«وقتی احساس کردی به گریه احتیاج داری، کمی با من باش». این سرود را هواداران لیورپول در گوشه‌ای از ورزشگاه آنفیلد و در دراماتیک‌ترین لحظاتی که برای تیمشان سپری می‌شود، می‌خوانند. واقعا فکر می‌کنید چه مساله‌ای موجب می‌شود دراماتیک‌ترین لحظات فوتبال برای ما مجذوب کننده باشد؟ بدون شک شما هرگز نمی‌توانید قابی که روبرتو باجو را در فینال 94 پس از آن به هدر دادن پنالتی به تصویر می‌کشد فراموش کنید. حتي قهرمانی پسران سلسائو پس از 24 سال آنقدر حائز اهمیت است که به هیچ عنوان نمی‌توان از کنارش به سادگی گذشت ولی تصویر بودای کوچک خاطره‌ای را زنده می‌کند که به همین سادگی از اذهان پاک نمی‌شود. در اینجا باید به یک اصل روانشناسی اشاره کرد که شما همیشه قهرمانانی را ستایش می‌کنید که در پایان داستان یا فصل، یک شاهکار سینمایی به طرز دراماتیکی حذف می‌شوند، این موضوع یک نوع همذات‌پنداری است که بعدها با مرور خاطرات به شما نشان می‌دهد رنگ این نوستالژی مجذوب‌کننده‌تر از یک پیروزی دلچسب است! زیاد تعجب نکنید چون در اینجا با اشاره به بعضی از لحظات دراماتیک در فوتبال، شما هم با ما هم عقیده می‌شوید.
دل‌پیرو و آن فینال یورو 2000
فینال جام ملت‌های اروپا 2000 یکی از زیباترین فینال‌هایی بود که میان فرانسه و ایتالیا در ورزشگاه «دی‌کویپ روتردام» برگزار شد. اما از میان همه لحظات آن شب رویایی که فرانسه را به بام اروپا رساند هرگز نمی‌توان آن صحنه‌ای را که الکس نتوانست از 2 شانس به وجود آمده کمال استفاده را ببرد فراموش کنیم. حتی دل‌پیرو در همان زمان عنوان کرد: «در آن لحظه‌ای که با بارتز تک‌به‌تک شدم، فکر می‌کردم فابین از دروازه بیرون می‌آید اما او خیلی خوب با پایش توپ را مهار کرد.» همین مساله موجب شد فرانسوی‌ها بعد از خراب شدن موقعیت گل آتزوری از روی یک ضد حمله به گل برسند. الکس در ادامه مرور آن خاطرات اضافه می‌کند: «همیشه چشم‌هایم را می‌بندم و درست آن 2 موقعیت گل را مرور می‌کنم، واقعا لحظه اسفناکی بود».
رؤیای گازا
پل گاسکوئین ملقب به «گازا» در توصیف دلایل اشک ریختن در جریان و پایان بازی نیمه نهایی جام‌جهانی 1990 مقابل آلمان گفت: «از کودکی رؤیای بازی در جام‌جهانی و رویارویی با ایتالیا را داشتم اما کارت زرد داور این فرصت بزرگ را از من گرفت.» علاوه بر گازا، استیوارت پیرس هم به خاطر از دست دادن یک ضربه تعیین‌کننده در ضیافت پنالتی‌ها اشک ریخت. او در یک بازی دیگر هم با وجود فریب دروازه‌بان، پنالتی‌اش را از دست داد و دلیلی برای گریه یافت.
بکس
بکام 2 بار مصائب پرشمار دوران حرفه‌ای خود را با گریه بروز داد؛ بار اول زمانی که با پنالتی معیوب شکست انگلیس مقابل پرتغال در مرحله یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی 2006 را رقم زد و بار دیگر وقتی آوریل امسال به دلیل مصدومیت از ناحیه پاشنه آشیل فرصت تجربه چهارمین جام‌جهانی را از دست داد. آباته، مدافع میلان مظلومیت بکس را شرح داد: «در رختکن بدون حتی یک کلمه حرف گریه کرد».
جان کوچولو
اشک‌های جان‌تری در پایان بازی منجر به شکست انگلیس مقابل پرتغال در مرحله یک‌چهارم نهایی جام‌جهانی 2006 یک هم‌گرایی ساده تلقی می‌شد اما در شب بارانی مسکو عمق حسرت یک کاپیتان مسؤول را نشان می‌داد. اگر او هنگام نواختن پنالتی پنجم تیمش لیز نمی‌خورد، جام فصل 2008 - 2007 لیگ قهرمانان به جای من‌یو به چلسی می‌رسید. اشک‌های‌تری زیر باران هم گم نشد.«جان کوچولو» در پایان بازی برگشت نیمه‌نهایی فصل 2005 - 2004 لیگ قهرمانان با لیورپول از گل مشکوک لوئیس گارسیا به خشم آمد و گریست. او از گریه جلوی جمع نمی‌ترسد: «اصلا شرمسار نیستم چون سال‌ها آرزوی قهرمانی در اروپا را داشتم. پس از آن ناکامی دیگر نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم. همه می‌دانند چقدر احساساتی هستم».