«ژو ویلفرد تسونگا» یا همان نسخه فرانسوی «محمدعلی» را یادتان می‌آید؟ پارسال در چنین روزهایی بود که با ضربات دست چپ قدرتمندش خاک ملبورن را به توبره کشید و تا یک قدمی قهرمانی یک گرانداسلم رفت، هرچند که این شاید تعبیر خوبی برای اوپن استرالیا نباشد که مسابقات آن روی زمین سخت برگزار می‌شود.
«تسونگا» امسال هم تا اینجای کار بدون شکست بوده و شاید تنها یک اتفاق خارج از قاعده او را از رسیدن به جمع هشت مرد برتر استرالیا باز دارد.
با 187 سانتی‌متر قد و 90 کیلوگرم وزن که بخش عمده آن را عضلات درشت و در هم تنیده تشکیل می‌دهند، تسونگا بیشتر به یک آجر مکعبی شکل غول‌پیكر شباهت دارد و با اینکه امسال به اندازه سال قبل (دست‌کم تا پیش از مرحله چهارم) گرد و خاک نکرده ولی چیزی در بازی «ژو» هست که به زحمت می‌توان چشم از او برداشت. اصلاً وقتی بازیکني با چنین صلابت و حرکات انفجاری روی کورت جلوه می‌کند، چرا باید چشم از او برداریم؟
پدیده فرانسوی با کمردردی مزمن پا به نخستین گرنداسلم فصل 2009 گذاشت و با اینکه بعید است که هنوز به قبراقی گذشته شده باشد اما آنقدر مقتدر بود تا «دودی سلا»ی اسرائیلی را در چهار ست به زانو درآورد (1-6، 6-1، 2-6 و 4-6) تا دل خیلی از آنهایی که او را با اسطوره مسلمان بوکس آمریکا مقایسه می‌کنند، شاد شود. دیروز صبح زیر آفتاب داغ ملبورن مشاهده او روی کورت آبی آسمانی مسابقات با آن کلاه لبه‌دار و لباس سراسر سفید، در حالی که بازوانش را در هوا به اهتزاز در آورده بود و برتری‌اش بر رقیب را نمایش می‌داد یک مفهوم ویژه داشت؛ این تسونگا آن چیزی را محقق ساخت که تسونگا در بهترین شرایط ممکن انجام داده بود: بله! او آمد، دید و چنان بر فرق توپ کوبید که پس از کمانه کردن روی کورت، ممکن بود سر حریف اسرائیلی را قطع کند، اما «سلا» به موقع جاخالی داد و جانش را برداشت و فرار کرد و بعد در کنفرانس مطبوعاتی پس از بازی عاجزانه اقرار کرد: «او با قدرت زیادی بازی می‌کرد و من او را یکی از بختهای اصلی قهرمانی می‌دانم، چون سال گذشته هم در همین جا شاهد نمایشی مقتدرانه از او بودیم».
البته پس از غافلگیری سال گذشته، حالا اکثر رقبای او تصویری نسبی از محمدعلی تنیس در ذهن مجسم کرده‌اند. یک سرویس‌زن و ضربه زن فوق قدرتی که در مواقعی بیداد می‌کند و البته به همان نسبت نیز شاهد روزهای بی‌فروغ او بوده‌ایم. امسال او در کنار اندی مورای، رافائل نادال و راجر فدرر جزو بختهای مسلم قهرمانی است. بله، درست است، آفتاب «ژوکوویچ» قهرمان سال گذشته دیگر مثل سابق نمی‌درخشد و به جای او باید از «مارتین دل پورتو» نام ببریم. پس از پیروزی صبح شنبه، خبرنگاران، پسر فرانسوی با اصلیتی کنگویی که حالا کاملا آرام، درست در نقطه مقابل جوش و خروشش در هنگام مسابقه روبه‌روی آنها نشسته بود را زیر باران سوالات کنجکاوانه خود گرفتند. محور اغلب سوالات این بود: «چرا همه می‌گویند تو یکی از مدعیان قهرمانی هستی؟» اما «ژو» با لبخندی ملیح تعارف کرد: «نمی‌دانم چرا. من فقط نفر پنجم رنکینگ هستم، پس فکر می‌کنم جایگاهم همین باشد».
برای آنهایی که به او عشق می‌ورزند این چیزی بیش از یک فروتنی ساده بود. چیزی در حد یک فاجعه! آیا «ژو» هنوز باور ندارد که بزرگ‌ترین شانس فتح یک گرنداسلم توسط یک فرانسوی آن هم شانزده سال پس از «یانيک‌نوح» (1983 ـ رولان‌گاروس فرانسه) در دستان او است؟
اما توضیحات بعدی ژو کمی این حس دراماتیک را تعدیل می‌کند: «فکر می‌کنم اگر یک فرانسوی بالاخره یک گرنداسلم را ببرد برای ما فرانسوی‌ها خوب باشد. البته من دلم می‌خواهد یک گرنداسلم ببرم ولی اگر «ریشار گاسکه»، «گائل مونفیل» یا «ژیل سیمون» هم‌چنین کاری کنند خوشحال خواهم شد و این برای تنیس فرانسه مفید خواهد بود». تسونگا باید در مرحله چهارم اوپن استرالیای 2009 که از پس‌فردا آغاز می‌شود با «جیمز بلیک» رو در رو شود که با شکست «ایگور آندریف» به اینجا رسیده است. دیدار جذابی خواهد بود. از آن دست مسابقاتی که بچه‌های توپ جمع کن دو انتهای کورت از حالا باید به فکر لباسی امن برای در امان ماندن از ضربات وحشتناک دو طرف باشند. تسونگا هم از حالا خط و نشان می‌کشد که «بک هند»هایش کامل هستند و می‌توانند هر حریفی را از پا در آورند، اگرچه او هوشمندانه از پاسخ به سوالاتی از این دست که آیا به خوبی پارسال بازی می‌کند یا خیر، طفره می‌رود: «دوران متفاوتی است. می‌دانید که وقتی یک تورنمنت جدید را آغاز می‌کنید با شرایط تازه‌ای مواجه می‌شوید و این همه چیز را عوض می‌کند. هر مسابقه متفاوت است. بخاطر همین است که باید در این تورنمنت دوباره و دوباره به میدان بروم (با خنده!) بله، ماجرا از این قرار است».