تشكيل يك امپراتوري قرضي

این سریع‌ترین روندی است که در فوتبال امروز تبدیل به یک جریان شده است. تکاوران قرضی برای مدتی کوتاه‌تر از قراردادهای مرسوم فوتبال حرفه‌ای به یاری باشگاه‌هایی جدید می‌شتابند و اینگونه در هر پنجره نقل و انتقالات تعداد آنها نسبت به پنجره قبلی فزونی می‌گیرد. از همین رهاورد بود که سه‌شنبه گذشته تیتر یک روزنامه‌ها و سایت‌ها پر شد از اخبار انتقال‌های قرضی اما مهم. اگر سابقا انتقال‌های قرضی خاص بازیکنان آتیه‌دار اما جا مانده از ترکیب تیم‌های مادر بود که به تیم‌های دیگر می‌رفتند تا فرصت بیشتری برای بازی پیدا کنند اما حالا شاهد قرض داده شدن برخی بزرگ‌ترین نام‌های فوتبال بین‌المللی هستیم؛ بازیکنانی که قیمت هیچ‌کدامشان به میلیون یورو تک‌رقمی نیست. ژانویه گذشته روبینیو، رابی کین و ایدور گودیانسن به قرض رفتند و آگوست (پاییز) سال قبل هم کریگ بلامی، جوزف یوبو، حاتم بن عرفا و الکساندر هلب. و حالا نوبت زلاتان ابراهیموویچ است که با مجوز قرضی موقتا اما احتمالا در آینده به طور قطعی به میلان برود. البته گویا برخلاف شایعات هیچ‌ بندی دال بر دائمی‌شدن این انتقال در قرارداد قرضی مربوط گنجانده نشده است اما نزدیکان 2 باشگاه مدعی هستند که زلاتان با این جابه‌جایی به سن‌سیرو، در تنها یک سال مجموعا به اندازه 66 میلیون یورو اتیکت قیمت خورده است. قرن‌هاست که اجداد ما نصیحتمان می‌کنند که «نه قرضی بدهید و نه قرضی بگیرید» اما حالا می‌بینیم قرض دادن و گرفتن در فوتبال حرفه‌ای هر روز متداول‌تر می‌شود. در انگلستان یکی از مهم‌ترین عوامل رایج‌شدن انتقال‌های قرضی، قانون جدید فهرست 25 نفره ابتدای فصل است. مگر فقط منچسترسیتی پولدار به این روند بی‌توجه بوده باشد وگرنه سایر باشگاه‌هایی که به خاطر بحران مالی جهانی کفگیرشان به ته دیگ خورده است در مواجهه با قیمت‌های روزافزون بازار
نقل و انتقالات به بازار فرعی موازی با آن یعنی «سمساری‌های فوتبال» روی می‌آورند و از طریق قرض گرفتن فهرست‌شان را کامل می‌کنند. باشگاه‌هایی که روزی روزگاری سلاطین
نقل و انتقالات محسوب می‌شدند حالا فقط از این طریق ستاره‌های مورد علاقه‌شان را جذب می‌کنند، همانگونه که «ماهه بیرام دیوف» به بلکبرن، بن عرفا به نیوکاسل و بن حیم به وستهم پیوستند. همین وضع در سراسر قاره اروپا کمابیش حاکم شده است. مثلا میلان به یکباره با 2 قرارداد قرضی زلاتان ابراهیموویچ و روبینیو را سرخ و سیاه‌پوش می‌کند تا به قول مورینیو خطرناک‌ترین خط حمله جهان را با همراهی این دو در رکاب رونالدینیو، پاتو و اینزاگی تشکیل دهد. چنین اتفاقی در هیچ دوره‌ای از دوران معاصر فوتبال حرفه‌ای سابقه نداشته است. مثلا برلوسکنی 20 سال پیش در اوج دوران حشمت و قدرت روسونری برای به خدمت گرفتن 2 بازیکن کلاس جهانی مثل زلاتان و روبی باید دست‌کم 20 میلیون دلار به حساب آن روز و شاید معادل 60 میلیون یوروی حال حاضر بازار فوتبال خرج می‌کرد اما او برای تشکیل الماس هجومی‌اش فقط حقوق 2 ستاره سوئدی و برزیلی را هفته به هفته به حساب‌شان می‌ریزد و بس. تا اواسط تابستان بارسلونا حدود 40 میلیون یورو و تقریبا معادل همان رقم خرید روی زلاتان قیمت گذاشته بود و منچسترسیتی هم درست مثل کاتالان‌ها 5/32 میلیون پوند بابت صدور رضایتنامه روبینیو می‌خواست، یعنی همان پولی که در سال پیش بابت آوردن مربی از سانتیاگو برنابئو به ایسلند خرج کرده بود اما حالا می‌بینیم که نابغه کوچک فوتبال سامبا براحتی به میلان می‌رود تا بلکه در کنار برزیلی‌های پرشمار دیگر سن‌سیرو چون دیدا، تیاگو سیلوا، رونالدینیو و پاتو عصر باشکوه روسونری را از نو بسازد. این اتفاق به قدری غیرمنتظره است که حتی مورینیو، مغرورترین مربی جهان هم نمی‌تواند شگفتی‌اش را از تشکیل جواهر چهارگوش در سن‌سیرو، آن هم در اردوی دشمنان سابقش در میلان پنهان ‌کند. آقای خاص به محض شنیدن خبر این 2 انتقال قرضی اعتراف می‌کند: «باید بگویم با روبینیو و ابرا، شاهد میلان متفاوتی خواهیم بود ولی هنوز نمی‌توانم از احتمال یک اسکودتو صحبت کنم». البته گاتزتا دلواسپورت که این اعتراف مورینیو را منتشر کرده بود روی جلد همان شماره (صبح پنجشنبه) عکسي از 4 فوق‌ستاره میلان؛ رونالدینیو، پاتو، زلاتان و روبینیو چاپ کرد و بازگشت روزنامه‌های باشکوه دهه 80 و 90 را مژده داد. پس باید در همه ضرب‌المثل‌های غالبا همراه با بدبینی‌مان نسبت به قرض‌دادن و قرض گرفتن تجدید‌نظر کنیم چون برلوسکنی ثابت کرد می‌توان با انتقال قرضی از یک مخروبه یک امپراتوری ساخت.