آراسیو پاگانی : سرانجام از روز دوشنبه الخاندرو سابیا 26 بازیکن را به اردوی کمپ ازه‌زیا برد تا آرژانتین رسما خودش را برای چالش جدیدش آماده کند. رسیدن به عنوانی که 28 سال است در تب به‌دست‌آوردن آن می‌سوزد؛ مسلم است که از قهرمانی جهان سخن می‌گوییم. هدفی که رسیدن به آن آسان نیست. کافی است بدانیم حتی میزبانی در این جام نیز سندی برای قهرمان‌شدن نیست. ایتالیای 1990 و برزیل 1950 را به یاد بیاورید. برزیل در سال 1950 در حضور 200 هزار هوادار خود در ماراکانا نتوانست بر اروگوئه غلبه کند و از آن روز به عنوان سیاه‌ترین روز تاریخ فوتبال این کشور یاد می‌شود. هر 26 بازیکنی که به این اردو دعوت شده‌اند یک هدف در سر دارند؛ رسیدن به سومین قهرمانی جهان در سرزمینی که خود 5 بار این جام را به خانه برده است. آنچه آرژانتینی‌ها را بیش از پیش امیدوار می‌کند جدای از شخصیت همیشه بالای این تیم در جام‌های جهانی، حضور 4 مهاجم استثنایی در این تیم است، 4 بازیکنی که بدون شک خطرناک‌ترین مربع تهاجمی حال حاضر دنیا را تشکیل داده‌اند. صحبت از مسی، آگوئرو، هیگوآین و دی‌ماریا است. در راس این 4 نفر، فرمانده مسی حضور دارد اما برای اینکه بدانیم این 4 نفر می‌توانند آرژانتین را به هدفش برسانند یا خیر، باید این بازیکنان را نفر به نفر از لحاظ کیفی بررسی کنیم. از مسی شروع می‌کنیم. برای مسی باید در درجه اول آرزو کنیم که بتواند ذهنیتش در بازی‌های ملی را تغییر دهد. او امسال در بارسلونا نتوانست سال خوبی را سپری کند. به عکس جام جهانی گذشته، مسی از بارسلونایی وارد تیم ملی شده که امسال بدترین فصلش در 6 سال اخیر را پشت‌سر گذاشته است. خود مسی نیز در سال گذشته با مجموعه‌ای از مصدومیت‌های ریز و درشت روبه‌رو بود که سرانجام منجر به دوری نسبتا طولانی او از فوتبال شد. لئو در میانه‌های فصل به آرژانتین بازگشت تا بتواند یک بار برای همیشه از چنگ مصدومیت مزمنش خلاص شود. بازگشت او به میادین هم، چندان مورد انتظار نبود. در هفته‌های آخر او نتوانست به بارسلونا کمک کند تا چهارمین قهرمانیش در 5 سال گذشته را به‌دست بیاورد. همگان اذعان دارند مسی در دو ماه گذشته هرگز نتوانست خلاقیت‌های همیشگی‌اش را بروز دهد. به اینها اضافه کنید نمایش‌های غالبا سطح پایین در تیم ملی را که حتی در روزهای اوجش در بارسلونا نیز نمی‌توانست در تیم کشورش بدرخشد. در ماه گذشته، اتهام برجسته‌ای که به او وارد شد این بود که مسی به جام جهانی بیشتر از بارسلونا فکر می‌کند. بدیهی است آلبی سلسته بیشتر از هر زمانی به مسی نیاز دارد. اگر کسی بتواند آرژانتین را در کشوری همچون برزیل قهرمان جهان کند بی‌شک او لیونل مسی خواهد بود. اما 3 نفر دیگر؛ هیگوآین را باید دومین امید خط حمله آرژانتین بدانیم. او فصل خوبی را در ناپولی گذراند و به اندازه کافی نیز برای این تیم گل‌های مهم و تاثیرگذار به ثمر رساند. گونسالو با خروج از رئال مادرید در ناپولی بار دیگر از لحاظ فوتبالی متولد شد و در حال حاضر در بهترین فرم چند سال اخیر خود به سر می‌برد. در سوی دیگر سرخیو آگوئرو، هرچند با سیتی به قهرمانی انگلستان رسید اما مصدومیت‌های متناوب او این اجازه را به وی نداد تا بتواند درخشش همیشگی‌اش را در این تیم تکرار کند اما همه می‌دانند او بازیکن مورد علاقه مسی است. کسی که مسی همواره دوست دارد در کنارش بازی کند. ماه گذشته بود که شایعه شد مسی تمدید قرارداد خود با بارسا را به جذب آگوئرو منوط کرده است. اما ضلع چهارم این مربع زهردار کسی نیست جز آنخل دی‌ماریا. همین شنبه بود که او کمک کرد تا رئال لادسیما را پس از 12 سال انتظار به‌دست بیاورد. آنخل بهترین بازیکن فینال بود و در این فصل بیشترین پاس گل در تیم کهکشانی به نام وی ثبت شد.او در صحنه گل دوم رئال همه کار کرد و گرت بیل را در موقعیت مناسبی برای زدن گل قرار داد. تکنیک بالا و انرژی تمام‌نشدنی آنخلیتو مادرید را از جهنمی که شاگردان چولو سیمئونه مهیا کرده بودند به سلامت خارج کرد. فصل فوق‌العاده ال فیدئو با 120 دقیقه مبارزه پیروزمندانه مقابل اتلتیکو به پایان رسید و حالا او در استراحت چند روزه‌‌اش به سر می‌برد. آنخل وارد شهر روساریو، زادگاهش شد و از آنجا به اردوی تیم ملی اضافه خواهد شد.بله؛ آرژانتین مسی را دارد، همچنین دی ماریا را و می‌تواند همچنان به رویاپردازی خود ادامه دهد؛ رویای قهرمانی در برزیل.