اولی هسه:
یکشنبه هفته گذشته نامه‌ای از سوی مجله کیکر به چاپ رسید که فرانک ریبری را به عنوان مرد سال ورزش انتخاب کرده بود و همین امر سبب شد تا «رالف رانگنيک» کمی اوقات تلخی کند.
خب من هم با او موافقم، در حقیقت زمانی که یکی از مجلات از من خواست تا اسامی سه نفر از بهترین‌های سال ورزش را مشخص کنم، لوئیس همیلتون و آنان درا انتخاب کردم و درصدر آنها از رانگنيک نام بردم. البته فاکتور اصلی که سبب شد «رانگنيک» را انتخاب کنم زیاد با جایگاهی که هافنهایم، این روزها در جدول رده‌بندی پیدا کرده ارتباط پیدا نمی‌کند و حتی اگر دارو‌دسته او در رده دوم یا پنجم نیز قرار می‌گرفت بازهم انتخاب من تغییری نمی‌کرد.
به هر حال ترجیح می‌دهم شخصی را به عنوان نفر اول سال ورزش معرفی کنم که حقیقتا شایستگی این امر را داشته باشد و در این میان هر کسی که بتواند به بزرگ‌ترین موفقیت‌ها در طول سال دست پیدا کند سزاوارترین شخصی است که می‌توان درباره او نظر داد.
البته، شما می‌توانید بگویید ریبری از نظر دسته‌بندی در جایگاه بهتری قرار گرفته و حتی تابستان گذشته نیز به عنوان بهترین بازیکن سال فوتبال آلمان به خاطر نمایش فوق‌العاده‌اش در فصل 2008-2007 شناخته شد اما نکته مهم اینجاست که او در اروپا به همراه بایرن به شکل دراماتیکی از گردونه رقابت‌ها خارج شد و بعد از آن نوبت به مصدومیتی رسيد که کابوس‌های او را تکمیل می‌کرد. ولی از سوی دیگر دستاوردهایی که «رانگنيک» در سال گذشته به دست آورد همه فاکتورهای لازم برای رسیدن به این عنوان را پوشش می‌داد. به طوری که کافی است به گذشته نقب بزنیم، 16 دسامبر 2007 ، هافنهایم در پایان سال در مکان هشتم بوندس‌لیگای B قرار گرفت اما خیلی زود در سال 2008 به جریانات فوتبال بازگشت و توانست به دست نیافتنی‌ترین تیم بوندس‌لیگا تبدیل شود. هافنهایم تقریبا به رکورد بازی‌های لیگ در سال 2008 رسید، هم در بوندس‌لیگا و هم در دسته دوم. باید نگاهی به آمار و ارقام آنها بیندازیم؛ 34 بازی، 23 پیروزی، 4 تساوی و 7 باخت، 78 گل زده و 36 گل خورده و تمام این آمار و ارقام نشان می‌دهد که خیلی ساده به این نتایج رسیده‌اند، ولی اگر اینگونه فکر کنید که راه را ساده طی کرده‌اند، اشتباه است.
بازی آنها برابر کایزرسلاترن را به یاد می‌آورم که چگونه انبوه جمعیتی از طرفداران حریف با حمل پلاکاردهای خود قصد تخریب روحیه آنها را داشتند و روی بنرها نوشته بودند، «از شماها متنفریم». خب، این امر برای آنها خیلی آسان نبود، ولی با اراده‌ای که داشتند راه سخت را آسان کردند، به همین راحتی. و دلیل آن این است که شاید قبلا در شرایط سخت‌تری قرار گرفته بودند که حالا می‌توانستند به راحتی از پس این دست‌اندازها برآیند.
اما باید این مساله را پذیرفت که تمام این تغییرات از زمانی اعمال می‌شود که رانگنيک وارد این تیم می‌شود، حتی حرف‌های «تبر» هافبک آنها گویای این واقعیت است: «همه چیز زمانی تغییر کرد که رانگنيک به ما ملحق شد». او خودش در ژانویه 2006 به دار و دسته هافنهایم اضافه شده، دقیقا شش ماه قبل از اینکه رانگنيک به این تیم بپیوندد و با این احتساب مشخص می‌شود که موفقیت‌ها با حضور او استارت می‌خورد.
