«مورد عجیب بنجامین باتن» که نامزد دریافت 13 جایزه از اسکار شده، الهام گرفته از داستانی کوتاه به همین نام است که در سال 1921 و به دست یکی از بزرگ‌ترین و محبوب‌ترین نام‌های ادبیات جهان یعنی «اف. اسکات فیتزجرالد» نگاشته شد. نقش‌های اصلی این فیلم را که روز 25 دسامبر به اکران عمومی درآمد «برد پیت» و «کیت بلانشت» ایفا کرده‌اند و کارگردانی آن برعهده «دیوید فینچر» است که فیلم‌هایی مانند «هفت» و «باشگاه مشتزنی» را با حضور برد پیت در کارنامه خود دارد. «مورد عجیب بنجامین باتن» در روز شروع اکران در رده دوم جدول فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌ها جای گرفت اما تا پایان هفته به رده سوم سقوط کرد. داستان فیلم درباره نوزادی شگفت انگیز به نام بنجامین باتن (برد پیت) است که هنگام تولد با وجود داشتن بدن یک نوزاد، صورت پرچین و چروک پیرمردی 86 ساله را دارد. این ظاهر غیرعادی موجب می‌شود تا پدر بنجامین که همسر خود را موقع به‌دنیا آمدن کودک از دست داده تصمیم بگیرد او را سر راه بگذارد. در این میان «زن و شوهر»ی این کودک را پیدا کرده و تصمیم می‌گیرند تا او را تحت حمایت خود بگیرند. نکته جالب‌تر درباره این کودک استثنایی اینکه بنجامین روز به روز جوان‌تر و قوی‌تر می‌شود در حالی‌که همه انتظار دارند این کودک به زودی از بین برود اما جهت‌گیری فیلم با آشنایی او با دختری به نام «دیزی» (کیت بلانشت) آغاز می‌شود چراکه از این لحظه به بعد مخاطبان شاهد شکل‌گیری رابطه‌ای هستند که یکی از دو عنصر آن در حال پیر شدن و دیگری در حال جوان شدن است. «مورد عجیب بنجامین باتن» تقریبا نظر مثبت منتقدان سینما را به همراه داشت. حتی برخی معتقدند که این فیلم می‌تواند بهترین اثر سینمایی سال باشد و بسیاری از منتقدان نقش‌آفرینی برد پیت را یکی از بهترین عملکردهای حرفه‌ای او تا به امروز به شمار می‌آورند اما شاید عامل اصلی استقبال از این فیلم به موردی کاملا غیرسینمایی بازگردد چراکه داستان فیلم دیدی کاملا جدید را نسبت به موضوع مرگ در برابر مخاطب قرار می‌دهد. در واقع هنگام دیدن این فیلم کمتر می‌توان به موضوع مرگ فکر نکرد. از سوی دیگر شخصیت بنجامین دارای نکات مهمی است. او از نظر جسمی مانند یک بزرگسال است اما از جنبه روحی در عالم کودکی به سر می‌برد. همین مساله کافی است که او نتواند مانند کودکان عادی زندگی کند و چین و چروک‌های صورتش برای او دردسر آفرین باشند. چنین ویژگی‌هایی در یک کاراکتر سینمایی ایفای نقش آن را بسیار دشوار می‌کند. سینما کمتر نمونه‌هایی از چنین شخصیت‌هایی را به خود دیده. قبلا هنرپیشه‌هایی مانند «تام هنکس»، «داستین هافمن» و «شان پن» به ترتیب با فیلم‌های «فورست گامپ»، «مرد بارانی» و «من سم هستم» نقش افرادی را بازی کرده‌اند که از نظر علمی دارای بهره هوشی کمتری نسبت به دیگران هستند و شاید این نقش‌ها نمودی از یک کودک در قالب بزرگسال باشند. نکته جالب توجه این است که تام هنکس و داستین هافمن به‌خاطر ایفای این نقش‌ها جایزه اسکار را از آن خود کرده‌اند و شان پن نیز نامزد این جایزه شده است. این امر تاکیدی است بر اهمیت ایفای اینگونه نقش‌ها اما این نقش‌ها نمی‌توانند با بنجامین باتن مقایسه شوند زیرا بنجامین پیوسته در حال رسیدن به بلوغ فکری است و از سوی دیگر ظاهر او در حال تغییر است گویی هنرپیشه مجبور است در فیلم، دو نقش بازی کند. نمونه‌ای دیگر از اینگونه نقش‌ها را در فیلم «جک» با بازی «رابین ویلیامز» شاهد بودیم اما در جک، رابین ویلیامز نقش کودکی معمولی را ایفا می‌کند که با سرعتی بیشتر از حد معمول در حال پیر شدن است. با این حال نکته‌ای که ممکن است در فیلم به خوبی به آن اشاره نشده باشد این است که مخاطبان هرگز سال‌های پایانی زندگی باتن را نمی‌بینند و در نتیجه حجمی از سوالات در ذهن بیننده باقی می‌ماند. به عنوان مثال بنجامین 8 ساله که دارای شعوری بالغ و روحی پخته است و درون جسمی کودکانه اسیر شده چه سرانجامی خواهد داشت؟ در واقع از فیلمی تقریبا سه ساعته انتظار می‌رود که در مسائلی اینچنین هم عمیق شود اما در این مدت فیلم پیرامون کودکی سردرگم می‌گردد که در جسم پیری اسیر شده و با رسیدن به میانسالی کاملا شبیه به دیگران می‌شود تا بیننده شاهد داستانی رمانتیک باشد که از پیش می‌داند پایان خوشی نخواهد داشت. «مورد عجیب بنجامین باتن» در بسیاری از موارد فنی، فیلمی خوش ساخت است و باید منتظر عملکرد آن هنگام اهدای جوایز اسکار در روز 22 فوریه ماند.