مورینیو یا بنیتس، برای اینتر تفاوت چندانی نمی‌کند، همه چیز طبق روال این سال‌های اخیر در حال پیگیری است و هیچ مساله‌ای در این باشگاه تغییر زیادی در خود نمی‌بیند جز بالا رفتن انگیزه و قدرت‌طلبی سیاه و آبی‌های سرزمین چکمه‌ای. به نظر، برای مدیران و مسؤولان این تیم ایتالیایی قهرمانی و رسیدن به افتخار آهسته آهسته تبدیل به عادت شده و این تیم قصد ربودن افتخارات و پیروزی‌های ارزنده‌ای که دشمن دیرینه‌اش، یوونتوس طی سال‌های گذشته کسب کرده را دارد. در آستانه آغاز رقابت‌های سری A در فصل 2011- 2010 چهره اینتر بنیتس نسبت به اینتر مورینیو تغییر زیادی نکرده و بازیکنان با همان قدرت و شادابی در جلسات تمرینی و دیدارهای مختلف حاضر شدند و آمادگی خود را برای تکرار قهرمانی‌های فصل گذشته اعلام کردند. تنها 90 روز از بالا بردن جام قهرمانی اروپا در ورزشگاه زیبا و منحصر به فرد برنابئو نمی‌گذشت که اینتری‌ها با مربی جدید خود جام دیگری را بالای سر بردند؛ سوپرجام ایتالیا که این بار از آن این تیم شد و نرآتزوری با غلبه بر جالوروسی جدال قهرمانی سال جاری را به قوت خود نگه داشت تا همچنان رانیری در حسرت پیروزی بر اینتر بماند. فصل گذشته زرد و قرمزهای پایتخت با کلودیو رانیری که جانشین اسپالتی شده بود به خوبی پیش رفتند و در هفته‌های پایانی خود را به اینتر مورینیو رساندند اما بار دیگر اشتباهات ذاتی رانیری موجب شد عدم موفقیت او در یووه این‌بار در رم نیز تکرار شود و این تیم پایتخت‌نشین با سزار رمی‌ها نیز به قهرمانی نرسد. حالا این اتفاق یک‌بار دیگر در آستانه فصل تازه برای رم در برابر اینتر با مربی جدیدش روی می‌دهد تا خاطرات گذشته تداعی شود و اینتر با نتیجه 3 بر یک به پیروزی برسد و در نهایت قهرمان سوپرجام کشورش شود. با این اوصاف نباید انتظار فروپاشی اینتر پس از خروج مربی جنجالی‌اش را داشته باشیم. این تیم به خوبی اسکلت و انگیزه خود را حفظ کرده و حالا با تفکرات جدیدی به دنبال ادامه افتخارات است اما آیا تغییر روی نیمکت یک تیم نمی‌تواند در روش و خواسته یک باشگاه تاثیر بگذارد؟ این امکان ندارد زیرا هر مربی سیستم و نظریات خاص خود را دارد و بی‌شک رافا بنیتس نسبت به ژوزه مورینیو تفاوت‌هایی دارد اما آیا این تفاوت‌ها در روند نتیجه‌گیری تیمی مانند اینتر که با تبعید رقیب نامی خود، یووه در تابستان 2006 به سری B یکباره سیر صعودی عجیبی به خود گرفت و سال‌ها خاموشی و ناکامی‌اش را با پیروزی‌های پیاپی در سری A و سرانجام قهرمانی در اروپا به پایان برد، بی‌تاثیر خواهد بود؟ به نظر نمی‌رسد تفاوتی وجود نداشته باشد و ما اینتر را همانند فصل گذشته سرزنده و تهاجمی ببینیم. این تیم، مورینیویی که تحمل ناکامی و شکست نداشت را در کنار خود نمی‌بیند؛ مربی‌ای که توجهی ویژه به ارائه یک فوتبال هماهنگ و متعادل در حمله و دفاع داشت و حالا بنیتسی هدایت آنها را برعهده گرفته که تفکرات تدافعی‌اش او را به فوتبال ایتالیا نزدیک کرده است. نمی‌توان با پیروزی در چند دیدار تدارکاتی یا حتی سوپرجام ایتالیا به این نتیجه برسیم که اینتر همان اینتر است بدون تغییر و این تیم همان نرآتزوری‌ای خواهد بود که در 2 سال اخیر از آن شاهد بودیم. بنیتس