خیابان ولیعصر به عنوان طویلترین خیابان خاورمیانه در آغازین سالهای حکومت پهلوی اول ساخته شد تا در کنار مجموعهای از خیابانها و میدانها و بناهای سترگ شاهدی باشد بر مدرنیسم یا شبه مدرنیسم آن دوران. اما «زمان» و «مهاجرت» در طول این سالها به تغییر بسیاری از الگوهای زیست محیطی شهر پرداختند و در این مجال، ولیعصر نیز از یک خیابان تفرجگاهی به پارکینگ وسیعی برای ماشینها بدل شد تا اینکه سازمان نامآشنایی به نام سازمان زیباسازی سه سال قبل تصمیم گرفت با بازسازی و نوسازی پیادهروهای این محور دوباره روح دلانگیز تفرجگاههای انسانی را به آن بدمد! انگار همین دیروز بود که بازسازی و بهسازی پیادهروهای خیابان ولیعصر به یکی از داغترین خبرهای پایتخت بدل شده بود و اطرافش هزار و یک شایعه میچرخید. در این میان مهمترین نکته بحث برانگیز هزینه سنگفرش کردن و بازسازی جویها بود که تا مدتها در هالهای از ابهام گیر کرده بود. هزینه ساخت این پیادهروها که در ابتدا ۱۵میلیارد عنوان شده بود کمکم به ۱۷میلیارد، بعد از گذشت یک سال به ۲۰ میلیارد و در نهایت به ۲۵ میلیارد تومان رسید تا اینکه شورای شهر تهران از شهرداری خواست صورت دقیق هزینهها و نحوه واگذاری این پروژه به پیمانکاران و همچنین خرید سنگهای گرانقیمت پیادهروهای تهران را به شورای شهر ارائه کند. ماجرا به همین جا ختم نشد، دزدی سطلهای زباله، سرقت تاسیسات فنی و زیرساختی، از بین رفتن بخش اعظمی از مبلمان شهری کار شده در حاشیه پیادهرو و از همه مهمتر مشکلات تازهای که برای جویهای خیابان ولیعصر به وجود آمده بود باعث شد که بسیاری از اهالی این خیابان طویل، مرگ درختان را فراموش کرده و با دغدغههای روزمره تازهای درگیر شوند. این در حالی است که تازگیها مشکلات جدیدی هم به همه حاشیههای این خیابان پرحاشیه افزوده شده است. مدتی است که جویهای ولیعصر پر از جلبک و لجن شدهاند و علاوه بر آلودگی آبهای سطحی شهر و بوی تعفن، ظاهر پیاده روی ولیعصر را تهدید میکنند. برای بررسی این مشکل کار را با نخستین سوال آغاز کردیم؛ آیا مصالح به کار رفته در کف جوی باعث جلبکزایی آن شده است؟ یکی از استادان دانشگاه خواجه نصیرطوسی و از اعضای انجمن بتون ایران در پاسخ به این سوال میگوید: بله، قطعا! متاسفانه در بازسازی جویها و کانالهای آبرسانی این خیابان از دانش فنی استفاده نشده است. علی رضا باقری میافزاید: باید بتون به کار رفته در این نقاط روانساز داشته باشد تا علاوه بر انتقال آسان آب از ایجاد جلبک نیز جلوگیری کند. در حالی که بتون فعلی نه تنها این خاصیت را ندارد، بلکه به لحاظ قلیایی به سرعت خورده شده و از بین میرود. وی به سیستمهای اجرا شده در کشورهای دیگر اشاره میکند و با تاکید روی فعالیتهای انجام شده در کشور کانادا میگوید: دانش فنی بخش دانشگاهی کشور در این زمینه کاملا پیشرفته است در حالی که شهرداری به هیچ عنوان از آن استفاده نمیکند. درحال حاضر ما در کانادا همین کار را به صورت آزمایشی انجام دادهایم و بهترین نتایج را گرفتهایم. کانالهای آب آن جا در حال حاضر بدون کوچکترین خوردگی و جلبکزایی در بدنه شهری قرار گرفتهاند. اما نظر رئیس سازمان زیباسازی شهر تهران متفاوت با اینهاست. حجت الله ملاصالحی معتقد است که این مشکل هیچ ربطی به مصالح به کار رفته در کف جویها ندارد. او به «وطنامروز» میگوید: مشکل اصلی جلبکزایی به خاطر شستوشوی نامناسب و دیر به دیر است که به زودی برطرف
خواهد شد.
وی به جلسه مشترک سازمان متبوعش با شهرداریهای مناطق همجوار خیابان ولیعصر اشاره میکند و میافزاید: در این هفته جلسهای با آنها داریم تا بحث شستوشوی جویها را به شهرداری مناطق واگذار کنیم چرا که این کار قبلا به عهده آتشنشانی بود و خوب انجام نمیشد. ملاصالحی ادامه میدهد: تمام مسیر جویهای خیابان ولیعصر خشکه چینی شده است و به همین دلیل نمیتوان مشکل جلبکزایی را به مصالح آن مربوط کرد. با خشکه چینی انجام شده در حال حاضر بهترین امکانات برای مهار سیلابهای زمستانی در این مسیر به وجود آمده و چون آب از خلل و فرج کف جوی به زمین میرود درختان ولیعصر در این سه سال دیرترین خزان را به خود دیدهاند. البته رئیس سازمان زیباسازی و مطرحکننده طرح بهسازی ولیعصر معتقد است که در حال حاضر بسیاری از اصول اولیه کار در این خیابان مورد تعرض عوامل انسانی قرار گرفته که به عنوان نمونه میتوان به ربوده شدن سطلهای زباله و شکسته شدن بتونهای حاشیهای برای ایجاد پلهای پارکینگی غیرمجاز اشاره کرد. اینکه آیا با انتقال مسؤولیت شستوشوی جویهای ولیعصر از سازمان آتشنشانی به شهرداری مناطق، ظاهر این پیادهروهای شهری بهبود پیدا میکند یا خیر، مسالهای است که باید فعلا منتظر نتیجه آن ماند، اما سوال اساسی که مطرح میشود این است که آیا بحث بهداشتی این جلبکها نیز با آب از بین میرود یا اینکه شیب کم جویها مقصر اصلی این اتفاق تلخ است؟