برخورد اخیر برخی محافل و رسانه‌ها نسبت به چند هنرمند، آن هم با بهانه‌های سیاسی به عقیده من حاصل نگاه دیکتاتورمآبانه‌ای است که در این رسانه‌ها حاکم شده و سعی می‌کنند با هوچی‌گری و ارعاب حرف خود را پیش ببرند. هما‌ن‌هایی که تا دیروز شعارهای روشنفکری می‌دادند و دم از آزادی می‌زدند امروز به جایی رسیده‌اند که حتی برای انتخاب شخصی آدم‌ها هم احترام قائل نیستند و صرفا به‌دلیل همخوان نبودن یک انتخاب با سلیقه خود رویه توهین و اتهام را در پیش می‌گیرند. گویی سیاست کلی اینها متاثر از همان سیاست معروف جورج بوش است که می‌گفت: «هر کس با ما نیست بر ماست»(!) نکته جالب اینکه این رویکرد که زمانی صرفا در حوزه‌‌‌های سیاسی کارکرد داشت این روزها در هنر هم رواج پیدا کرده و در این حوزه هم این قبیل رسانه‌ها قواعد بازی را به هم می‌زنند. نه فقط فرهنگ و هنر که حتی در حوزه‌هايی چون علم یا ورزش هم این رویکرد قابل مشاهده است. اگر رفتار و گفتار این گروه را در همه این حوزه‌ها زیر نظر داشته باشیم به راحتی متوجه می‌شویم که نوعی نگاه میلیتاریستی بر آن حاکم است و تمام توان خود را هم برای به کرسی نشاندن دیدگاه‌هایشان به کار می‌گیرند. در دیگر سو اما متاسفانه شاهدیم که رسانه‌های ارزشی معمولا در این موارد منفعل عمل می‌کنند و اصلا پای چهره‌ها و آدم‌های خود نمی‌ایستند. این هم مربوط به چند رسانه امروز نیست که در مجموع اگر جریان کلی نیروهای ارزشی پس از انقلاب را رصد کنیم، خواهیم دید که همواره اینگونه بوده‌اند. در جوامع هنری و رسانه‌ای بارها دیده‌ایم که قدر هنرمندان و نیروهایی که پای آرمان‌ها ایستاده‌اند دانسته نمی‌شود و بیشتر در پی جذب دیگرانند. این رویه، رویه‌ای نادرست است که در چنین مواردی موجب انفعال در برابر تبلیغات جریان‌های دیگر می‌شود.
*کارگردان سینما و تلویزیون