تا یکشنبه بعد ازظهر، سن‌سیرو تابستان آرام و کم سر و صدایی را سپری می‌کرد اما با انتقال قرضی زلاتان ابراهیموویچ، ناگهان میلان به جمع مدعیان فصل 11- 2010 سری A اضافه شد. هواداران زیادی برای استقبال از زلاتان راهی سن‌سیرو شدند و از اینکه روسونری بالاخره در این فصل یک ستاره تمام عیار به خدمت گرفت، بسیار خوشحال بودند. به خدمت گرفتن زلاتان به تنهایی می‌تواند بسیاری از ضعف‌ها و کمبودهای میلان آلگری را بپوشاند. آنها در خط دفاعی با مشکلات زیادی مواجه‌اند. آلساندرو نستا به دلیل آسیب‌دیدگی و به تشخیص تیم پزشکی باشگاه نمی‌تواند هم‌تیمی‌هایش را همراهی کند و خط میانی پا به سن گذاشته تیم نیز نیاز به یک گنارو گتوسوی جوان یا متیو فلامینی آماده دارد. حضور ابرا در تیم جنبه‌های مثبت زیادی دارد. قرار گرفتن او در آرایش 3-3-4 آلگری موجب خواهد شد تا مدافعان حریف تنها روی پاتو تمرکز نکنند و این ستاره جوان برزیلی فضای بیشتری برای بازی کردن پیدا کند. از سوی دیگر، میلانی‌ها می‌توانند با فشار آوردن روی خط دفاعی حریف، آنها را تحت فشار قرار داده و فرصت کم‌تری برای هجوم و بازیسازی به آنها بدهند و این مساله موجب تمرکز بیشتر خط میانی و دفاعی میلان می‌شود.
روبينيو بهتر است يا يك هافبك دفاعي؟
زمان زیادی از قهرمانی روبینیو با رئال در لالیگا نگذشته بود که این ستاره برزیلی سر ناسازگاری گذاشت و سرانجام نیز با انتقالی پرسروصدا راهی منچسترسیتی شد اما در این تیم نیز روزهای خوبی را سپری نکرد و فصل گذشته به طور قرضی راهی سانتوس شد. درخشش او تنها در تیم ملی برزیل ادامه داشت و این هم به لطف استفاده از 2 هافبک دفاعی بود که به بازیکنان دیگر آزادی عمل بیشتری می‌داد. مشکلی که با حضور روبینیو در تیم میلان ایجاد می‌شود این است که چگونه رونالدینیو، روبینیو، پاتو و زلاتان قرار است در ترکیب تیم قرار بگیرند؟ بله، بی‌تردید حضور این همه بازیکن هجومی می‌تواند گل‌های زیادی برای تیم به همراه بیاورد اما در این صورت پیرلو و آمبروسینی در خط میانی تنها نمی‌شوند؟ و البته لوکا آنتونینی و جیان لوکا زامبروتا (سوکراتیس پاپادوپولوس) چه خواهند کرد اگر از سوی پاتو و روبینیو پوشش لازم صورت نگیرد؟ و یک علامت سوال دیگر این است که چه کسی پشت‌سر ابرا در مرکز بازی خواهد کرد زیرا روبینیو و رونالدینیو هر 2 متمایل به سمت چپ بازی می‌کنند. البته یکی از راهکارها این است که یک یا 2 نفر از آنها را روی نیمکت نشاند و با رسیدن به مقاطع حساس فصل از آنها استفاده کرد اما با توجه به سن و سال آنها، هیچ یک از این 4 بازیکن تمایل ندارند وقت‌شان را با نیمکت‌نشینی سپری کنند. تفاوت‌های زیادی میان خرید روبینیو و زلاتان وجود داشت. میلانی‌ها در تمام تابستان به دنبال خرید مهاجم بارسا بودند و وقتی سرانجام او را به سن‌سیرو آوردند، هواداران دو آتشه میلان سر از پا نمی‌شناختند و حتی در نخستین بازی فصل مقابل لچه با نصب پلاکاردی بزرگ از رئیس برلوسکنی تشکر کردند. شاید همین مساله موجب شد تا نخست وزیر ایتالیا جوگیر شود و تصمیم بگیرد روبینیو را نیز بخرد. آیا بهتر نبود این پول صرف خرید یک مدافع می‌شد؟ یا یک هافبک دفاعی؟ یا حتی یک دروازه‌بان مطمئن؟ اکنون آلگری باید طوری تیمش را روانه میدان کند که مدیران میلان بیش از پیش از فصل نقل و انتقالاتی که پشت‌سر گذاشتند، لذت ببرند. شاید بهتر باشد آنها نگاهی به سرنوشت فلورنتینو پرس بیندازند.