از نتایج به دست آمده تا این لحظه بی‌اندازه راضی و البته هیجان‌زده است، او خیلی زود با اینتر به پیروزی رسید و همین مساله می‌تواند موفقیت‌های بعدی این تیم را به همراه بیاورد اما روی دیگر مساله را نیز نمی‌توان فراموش کرد؛ غرور و هیجانی که مجموعه سیاه و آبی‌های کشور را در خود غرق کرده و به خوبی در اظهارات و گفته‌های تک‌تک مجموعه اینتر دیده و شنیده می‌شود: «ما بهترینیم». این جمله معروف مورینیو است که در هر تیمی که مربی آن است بازگو و تاکید می‌کند. حالا او رفته و اینتر بدون او نیز چنین نظری دارد و معتقد است، بدون ژوزه نیز اینتر می‌درخشد. رافا نیز همین نظر را دارد و تجربیات ارزنده و قدیمی خود را به رخ رقبای ایتالیایی می‌کشد و می‌گوید: «من قدیمی و باتجربه هستم، هیچ نگرانی‌ای وجود ندارد. من اینجا آمدم تا از مورینیو موفق‌تر شوم و پیروزی‌های بیشتری کسب کنم. تا اینجا که یک جام را برده‌ام.»
با این حال سعی در حفظ احساسات خود دارد زیرا معتقد است، سنی از او گذشته و برای هیجان‌زده شدن از یک نتیجه مثبت زمان مناسبی نیست، هر چند گلزنی و پیروزی در هر دیدار را ارزشمند و مفید می‌داند. به هر حال رافا از شرایط و مسؤولیت سخت خود به خوبی آگاه است، شاید بسیاری موفقیت‌هایش را به حساب تیم آماده و کاملی بدانند که از مورینیو به او ارث رسیده و این تازه شروع راه دشوار برای پیشروی او در کشوری است که کمتر به مربیان غیر ایتالیایی روی خوش نشان می‌دهد. بنیتس برای تکرار قهرمانی و حفظ جایگاه کنونی اینتر نه‌تنها رقبای نامی و بزرگ ایتالیایی را در پیش دارد بلکه مقایسه تیم او با تیم مورینیو و نتیجه‌گیری‌های گذشته و حال در کنار جنجال‌های مورینیو را تجربه خواهد کرد و خود نیز با اظهارنظراتی از قبیل اینکه می‌خواهم از او موفق‌تر شوم راه را برای دشواری بیشتر مسیرش هموارتر کرده است. بله او نیز می‌خواهد همانند همتای پرتغالی‌اش موفق شود اما او در دنیای فوتبال شناخته شده است و به نظر نمی‌رسد تقلید راه و روش ژوزه او را به نتیجه دلخواهش برساند. شاید اگر به راه و عقاید خود ایمان بیشتری داشته باشد و سیستم خود را پیدا کند بیشتر به موفقیت نزدیک باشد زیرا مورینیو تنها مورینیو است و مخالفانش نیز معتقدند او یک استثناست و تفاوت‌ها و عقایدش موجب شد اینتر از تیمی كسل‌كننده تبدیل به یک قهرمان شود و بازیکنانش همه عناوین بهترین بازیکنان اروپا را به خود اختصاص دهند. با این حال اینتر هرگز با تفکرات و روش فوتبال کشورش همخوانی نداشته که این تفاوت در ترکیب و بازیکنان حاضر در لیستش نیز به‌خوبی دیده می‌شود، کمترین تعداد بازیکن ایتالیایی در تیم قهرمان سری A و حالا یک مربی با تفکراتی شبیه فوتبال سرزمین چکمه‌ای. تضادی در پیش است و این تغییرات به ظاهر ساده می‌تواند با خود موفقیت یا حتی شکست و ناکامی را برای اینتری‌ها به ارمغان بیاورد. هیچ چیز مشخص نیست، یک بازی نمی‌تواند تاثیرات تغییرات به وجود آمده را ثابت کند و نشان دهد بلکه یک فصل با تعداد زیادی بازی، سرنوشت یک جام و یک تیم را روشن و لیاقت یک مربی را ثابت می‌کند. با این حال این اینتر همچنان قدرتمند است و قدرت و روحیه بازیکنانش ارثی است که از مورینیو به آنان رسید.