واقعا چگونه می‌توان «خداحافظی» را ترسیم کرد؟ و این اتفاق درست چه زمانی رخ می‌دهد، وقتی احساس می‌کنید که دیگر زمین و زمان هم نمی‌تواند جریانی را به حالت سابقش بازگرداند.وقتی مقابلتان جریان فکری است که تمام گذشته و خاطرات را فراموش می‌کند. درست همان موقع است که زمان شما را به سمت خداحافظی سوق می‌دهد. حالا این طلاق یا خداحافظی در نزد هر یک از بازیکنان به گونه‌های مختلف تعبیر شده، یکی با سکوت، دیگری با اعتراض و دادن بیانه و عده‌ای هم با رضایت خاطر! اما سؤال اصلی اینجاست آیا جدایی تنها راهی است که پیش روی باشگاه و بازیکن قرار گرفته است؟ آیا نمی‌توان به خاطر دلبستگی به هواداران، به رنگ پیراهن و تمام نوستالژی‌های موجود در دفترچه خاطرات حرفه‌ای یک مجموعه، از انتخاب آخرین راه گذشت؟ بدون شک زمانی که این اتفاق می‌افتد تنها هواداران هستند که با چشمانی اشک‌بار نظاره‌گر این اتفاقات خواهند بود و پس از جدایی، هم بازیکن و هم سران باشگاه به خوبی می‌دانند که دیگر راهی برای بازگشت وجود ندارد. واقعا وقتی اشتباهی رخ می‌دهد دیگر جایی برای بازگشت به عقب نیست و تنها چیزی که آزار دهنده می‌شود صدای پای شکستن خاطراتی است که روزگاری برای یک ستاره ارزشمند بود و بعد از اين اتفاق است كه هر دو طرف دچار تنهايي مزمن مي‌شوند.
خداحافظی شماره 17 دوست‌داشتنی یووه
نوشتن از خداحافظی سخت است، نوشتن از رفتن و جدایی، حالا باید از خداحافظی شماره هفدهی در یووه بنویسیم که 10 سال برایمان گل زد و خوشحال‌مان کرد، ستاره‌ای فرانسوی که در سخت‌ترین روزها زمانی که به سری B رفتیم در کنارمان ماند و تنهایمان نگذاشت اما حالا او می‌رود تا تنهایمان بگذارد و تنها زمانی که شماره هفدهی را دیدیم به یادش بیفتیم و نام ترزه‌گل را بر زبان بیاوریم، ترزه‌گل، دیوید دوست‌داشتنی یوونتوسی‌ها که همیشه در قلبمان خواهی بود.پس از 10 سال حضور در یووه و پوشیدن پیراهن شماره 17 سیاه و سفید و به ثمر رساندن گل‌های زیبا و فراموش‌نشدنی زمان جدایی‌اش فرا رسید، زمانی تلخ و ناخوشایند در آخرین روزهای نقل و انتقالات تابستان، سرانجام شایعات تابستانی هر ساله به نتیجه رسید و مهاجم فرانسوی و دوست‌داشتنی یوونتوسی‌ها پس از 10سال از این تیم و تیفوسی‌هایش خداحافظی خواهد کرد. ترزه‌گل از همه تیفوسی‌ها و دوستدارانش در یووه خداحافظی کرد و
آندره آنیلي نیز خداحافظی دیوید ترزه‌گه را اینگونه توصیف کرد و گفت: «من اینجا بودم درست مانند همه تیفوسی‌ها زمانی که دیوید به یووه آمد و حالا او با 171 گل زده در 10سال بازی از کنار ما می‌رود، زمانی که یک مهاجم معدل 17 گل زده را در یک فصل از آن خود می‌کند نیازی به هیچ توضیحی ندارد. این داستان واقعی عشقی است که میان یووه و ترزه‌گه بوده و هست، دیوید برای همیشه در قلب همه یوونتوسی‌ها حضور دارد». دیوید برای همه شناخته شده است؛ مهاجمی تیزهوش با شم بالای گلزنی که در کنار یووه از سال 2000 پس از گلزنی به تیم ملی ایتالیا که گل مرگ آتزوری در فینال یورو 2000 بود به یوونتوس ایتالیا پیوست و همراه آلساندرو دل‌پیرو پیروزی‌های بزرگی را برای یووه به ارمغان آورد و با گل‌های فراوانی که به ثمر رساند رکورد بیشترین گل زده مهاجم خارجی باشگاه را نیز از آن خود کرد تا در تاریخ یووه ماندگار شود. حالا او راه خروجی باشگاه را پیش گرفته و با یوونتوس و یوونتوسی‌ها خداحافظی می‌کند، با تیم و هوادارانی که 10 سال در کنار آنان زندگی کرد و با شهری مه‌گرفته که برای او زیباترین و مفرح‌ترین شهر دنیا بود.
شماره 17... دیوید...ترزه‌گه! این معنای 10 سال اخیر است. 171 گل زده در کنار 320 بازی انجام داده همراه یووه با معدل گلی باور‌نکردنی و دو گل و هت‌تریک‌های فراوان در یک بازی، این آمار به اندازه کافی ارزش‌های یک بازیکن را ثابت می‌کند. دیوید تاریخ یوونتوس است، داستانی دوست‌داشتنی همراه با عشق و علاقه. شاه دیوید، کوربا، ترزه‌گل القابی که شایسته او است.
پیام دل‌پیرو
زمان خداحافظی فرا رسیده. شمار فصل‌هایی که با هم بازی کردیم و گل‌هایی که با هم زدیم از دستم در رفته. می‌دونی، من و تو زوج خط حمله‌ای هستیم که در تاریخ یووه بیشترین گل رو زده، حتی بیشتر از زوج چارلز و سیوری، و تو خوب می‌دونی این برای هر دوی ما چقدر غرورانگیزه.چه بیشمار ترکیب‌هایی که با «ترزه‌گه-دل‌پیرو» و «دل‌پیرو-ترزه‌گه» تمام شد، چه پیروزی‌ها و حتی چه شکست‌هایی (که خوشبختانه شکست‌هایمان کمتر بود). اما در همه آنها، هیچکس نبود که بیش از تو در کنارش بازی کنم. میانگین 17 گل در هر فصل، مثل شماره‌ات، کافی است بگوید که تو چقدر مهلک بودی اما برای من که کنار تو بازی کردم این عدد‌ها مهم نیست، برای همه ما، برای یوونتوس یک افتخار است که یکی از بزرگ‌ترین مهاجمانی که تاریخ به خودش دیده است همراه ما بازی کرده است. حالا راه تو جدا شده، این رسم فوتبال است. جای تو در رختکن خیلی خالی خواهد بود. اما باید بگویم، امیدوارم در ماجراجویی جدیدت هم موفق باشی. دفعه بعد که همدیگر را دیدیم، خاطرات زیادی برای گفتن خواهیم داشت.
«خداحافظ، دیوید، از طرف آلساندرو دل‌پیرو».