۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۰۳:۲۵
گفت‌وگو با مهدی زری‌باف، سردبیر برنامه‌های رادیویی

درنهایت یک معلم هستم

حدوداً سه سال پیش عصر‌گاهان رادیو جوان برنامه‌ای را با نام «روی خط جوانی» روی آنتن می‌برد. تلاش مهدی زری‌باف و تیم همیشگی‌اش توانست این برنامه را جزو پرمخاطب‌ترین برنامه‌های رادیویی بعد از انقلاب قرار دهد که این موفقیت کمتر شامل دیگر برنامه‌های رادیویی بوده است. مهدی زری‌باف از فضای رادیو فاصله گرفت و امروز به بهانه ساخت مستندهای ورزشی که این روزها سخت مشغول تهیه آنهاست با او همکلام شدیم. کار قبلی او در این زمینه مستند مردان پرسپولیس بود. زری‌باف سال گذشته کارگردان برنامه صبحگاهی صبح بخیر ایران

ایده ساخت مستند مردان پرسپولیس از کجا شکل گرفت؟

همانطور که می‌دانید حدودا سه سال پیش من و دوستانم در شبکه جوان برنامه «روی خط جوانی» را روی آنتن می‌بردیم که این برنامه توانست این شبکه را در رده اولین شبکه پر مخاطب قرار دهد. خوشبختانه روی خط جوانی با 67 درصد مخاطب، پر شنونده‌ترین برنامه رادیویی بعد از انقلاب شناخته شد. بعد به همراه دوستانم به شبکه سه سیما رفتیم و دست به کار ساخت مستند شدیم و سپس کارم را در برنامه صبح بخیر ایران (شبکه یک سیما) به عنوان کارگردان هنری آغاز کردم تا اینکه به من پیشنهاد ساخت کلیپ‌هایی درباره تیم پرسپولیس شد و من سعی کردم با دوربین‌های متعدد با تیم پرسپولیس همراه شوم و تمام اتفاقاتی که از دید تماشاگر پنهان است را نشان دهم. تمرین تیم، پشت صحنه بازی‌ها، تمام اتفاقات تیم و... را به تصویر کشیدم. اقبالی که از این مستند در داخل و خارج از کشور صورت گرفت باعث شد امسال هم مستندی راجع به تیم استقلال بسازم. در حین ساخت این مستندها متوجه شدم استقلال و پرسپولیس بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم طرفدار دارند. فیلم مردان پرسپولیس را در خانه سینما برای دوستان هنرمندم نمایش دادم و خیلی جالب بود که در بین هنرمندان هم این دو تیم طرفداران زیادی دارند و نظرات مثبت زیادی گرفتم. من فکر می‌کنم فوتبال بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم در قلب‌ مردم نفوذ کرده و به این دو تیم نمی‌توانیم به عنوان یک رویداد ورزشی نگاه کنیم. چرا که یک مساله اجتماعی است و داریم تلاش می‌کنیم تا یک ماه ‌آینده مستند تیم استقلال را هم آماده پخش کنیم.

آیا تا پیش از این هم ساخت مستند را تجربه کرده بودید؟

بله. یاد ایام، یادم تو را فراموش و کوچه گردان عاشق، سه مستندی هستند که برای شبکه سه سیما تهیه کردم.

برگردیم به سه سال قبل، زمانی که سردبیر برنامه «روی خط جوانی» بودید، چه شد که بعد از آن از فضای رادیو فاصله گرفتید و تجربه موفق روی خط جوانی را دیگر تکرار نکردید؟