رانگنيک اعتقاد دارد که به درستی هافنهایم را انتخاب کرده و نسبت به پتانسیل این تیم ایمان دارد. او عنوان می‌کند که اگر پای مسائل مالی در میان بود شالکه را انتخاب می‌کردم و تمام این مسائل سبب می‌شود تا اغلب او مرا به یاد «اتوری هاگل» بيندازد، البته «اتوری هاگل» مربی خودخواهی است ولی به نظر من شاید رانگنيک حتی از او به مراتب بالاتر و سخت‌جان‌تر باشد.
به هر حال او همان شخصی است که در سال 1998 به‌عنوان آنالیزور فنی در برنامه تاکتیک‌های فوتبال مدرن در شبکه‌های ورزشی شرکت می‌کرد؛ درست زمانی که حتی هیچ نشانی از او در سطح بالای فوتبال آلمان دیده نمی‌شد، ولی او متدهایش را به هر طریقی که بود آموزش می‌داد و حالا از آن زمان‌ها خیلی می‌گذرد و شاید همین مساله سبب شده تا بازیکنان او را «پروفسور» خطاب کنند، اما «اولی هانسه» از بایرن او را «کوچولوی جلف» می‌نامد! اما من فکر نمی‌کنم او تنها یک معلم ساده باشد و این مسیری که در پیش گرفته تنها مختص خودش است.
دهه 90 میلادی و وحدت 2 آلمان
آغاز دهه 90 میلادی برای آلمانی‌ها خوش‌یمن بود. یکی آنکه تیم ملی فوتبال آلمان توانست در جام جهانی 1990 ایتالیا به عنوان قهرمانی جهان دست یابد و دیگر آنکه در همان دوران وحدت 2 آلمان صورت گرفت.
در سال 1991 فدراسیون‌های فوتبال آلمان غربی و آلمان شرقی سابق به هم پیوستند. در نخستین فصل بوندس‌لیگا که بعد از وحدت 2 آلمان برگزار شد، تیم‌های دینامو درسدن و هانزا روستوک از آلمان شرقی سابق هم در کنار 18 تیم بوندس‌لیگا قرار گرفتند. این تنها باری بود که رقابت‌های لیگ دسته اول آلمان با شرکت 20 تیم برگزار شد.
در دهه 90 میلادی، در مجموع پنج تیم مختلف توانستند عنوان قهرمانی بوندس‌لیگا را به دست آورند. اگر چه بایرن مونیخ در دهه یادشده حضوری برجسته داشت، اما باید به درخشش بورسیا دورتموند نیز اشاره کرد که در سال‌های 1995 و 1996 دو بار پیاپی قهرمان بوندس‌لیگا شد و از آن گذشته در سال 1997 عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی باشگاه‌های جهان را از آن خود کرد. یکی از رکوردهای جالب دهه 90 میلادی را باشگاه کایزرسلاترن به جای گذاشت. این تیم در سال 1997 با رهبری اتو ري هاگل، سرمربی کنونی تیم ملی یونان از لیگ دسته دوم آلمان به دسته اول صعود کرد و بلافاصله نیز به عنوان قهرمانی بوندس‌لیگا دست یافت. حال باید منتظر ماند و دید که آیا شاگردان «رالف رانگنيک»، سرمربی هافنهایم نیز می‌توانند این کار را تکرار کنند.
با شروع قرن بیست و یکم، محبوبیت فوتبال در آلمان دوباره رو به افزایش گذاشت. در سال‌های اخیر، باز هم بایرن مونیخ بوده که در لیگ دسته اول آلمان حرف اول را زده و می‌زند. مونیخی‌ها در عرض هشت سال گذشته، پنج بار قهرمان بوندس‌لیگا شدند و اکنون با داشتن 21 عنوان قهرمانی بوندس‌لیگا، رکورددار مطلق هستند.
منبع: Soccernet
ترجمه: حسین جوادی