردان خوب به او پیشنهاد همکاری بدهد و همه چیز به گونه‌ای باشد که او دیده شود. این اتفاق نه‌تنها درباره امثال من بلکه درباره تاریخ سینمای ایران و جهان صدق می‌کند.
همه چهره‌ها بد نیستند
بازیگر نقش حاج بهزاد در ادامه به موقعیت بازیگران پولساز در سینما پرداخت و در تشریح تعداد اندک چنین بازیگرانی که مخاطب را به سینما بکشانند، گفت: بخشی به نشناختن تهیه‌کننده و کارگردان بازمی‌گردد اما باید در نظر داشته باشیم که درباره مخاطب عام حرف می‌زنیم و این مخاطب سریال را به خاطر کیفیتش نمی‌بیند و بیشتر چهره مورد نظرش است. او می‌خواهد هنرپیشه مورد نظرش را ببیند. البته اگر قصه خوب باشد و بازیگر هم کار خودش را درست انجام بدهد مخاطب از دیدن آن لذت می‌برد. ما هیچ وقت به خاطر دیدن چهره یک موزیسین به کنسرت نمی‌رویم، ما می‌خواهیم موسیقی خوب گوش کنیم. اما الان مردم به خاطر قیافه موزیسین‌ها به کنسرت می‌روند و اینکه چه آهنگی قرار است بشنوند و کیفیت این موسیقی در چه حد است، در درجه دوم اهمیت قرار می‌گیرد. البته حرف‌های من به معنی این نیست که همه چهره‌ها بد هستند. اگر خوب انتخاب بشوند خیلی هم خوب است.
بازیگری هنر متقاعد کردن است
سلطانی در ادامه درباره کیفیت ایفای نقش در مجموعه «در مسیر زاینده‌رود» گفت: بازیگری را اگر به 2 بخش تقسیم کنیم یکی ایفای نقش و یکی رسیدن به آن است. رسیدن به نقش در تئاتر، تلویزیون و سینما یکی است اما در ارائه نقش مدیوم‌ها با هم متفاوتند. بازیگری که قرار است در سالن اصلی تئاتر شهر نمایشی را اجرا کند اجرایش در سالن چهارسو متفاوت است. ایفای تلویزیونی با سینمایی متفاوت است. برای من همیشه این مهم است که چگونه عملی را انجام بدهم که علاوه بر اینکه از فیلتر بازیگری بگذرد، بازی به نظر نرسد و به واقعیت نزدیک باشد. وی افزود: من پیرو این حرف لاينس‌اليویه هستم که می‌گوید بازیگری هنر متقاعد کردن است. ابتدا متقاعد کردن خویشتن که به‌واسطه آن مخاطب هم متقاعد شود. چطور می‌شود در شرایط دروغین و فرض شده توهمی از یک واقعیت ارائه دهیم. اگر به جایی هم رسیدم به خاطر همین است.