من سال 79 وارد صدا و سیما شدم و همزمان در باشگاه رادیویی جوان نوشتن را تدریس می‌کردم. از بین تعداد زیاد متقاضیان 15 نفر انتخاب و بعد از گذراندن دو دوره بهترین آنها برای کار در رادیو انتخاب می‌شدند و در واقع من معلم بچه‌ها بودم یا به نوعی دوست آنها بعدها با هم یک گروه تشکیل دادیم و یک سری برنامه ساختیم مثل ما دانشجوییم، کاملا جوانانه و روی خط جوانی. معدل سنی ما در برنامه روی خط جوانی 23 سال بود، گاهی از ما انتقاد می‌شد که چرا برنامه عصر رادیو جوان را به دست یکسری جوان کم سن و سال سپرده‌اند در صورتی که معدل سنی رزمنده‌های ما هم کم بود. ما فضا و زبان جدیدی را آغاز کردیم و از این جهت مورد انتقادهای شدیدی قرار گرفتیم. با وجود اینکه ساخت برنامه بسیار پر زحمت و سخت بود اما بسیار برنامه موفقی شد. در حال حاضر از همان کلاس‌های نویسندگی شاکله بهترین برنامه‌‌سازان رادیو جوان بیرون آمده‌اند و این برای من باعث افتخار است. ما یک گروه 25 نفره بودیم که با هم شروع کردیم و به اتمام رساندیم و اگر یک نفر کنار می‌رفت برنامه موفق نمی‌شد. بعد از روی خط جوانی رادیو به تلویزیون رفتم و بعد از آن دیگر کار رادیویی نکردم تا اینکه یک ویژه برنامه برای نوروز 87 برای رادیو جوان ساختم.

شاید عمده‌ترین دلیل موفقیت روی خط جوانی زبان طنز آن بود چرا زبان طنز را انتخاب کردید؟

طنز ویژگی‌های خودش را دارد چرا که شما می‌توانید هر حرفی را بزنید که طرف مقابلتان هم بخندد و هم به خودش نگیرد و علت اصلی اقبال از برنامه‌های طنز هم این است که مخاطب می‌خندد و از گفته‌ها چندان رنجیده خاطر نمی‌شود ضمن اینکه هدف ما ساخت یک برنامه انتقادی بود.

با توجه به اینکه شما تجربه برنامه‌سازی در تلویزیون را دارید تا چه اندازه برنامه‌سازی در تلویزیون و رادیو با یکدیگر متفاوت است؟

برنامه‌سازی می‌تواند سخت‌ترین و در عین حال ساده‌ترین کار دنیا باشد. نوع نوشتن در این دو رسانه کاملا متفاوت است. در رادیو باید شنیداری بنویسید ولی در تلویزیون نوع نوشتن پلاتوها ویژگی‌های خودش را دارد. من در صبح بخیر ایران سعی کردم بخش‌های جدیدی را اضافه کنم، مثل «حرف اضافه» که جلال سمیعی اجرا می‌کرد و بسیار مورد توجه قرار گرفت و حتی در نوع اجرا هم تنوع خاصی ایجاد کردیم. در هر صورت برنامه‌‌سازی در رادیو و تلویزیون می‌تواند هم سخت باشد و هم آسان. بستگی دارد که چقدر کار را جدی بگیریم و برای کار و مخاطب ارزش قائل باشیم و بعضی اوقات خود برنامه سازها به علت نداشتن تجربه یکسری خط قرمزهای کاذب ایجاد می‌کنند و این وسواس‌ها باعث می‌شود به جای اینکه خط قرمزهایمان را عقب ببریم خودمان را محدود کنیم.

در حال حاضر مشغول چه کاری هستید؟

ساخت مستند تیم استقلال فرصت من را محدود کرده است اما با این حال کلاس‌هایی برای دانشجویان رشته ارتباطات در دانشگاه علامه در زمینه نویسندگی دارم. چون در نهایت من یک معلم هستم. در حال حاضر هم در برنامه «گذر هفتم» که بعدازظهرهای جمعه از ساعت 5 تا 8 از شبکه ایران پخش می‌شود به عنوان سردبیر و کارگردان حضور دارم و قرار است طبق صحبت‌هایی که با فرزاد حسنی داشته‌ایم دبیر بخش رسانه‌ای این برنامه شود و آن را اجرا کند. در کنار فرزاد حسنی افرادی مانند روزبه سبحانی(در بخش موسیقی)، مهدی کرم‌پور(در بخش سینما)، عیسی محمدی(بخش اجتماعی) و... حضور دارند به هر حال سعی می‌کنیم در طول هفته یک چهره را انتخاب کرده و با آن مصاحبه کنیم و فکر می‌کنم این برنامه جزو برنامه‌های موفق رادیو خواهد بود.

ارسال نظر
captcha
پربیننده