شروین طاهری:
دقیقا که نه، اما تقریبا 109 سال پیش یک ماه کم، «جیمز نایسمیث» معلم ورزش کانادایی‌تبار مدرسه بین‌المللی انجمن مسیحی «مردان جوان» که بعدها به همان مدرسه معروف «YMCA» تبدیل شد که نماد همجنس‌بازان یانکی شد و بعدتر شد کالج «اسپرینگ فیلد» در ماساچوست از فرط بیکاری یک‌کاری دست خودش و شاگردانش داد که اگر هم معادل شغل شریف رفتگری نبود اما دست‌کم با همان لوازم سوپوری سروکار داشت. آقای نایسمیث که پروفسور تربیت‌بدنی هم بود به فکر افتاد با شروع فصل سرما و زمستان بلند ماساچوست، شاگردانش را که مجبور بودند زنگ ورزش را در سالن سرپوشیده بگذرانند با یک کاسه بگیر و بنشان سرگرم کند. البته او به جای کاسه از سطل استفاده کرد. یک سطل آشغال حصیری گذاشت بالای در سالن در ارتفاع بیش از 3 متری و یک توپ چرمی هم داد دست بچه‌ها تا آن را بیندازند داخل سطل و هرکس هم که به اصطلاح گل می‌زد یا توپ را داخل سطل می‌انداخت باید خودش زحمت می‌کشید و با یک دسته جاروی بلند سطل را وارونه می‌کرد تا توپ دوباره بیفتد پایین. عکسی که می‌بینید عکس خود خود همان سطل و همان سالن است. البته سالن که چه عرض کنیم، در واقع یک ساختمان بزرگ چند منظوره بود که زمستان‌ها به عنوان انبار و محل ورزش و تابستان‌ها به عنوان اصطبل اسب‌ها از آن استفاده می‌شد. خلاصه! بسکتبال که امروز شده سمبل ورزش آمریکایی‌ها چنین منشائی داشت حالا اگر خیلی کمیک به نظرتان می‌رسد پس بروید منشأ سمبل غذای آمریکایی‌ها را بخوانید تا دیگر هیچ همبرگری از گلویتان پایین نرود. فقط همین قدر برای‌تان بگویم که شعار تبلیغاتی نخستین همبرگر فروشی سراسری در ایالات‌متحده این بود: «کثافت بخورید چون محال است یک میلیون مگس اشتباه کرده باشند!» این جمله آخری فقط یک سند تاریخی نیست بلکه یک جورهایی شعار تبلیغاتی آنهایی هم هست که نشسته‌اند یک جاهایی و یک دم می‌گویند که بازی بسکتبال چهارشنبه ایران – آمریکا در جام جهانی ترکیه آغاز دوباره دیپلماسی ورزشی بین 2 کشور است و این بار به پیشاهنگی دیپلماسی بسکتبال! آخر عزیز من اگر دیپلماسی این است که شما می‌گویید پس بسکتبال هم لابد همان است که با سطل در اصطبل بازی می‌کردند و اگر قرار است چون یک عده آدم مثل شما این بازی را دیپلماسی بسکتبال بدانند و ما هم قبول کنیم که آنوقت دیپلماسی را در هر اصطبلی می‌توان سراغ کرد. واقعیتش این است که هم دیپلماسی بسکتبال وجود دارد و هم سابقا دیپلماسی فوتبال وجود داشت و هم دیپلماسی فرش و پسته و زعفران و ترشی و خیارشور و دیگر اقلام صادراتی ایران به آمریکا. هم دیپلماسی شب عید، هم دیپلماسی مک‌فارلين، هم دیپلماسی گفت‌وگوی تمدن‌ها و هم... . ولی آخرش که چه؟ همین الان یک دوجین بازیکن سیاهپوست آمریکایی دارند در لیگ بسکتبال بازی می‌کنند، آن وقت ما بیاییم یک مسابقه بسکتبال بین 2 طرف را که اصلا معلوم نیست چقدر توسط ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها از آن استقبال شود، بگیریم مبدا یک نوع ارتباط دیپلماتیک؟! واقعیتش این است که یانکی‌ها هر قدر هم احمق باشند دیگر اینقدر احمق نیستند که اگر بودند اصلا به فکرشان نمی‌رسید زیر آن سطل اولیه کذایی بسکتبال را سوراخ کنند تا بدون نیاز به دسته جارو توپ خودش به بازی برگردد.